admin's Posts

Bijna vier jaar (2008-2012) hadden we vanuit de bibliotheek Alkmaar een radioprogramma van RTVAlkmaar en paar een televisie uitzendingen die nooit zijn uitgezonden. Een televisieprogramma was toch wat te hoog gegrepen voor de lokale zender. Ik heb een viertal programma’s (proef) gemaakt met mensen waar ik leuke herinneringen aan heb. Een daarvan is Arjen van Veelen, nu een bekendheid. Het boek waar ik hem over interviewde was Over Rusteloosheid. Een boek voor een generatie die met sociale media was opgegroeid en daar de negatieve gevolgen van ondervond. Ik had het boek met veel plezier gelezen en ben van Veelen blijven volgen als journalist en schrijver. Zijn volgende boek Amerikanen lopen niet gaat over zijn tijd in St, Louis, Amerika. Mijn zoon had net een half jaar in die stad gestudeerd en ik was nieuwsgierig wat hij daar over te melden had. Een informatief en geweldig leuk boek. Nu ben ik zijn laatste boek aan het lezen, Aantekeningen over het verplaatsen van Obelisken, over de verwerking van de dood van een studievriend. Het boek speelt zich af in Egypte in Alexandrië, een stad die ik volgend jaar een keer hoop te bezoeken, dus dat maakt het lezen extra leuk.

De andere schrijvers die ik interviewde zijn allemaal vrij bekend geworden, Hanna Bervoets, interviewde ik over Lieve Celine, Peter van der Wel over Economie voor wereldverbeteraars, en Frank Meester over Meesters in de filosofie. Er zat ook nog een jeugdboekenschrijfster bij waar de naam me nu even is ontschoten. Ik heb ze destijds een excuusbrief moeten sturen dat hun interview niet werd uitgezonden. Ik heb nooit uitleg of excuses gekregen van RTVAlkmaar en ook nooit financiële compensatie. Ik had namelijk kosten gemaakt om een grimeur in te huren. Het was een harde les, maar ik heb er gelukkig een kapper aan huis aan over gehouden.




Het was niet mijn enige avontuur op televisiegebied. Bij TRVNoordHolland heb ik vier maanden het programma Voor Pampus met Jan Emous kunnen maken. Daarna werd het afgeblazen, want te duur. En ik heb met de vroegere uitgever van Rainbow pockets een paar proef uitzendingen gemaakt. Hij wilde ook graag een boekenprogramma (het gat wat Adriaan van Dis had achtergelaten opvullen) en huurde mij in als enige redacteur (ook hier nooit geld ontvangen voor mijn inspanningen). Ik selecteerde de gasten en bereidde de interviews voor. Voor deze uitzendingen had ik ook een paar mensen geselecteerd die beroemd zijn geworden. Stine Jensen bijvoorbeeld, met het boek Leugenaars (geloof ik). Maar het leuren met de opname bij omroepen heeft niets opgeleverd. Wat me vooral is bijgebleven van deze avonturen is dat je bezig bent met de dromen van anderen, dat je maar een radertje bent in het realiseren daarvan. Mensen hebben grootse plannen, beroemd worden, meetellen, maar wat overblijft is gefnuikte ambities. Gelukkig had ik eigenlijk nooit ambities in die richting en werd er ingetrokken door anderen om mijn kennis en ben daar dus ook niet gefrustreerd over geraakt. Maar ik had wel wat meer waardering (vooral financieel) ontvangen van de kant van de initiatiefnemers.

Read more

Het vreselijke cliché dat je het nog drukker hebt als je met pensioen bent blijkt maar al te waar. Ik snap niet hoe het komt, maar het is echt zo. Ik heb in september al besloten om in plaats van drie dagen nog maar een dag te werken, maar het helpt niet veel. Je wordt natuurlijk ouder maar dat verklaart niet alles. Ik ben bijvoorbeeld begonnen in een zanggroep (Encore) die me behoorlijk wat tijd kost. Behalve de maandagavond les komt er volgende maand het eerste optreden bij, waar we veel huiswerk voor op hebben gekregen. Veel teksten zijn in het Georgisch, Hebreeuws, Russisch of Bulgaars, en die moeten allemaal uit het hoofd worden geleerd. Als ik een half uurtje de tijd heb neem ik die teksten regelmatig door. Het koor bestaat uit 8 mannen en 14 vrouwen. We zingen veel a a capella, heel mooi.

Afgelopen week worstelde ik me door het boek van Robert Menasse, De Hoofdstad, want volgende week is er al weer een boekenclubavond. Het boek werd geroemd in de kritieken, maar ik ervaar het lezen voornamelijk als huiswerk. Dat komt door het continu wisselen van perspectief (rond de acht hoofdpersonen). Vooral als je een paar dagen niet hebt gelezen ben je snel vergeten wat het verhaal achter de persoon ook al weer was. Het onderwerp, de Europese bureaucratie in Brussel, waar Menasse jarenlang heeft rondgelopen stemt je ook niet vrolijk. Gaat het het er echt zo aan toe, wat een treurnis.

Ik ben ook nog steeds niet begonnen aan de podcasts die ik noteer als ik ergens een waardevolle tip lees, in de krant op de VPRO-gids. Op mijn briefjes vond ik de volgende titels: Reply all (over leven in tijden van internet, de beste zijn In the desert, Long distance, Negative Mount Pleasant), Black friday, Serial (over onderzoeksjournalistiek), en The butterfly effect (voor vrouwen die traumatische ervaringen willen delen). Ik heb het meeste zin in Reply all. Deze podcast als ook Heavyweight,) is in 2018 overgenomen door Spotify. Spotify geeft podcast een prominente plek in de app, heel makkelijk dus, want ik heb een abonnement. Voor tips kun je ook naar VPRO Koos podcast, een eigen podcast over podcasts, “omdat het nog steeds niet eenvoudig is om nieuw luistermateriaal te ontdekken”.

Reply All is een Amerikaanse podcast van Gimlet Media, gehost door PJ Vogt en Alex Goldman. De show bevat verhalen over hoe mensen het internet vormgeven en hoe het internet mensen vormt. Vogt en Goldman organiseerden eerder de podcast voor technologie en cultuur TLDR voor WNYC. Wikipedia (Engels)

Als laatste. Ik kijk uit naar de nieuwe serie Redeemer van de regisseur Pizzolatto, op basis van het boek van Patrick Colemen, The churchgoer. Pizzolatto maakt deze serie, net als True Detective, met Matthew McConaughey in de hoofdrol. De beste serie die ik ooit heb gezien. Over godsdienstgekte.

Read more

Dat waren weer mooie dagen in Istanboel, 15 graden, stralende zon, het kon niet beter. De avond voor we weggingen bekeken we nog snel even de prachtige serie van Simon Sebas Montefiori, Byzantium,a tale of three cities (Byzantium en de geschiedenis van het geloof), over de geschiedenis van Istanboel. Vanaf de Griekse wortels, naar het christelijke rijk en daarna de overgang naar het Ottomaanse rijk in 1453, onder de eerste sultan Mehmet. Je krijgt er enorm veel zin in na het zien van zijn documentaire. gewoon geleend in de bibliotheek.

We konden in 2,5 dag alleen de hoogtepunten bekijken. Topkapi, Hagia Sofia, de Blauwe moskee, de Galatatoren, een boottripje over de Bosporus en nog wat van het moderne Istanboel langs de Istiklal vanaf de Taksim plein.

In de week voorafgaand aan het tripje heb ik nog wat zitten lezen in het boek van Rutger Bregman, De meeste mensen deugen, een nieuwe geschiedenis van de mens. Bregman roept nogal wat controverses op onder een paar van mijn vrienden en kraakten dit boek tot op het bot af. Hij zou nogal wat losjes met de feiten omspringen en hij zou veel te veel de feiten naar zijn hand zetten. Die kritiek krijgt hij ook op zijn laatste boekje (pamflet) over de klimaatcrisis, Het water komt. Ik heb in dat eerste boek zitten lezen en ik moet zeggen dat het me wel boeide door juist het anekdotische karakter van het boek. En de meeste critici zijn het wel eens over het feit dat Bregman steeds een belangrijke boodschap (ook de boeken Gratis geld voor iedereen en Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers vallen hier onder) voor een breed publiek toegankelijk maakt. En dat is toch het allerbelangrijkste. Zijn dikke boek (500 blz) staat nu al weken op de bestsellerlijsten. Dus nee, Bregman krijgt van mij alle lof, ondanks zijn naïeve boodschap. Hij is een idealistische wereldverbeteraar, maar wordt zelfs in Davos onder de superrijken aangehoord en zie dat maar eens voor elkaar te krijgen. Dat boekje over het water heb ik toch maar besteld.

Read more

Afgelopen donderdag stond er voor mij in de rubriek Het eeuwige leven van de Volkskrant een belangrijk In memorium, die van Christine Kraft. Zij schreef in 1976 het boek De dagen met gezichten, een autobiografisch boek over het gedwongen afstaan vaneen kind een jaar of wat eerder. Het boek sloeg in als een bom volgens de Volkskrant. Ik herinner me dat ik het boek als bibliothecaris in handen kreeg en het bij mij inderdaad insloeg als een bom. Zij kreeg haar dochter in precies hetzelfde jaar als ik, 1967, en kon als ongehuwde moeder haar kind niet houden. Voor mij was het in zoverre belangrijk dat ik me realiseerde dat wat mij was overkomen waarschijnlijk heel veel vrouwen was overkomen. Dat maakte het voor mij op de een of andere manier lichter om er mee om te gaan. Ze kreeg later een depressie, wat vast ook wel iets met haar verleden te maken zal hebben gehad. Maar ik bewonder haar om haar moed om een boek te schrijven over een onderwerp dat toen taboe was. Het boek is nergens meer te krijgen, maar ik heb een exemplaar in mijn bezit.

Verder nog even een tip voor de liefhebbers van het Spaanse fonds van Menken, Kasander &Wigman. Ik las een recensie over het boek van Baltasar Porcel, In galop het duister in, een historische roman over een familie op Mallorca. Ik hoop dat een vriend die alles koopt van deze uitgeverij het gekocht heeft. Een boek dat we gelezen hebben voor de boekenclub uit dit fonds en dat zeer de moeite waard was is Narcis Oller, Goudkoorst, over een arme sloeber die eind 19e eeuw opklimt tot succesvol beurshandelaar in Barcelona.

Read more

Mijn hele leven wordt er al aan mij gevraagd uit te kijken naar bepaalde boeken. Dat is sinds ik in de kringloopboekwinkels begon niet anders. Voor mijn ene buurman neem ik alle boeken van Leonard de vries mee, voor mijn andere buurman alle molenboeken. Dat zijn de echte verzamelaars. Afgelopen week kreeg ik vraag naar twee titels, Christos Tsiolkas, De klap (goede recensie gekregen), ook uitgegeven als dwarsligger, en Kader Abdolah, Papagaai vloog over de Ijssel (boekenclub boek). Beide boeken gaan over de botsing van culturen. Ik zal er naar uitkijken.

Er is ook een categorie boeken die ik noteer (op briefjes) waarvan ik blij ben dat ze zijn verschenen na lezing van de recensie, maar waarvan ik (bijna) zeker weet dat ik ze niet zal gaan lezen (het leven is kort). Dat waren de afgelopen week Paul Collier, The future of capitalism (It is the most revolutionary work of social science since Keynes ) en Douglas Rushkoff, Team Human, allebei boeken over de uitwassen van het kapitalisme en het individualisme, maar ook boeken die oplossingen aandragen.

Ik las ook een recensie die mijn aandacht trok over het boek van Sanne Kanis, De bubbel, waarin een jonge vrouw zich afvraagt of de luxe techwereld waarin ze leeft nog wel spoort met haar eigen ethische grenzen (die moet Rushkoff Team Human maar eens gaan lezen). Ik las in de recensie dat het een beetje chicklit-achtig was, dus misschien moet ik dat toch maar overslaan. Momenteel lees ik met heel veel plezier, ik had het boek een half jaar geleden aangevraagd en kreeg het nu pas binnen, Stephen Fry, Een jongensleven, een autobiografie. Een heerlijk boek waarin de schrijver zichzelf op een genadeloze manier op de snijtafel legt. Dit boek gaat over het kostschoolleven van 7 tot 20 jaar. Ik heb regelmatig zitten schateren. Maar dat kan ook niet anders nadat je hem volgde in de series A bit of Fry and Laurie en The young ones. Als ik nog eens het vervolg De Fry kronieken (20 tot 40 jaar) in handen krijg ga ik die zeker lezen.

Read more

Drie keer ben ik al in Istanboel geweest, drie keer in het Side hotel. Op het dakterras van het hotel zag je rechts de Haya Sofia, links de Blauwe Moskee, achter je de de Gouden Hoorn, voor je de Bosporus (of was het nou andersom). Ik was zo onder de indruk van Istanboel en voelde me er zo thuis dat ik zelfs het idee kreeg dat het een stad zou zijn, waar ik zou willen/kunnen wonen. De stad wordt bezongen in het boek van Orhan Pamuk, Istanbul, herinneringen en de stad, een stad waar je volgens Pamuk nooit depressief kan worden door het altijd bewegende water wat rond de stad vloeit. Mijn favoriete boek van Orhan Pamuk is Sneeuw uit 2012, waarin de strijd tussen de aanhangers van een seculiere staat en de islamisten het thema is. Een hoogst actueel boek nog steeds.

De eerste keer in Istanboel is bijna twintig jaar geleden en het straatbeeld was heel anders dan tien jaar later dat ik er was. Heel weinig hoofddoeken, wat een verrassing was herinner ik me! Toen ik er zeven jaar geleden op doorreis naar Cappadocië weer een paar dagen vertoefde was het aantal geluierde vrouwen nog weer toegenomen ten opzichte van de keer daarvoor. En dat allemaal door de politiek van Erdogan die ooit burgemeester was van deze stad (1994-2001). Nu is de AKP van Erdogan verdreven uit deze stad omdat Ekrem Imamoglu van de oppositiepartij CHP afgelopen juni de verkiezingen heeft gewonnen in de stad. Dus leek het me wel een goed idee om met mijn twee zonen een lang weekend naar Istanboel te gaan. We gaan maar vier dagen, maar ik kan ze in die dagen genoeg laten zien om ze ook verliefd te maken op Istanboel. Ik heb zoveel leuke herinneringen aan deze stad en dit land. Ook door de boeken die ik heb gelezen. Bijvoorbeeld het boek van Irfan Orga, Aan de oevers van de Bosporus. Ook weer het thema van modernisering tegenover traditie, een schatrijke familie die alles verliest en de veerkracht van mensen om zich daar doorheen te slaan. Een schitterend boek, dat ik iedereen kan aanraden.

Ik had uit de tweedehands boekwinkel al een gidsje meegenomen om die drie dagen zo effectief mogelijk te benutten, maar dat was wat verouderd, zodat ik toch nog even langs de bibliotheek moet voor wat actuele informatie. Mijn zoons doen alles via (heb ik ook sinds vorig jaar op mijn smartphone) , maar ik lees altijd graag van te voren in wat gidsen.

Verder kan ik melden dat ik in drie boeken tegelijk bezig ben. Het nieuwe boekenclub boek (Robert Menasse, De hoofdstad), mijn keuze voor volgende keer (Jean Raspail, De ontscheping), en Natalia Ginzberg, Al onze gisterens. Italië aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog door de ogen van een zestienjarig meisje. Erg mooi.

Read more

De kranten berichtten afgelopen dagen weer volop over het oprekken van de AOW-leeftijd als mensen graag door willen werken na de 67 jaar. Uit onderzoek blijkt dat 30% van de ouderen graag door zou willen werken na hun verplichte pensioen. Ik hoorde daar ook bij. Ik vroeg mijn directeur of ik tot 68 (al weer aangepast!) door mocht omdat ik al op 66-jarige (1951) leeftijd moest stoppen en ik daar nog geen zin in had. Ook omdat er nu overal tekorten zijn ontstaan in de zorg en het onderwijs worden ouderen weer ingezet in hun vakgebied. Een goede zaak. Ik heb dat destijds opgelost door meteen drie dagen n het vrijwilligerswerk te stappen, uiteraard in mijn vakgebied, boeken. Maar na de dood van mijn moeder is er iets veranderd. Ik werk nog maar een dag in de week in de boekenbranche en de rest zodat ik de rest van de week veel meer tijd heb voor mezelf. Vooral als ik hoor van mijn zoon dat hij zijn vragen stelt aan quora (opgericht in 2009) waar ik nog nooit van gehoord heb realiseer ik me dat ik allang niet meer genoeg op de hoogte ben van allerlei ontwikkelingen op mijn vakgebied om nog door te gaan tot 75. Ik wil wel graag deze tip delen met mensen die daar interesse in hebben.

Quora is een webstek waar mensen allerlei vragen kunnen stellen, die aan kennis, feiten en/of deelbare ervaringen zijn gerelateerd.

Het bedrijf Quora is in 2009 in de Verenigde Staten opgericht door twee voormalige werknemers van FacebookAdam D’Angelo en Charlie Cheever. De website werd openbaar in juni 2010. Quora is vanaf het begin gevestigd in in Mountain View, Californië, een plaats in de Amerikaanse Silicon Valley waar verscheidene op het Internet actieve bedrijven zich bevinden.

De website heeft het karakter van een community/gemeenschaps-website: de vragenstellers en beantwoorders worden gestimuleerd om zich in te schrijven (“registreren”) en regelmatig deel te nemen aan het vragen en/of beantwoorden. Een extra community-element is dat doordat antwoorden en antwoorders door ingeschreven deelnemers kunnen worden beoordeeld, sommige antwoorden makkelijker zichtbaar zijn.

De hoofdtaal is Engels, maar de webpagina’s zijn ook beschikbaar in Nederlands, Duits, Frans, Italiaans, Portugees, Spaans en Deens. Daarnaast is het mogelijk vragen te stellen of te beantwoorden in andere talen, maar de kans op respons wordt daardoor verminderd. De Nederlandse versie is sinds half januari 2019 van start 

Ik heb nu veel meer tijd om te lezen en documentaires te kijken. Ik verheug me nu al weer op het derde deel van Sinan Can‘s serie over het moslimfundamentalisme in Nederland. Ik ben al fan van Can geworden sinds zijn eerste serie Bloedbroeders. Over moslimfundamentalisme gesproken, 5 januari stond er een mooi artikel van Fouad Laroui in de Volkskrant. Hij zegt daarin een paar opmerkelijke dingen. Bijvoorbeeld dat 60% van de Jihadgangers een psychiatrische achtergrond heeft. En ook dat Thomas van Aquino, de beroemde filosoof uit de 13e eeuw heel veel heeft overgenomen van Averroes, de beroemde islamitische geleerde en zo veel invloed heeft gehad op het christelijke gedachtegoed. Bijvoorbeeld de uitspraak dat de rede in het hart van het menselijk handelen moet staan (!) en dat God niet anders is te kennen dan in het aanschouwen van zijn werken. Laroui doet in het artikel een oproep tot verdraagzaamheid tussen de geloven en dat is altijd te prijzen.

Over lezen gesproken, ik heb weer een hele lijst met genoteerde titels bekeken en er bleven er twee over die ik zou willen lezen, Raynor Winn, Het zoutpad (over een trektocht van twee oudere mensen nadat ze alles hebben verloren) en Valeria Luiselli Archief van de verloren kinderen (over de migratieproblematiek in de VS). Nou ja, maar kijken of het er van komt.

Read more

Het volgende te lezen boek wordt Robert Menasse, De hoofdstad (over Brussel en de Europese Unie) en Vliegen is als vallen van Manon Uphoff. Over Hilary Mantel was iedereen enthousiast ondanks de vele kanttekeningen, zoals lastig te volgende dialogen, de brei van personages (achterin het boek staat een overzicht), de dikte van het boek, de omwegen om iets impressionistisch duidelijk te maken. Maar wat een geweldige prestatie.

De boeken die verder waren gelezen: Geert Mak, Grote verwachtingen (om depressief van te worden), Timur Vermes, De hongerigen en de verzadigden, De kunst van het ongelukkig zijn Dirk de Wachter, Over normaliteit en andere afwijkingen van Paul Verhaeghe, Cliffrock Castle; werken op een kasteel in Schotland, van Josephine Rombouts.

En ik geloof dat ik eindelijk Bart van Loo, De Bourgondiërs, aartsvaders van de lage landen maar eens ga lezen.

Read more

De kerstboom is opgeruimd (de lichtkrans mag nog even hangen tot Driekoningen) de goede voornemens zijn weer gemaakt, dus het normale leven kan weer beginnen. Weinig boeken gelezen, wel veel kranten. Vandaag kwam de nieuwe VPRO-gids binnen en dat was weer een bron van inspiratie. Zo kwam ik een artikel tegen over het Schwob-label. Marcel Schwob was een negentiende eeuwse Franse schrijver en spil van een literaire salon. Het Schwob-label brengt al sinds 2014 vergeten of onontdekte klassiekers onder de aandacht bij uitgevers. Er wordt overal in de wereld aan mensen gevraagd naar hun favoriete boek en dat wordt onder de aandacht gebracht van uitgevers. Ze werken ook samen met het radioprogramma Nooit meer slapen en brengen podcasts uit onder de titel “leesdees”. (VPRO.nl/programmas/ lees-dees.html of http://www.vpro.nl/leesdees). Hierin bespreekt Anton de Goede maandelijks een boek met journalisten, vertalers, schrijvers en critici. Raar dat ik dat nooit eerder ben tegengekomen.

Ik heb gekeken of er titels tussen zaten die ik heb gelezen en er zaten er inderdaad een paar tussen. Bijvoorbeeld het boek van Christiane Ritter, Een vrouw in de poolnacht. Over een vrouw die in 1934 (!) haar man achterna reist naar de Noordpool en helemaal in de ban komt van de overweldigende natuur. Als kind hiel ik al meer van avonturenboeken, dan van meisjesboeken (Cissy van Marxveldt!). Een heerlijk beeldend geschreven boek, met illustraties van de schrijfster. Vanmiddag ga ik maar eens de podcast beluisteren over dit boek. Ook Clarise Lispector’s De ontdekking van de wereld (was ik in begonnen, maar heb ik niet uitgelezen) zat in het assortiment. De titel De ontscheping van Jean Raspail trok mijn aandacht. Een boek uit 1973 dat pas in 2016 in het Nederlands werd vertaald. Over een miljoen paupers uit India die per schip aankomen in Frankrijk, waardoor alle maatschappelijke structuren beginnen te verschuiven en wat uiteindelijk zal leiden tot de ondergang van de westerse beschaving. Ik denk dat ik het voor ga dragen voor de boekenclub morgen.

De Ontscheping’ verscheen in 1973 onder de titel ‘Le Camp des Saints’ en veroorzaakte grote opschudding. Ronald Reagan las het en Samuel Huntington verwerkte het in zijn ‘Botsende Beschavingen’.

Pas in de loop van de jaren bleek hoe enorm profetisch het scenario van deze roman was en vanaf de jaren ’90 werd dit boek een absolute bestseller. Internationaal is dit boek inmiddels een begrip geworden. Het is minder futuristisch als ‘1984’ of ‘Brave New World’, maar wel een getrouwere weergave van de wereldwijd verschuivende biomassa’s zoals we die nu kennen. Het is een voorspelling van wat zich nu in Europa afspeelt.

In ‘De Ontscheping’ schepen een miljoen paria’s uit de India zich in op oude schepen en zetten koers naar Europa. Ze landen op de Franse kust en dat is het begin van een apocalytpische schouwspel waarin niets minder dan Europa’s beschaving zelf op het spel staat.
Politici, ambtenaren, media en kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders lopen elkaar voor de voeten om Europa uit te verkopen aan de gearriveerde horde, maar vooral aan hun eigen idealen.

Read more

Zo, de eerste feestdagen zitten er weer op dus er is weer tijd voor lezen en bloggen. Ik ben trouwens gisteren al weer begonnen want de tweede kerstdag is (was altijd) voor mezelf of voor mijn kinderen (museum, film). Ik moet eigenlijk verder met Wolf Hall van Mantel, maar ik kreeg op kerstavond het boek van Jodi Kantor & Megan Twohey, She said in mijn handen gedrukt. Ik had al eerder in de boekhandel gestaan om het te kopen, samen met het boek van Ronan Farrow, Catch and kill, lies, spies and a conspiracy to protect predators. Ik begon in She said er in en kon meteen niet meer stoppen. Dat dit boek er ligt is een wonder als je ziet hoe het hele systeem machtige mannen beschermd.Ik had ook niet verwacht dat het zo spannend zou zijn. Megan Twohey moest als onderzoeksjournaliste kiezen voor Trump (Rusland connecties) of samenwerken met Kantor aan de Weinstein beschuldigingen. Ze koos voor het laatste, gelukkig maar. Er zitten natuurlijk veel smeuïge verhalen van vrouwen tussen wat het boek heel leesbaar maakt, maar het hele verhaal van de moeite die ze hebben moeten doen om die vrouwen zo ver te krijgen. Er is zo veel angst en schaamte. En de bedreigingen en haat die de schrijvers over zich heen hebben gekregen. En dan tocg stug doorgaan. Ik moet ineens denken aan het interview wat vorige week in de Volkskrant stond met Manon Uphoff. Dat ze het boek over incest niet wilde schrijven, maar, we moeten het er gewoon over hebben, want het is overal. In een gezin is ook een onevenwichtige machtsbalans die dit soort gedrag mogelijk maakt.

Afgelopen week heb ik ook met mijn zoon, die een Vietnamese vriendin heeft, naar Apocalypse now, the final cut,van Francis Ford Coppola gekeken, een heftige ervaring. Gisteren keek ik op Netflix, naar The Laundromat, van Steven Soderbergh. Het waargebeurde verhaal (De Panama papers) van een vrouw die door een verzekeringsbedrijf is opgelicht en op zoek gaat naar degenen die daar achter zitten. Hij is af en toe een beetje flauw satirisch met twee bekende acteurs (Banderas en Oldham) en een bekende actrice (Streep)die ons vertellen hoe die hele schimmige financiële wereld in elkaar zit, maar voor mij werkte dat goed. Ik denk niet dat iedereen daar zo enthousiast over is. Ik ben blij dat dat soort films gemaakt worden. Maakt me nog zekerder over de voorspelling dat Trump de verkiezingen volgend jaar gaat verliezen van Warren. Las ook vanochtend in de Volkskrant dat Trump onder vuur ligt bij het christelijke deel van zijn kiezers. Iemand uit die groep noemde hem immoreel. nou, dat is ie ook!! Hij komt ook uitgebreid aan bod in het boek van Kantor en Twohey (grab them by the pussy).

Read more