• Hallo, en welkom op mijn website

    Hallo, en welkom op mijn website

    Ik geef hier boekentips, deel zinvolle informatie met mede pensionado's en je kunt meer lezen over mijn boek "Tijd van Onschuld"

Anderhalf jaar geleden schreef ik voor mijn collega’s in het interne vakblad Biebfiles een stuk over ‘nepnieuws’ en filterbubbels en de rol die Facebook daarin speelde. Daar kreeg ik een paar leuke reacties op. We zouden vaker over dat soort dingen na moeten denken, was een van de reacties. Vandaag stond er een mooi artikel in de Volkskrant over de problemen van Facebook. Mark Zuckerberg is er eindelijk van overtuigd dat zijn platform niet leidt tot zijn gedroomde wereld en wil er alles aan doen om zijn netwerk weer gezond te maken.Maar hij heeft tijd nodig om de problemen op te lossen. En dat dat zijn er veel. Even de problemen kort op een rijtje.

Nepnieuws (1) is de de moeder alles crises voor Facebook. Door de kiosk-presentatie staan nieuws, opinies, satire, familieberichten en fakenieuws allemaal door elkaar. Factcheckers en het aanpassen van newsfeed lossen dat probleem niet op. Facebook haalde dit jaar driekwart van de online advertentiegelden op, meer dan 110 miljard!! dollar op jaarbasis. Dat gaat ten koste van uitgevers van bladen, kranten en sites (2).  Privacy (3) staat niet hoog op de prioriteitenlijst van Facebook, het is ‘Big Brother ‘in het kwadraat stelde het invloedrijke techblog Gizmodo. Kritiek uit eigen kring (4) over de verslavende opzet door het bekende Facebook-duimpje. Facebook heeft zo veel data dat ze te veel macht krijgen (5). Interne verwarring binnen het bedrijf tussen de grote baas en het overige personeel(6), je moet wel gek zijn oom je eigen baan om zeep te helpen. Tieners lopen in veel hoger tempo weg dan eerder werd verwacht (7). Zij gebruiken liever Snapchat en Instagram.

insta

 

De groep 65-plussers was de enige groep waar nog groei in zat. Daar behoor ik natuurlijk zelf toe. Maar wie de jeugd heeft, heeft de toekomst, dus ik hoop dat er toch wat gaat veranderen bij Facebook.

 

Read more

Afgelopen week, op 27 februari, stond er in de Volkskrant een leuk artikel over de fans van Biggles, jongensboekenheld sinds de jaren veertig (schrijver  W.E.Johns schreef 97 boeken tussen 1932 en 1968). Op 24 maart is er een bijeenkomst van de International Biggles Association voor verzamelaars. De verzamelaar Dirk Edel is bang dat zijn kinderen alles naar de kringloop zullen brengen. Maar dat wil hij niet laten gebeuren. Hij wil alles in een keer laten veilen. Afgelopen week had ik toevallig een paar titels van Biggles bij de schenkingen.

De bovenstaande introductie brengt me op een onderwerp waar ik me de afgelopen maanden regelmatig het hoofd over heb gebroken. Ook in onze boekenafdeling geldt de regel dat de boeken er wel een beetje fris uit moeten zien of redelijk actueel moeten zijn. De echt “oude”boeken belandden altijd in een aparte kast die ook helemaal apart van de rest van de boeken staat. Ik ben de afgelopen maanden gaan experimenteren met boeken die volgens mij voor veel mensen sentimentele waarden hebben en dat pakte goed uit, want de kast loopt als een trein. Oude kinderboeken (Karl May, Joop ter heul, Arendsoog, Ot en Sien, Kruimeltje), oude drukken van klassiekers, oude atlassen. Niet alleen worden ze gekocht door verzamelaars maar vooral door mensen die het fijn vinden hun oude kinderboeken terug te zien. Soms willen ze die ook weer voorlezen aan hun eigen kinderen of kleinkinderen.

Dirk Edel werd als kind gegrepen door het internationale karakter van de avonturen, maar vooral door zijn grote belangstelling voor de luchtvaart. Rob Schouten, literair criticus en columnist van Trouw, werd vooral gegrepen door de exotische locaties. Met Biggles vloog je de hele wereld rond, De avonturenverhalen hebben zijn horizon verbreed zegt hij en is niet toevallig ook een reiziger geworden. In dit artikel kan je goed zien hoe groot de invloed is die boeken hebben op de fantasiewereld van kinderen en jong volwassenen. Ik kan dat volmondig beamen. Ik ging ooit geografie studeren omdat ik Nooit meer slapen van W.F.Hermans op mijn eindexamenlijst had staan en een 10 voor mijn aardrijkskunde scriptie (ik haakte na een jaar af omdat de studie veel te veel bèta-kennis vereiste).

Ik heb vandaag weer heerlijk gewerkt op de boekenafdeling (eerste zaterdag van de maand). Vanwege de krokusvakantie hadden we de afgelopen week weer een top verkoop. En ja, die Biggles die ik er net had in gezet, waren aan het einde van de dag verdwenen. Die zit nu iemand lekker te lezen.

 

Read more

Ik keek net naar DWDD waar het maandelijkse boekenpanel hun boeken bespraken. Daar kwam ineens Jan Kalman Stefansson voorbij. Ik las ooit zijn trilogie, Hemel en hel, Het verdriet van de engelen en Het hart van de mens. Ik las eerste het eerste deel en pas later de andere twee delen en daar had ik spijt van. Ik ga ooit, als ik wat langer de tijd heb, het liefst in een lange koude winter, de drie delen achter elkaar lezen. Ik heb nog nooit zo’n bijzonder boek gelezen. Ik ga binnenkort nog wel wat lijsten maken; van die boeken die mijn leven hebben veranderd, maar ook een lijst met de mooiste boeken of de meest bijzondere boeken, of de boeken waar ik om gehuild heb (zijn er niet zoveel).

Van zijn boeken raak je echt in een roes, ze  kunnen je helemaal  losweken uit je eigen wereld. Ik had dezelfde ervaring met het boek Sneeuw van Orhan Pamuk. Misschien moet dat een criterium zijn voor een lijstje, boeken waardoor je alles om je heen vergeet en mee gaat in de wereld van de schrijver, in het geval van Jon Kalma, het IJsland van rond 1900 als ik me niet vergis. Een keiharde wereld waarin de mensen op elkaar aangewezen zijn om te overleven. Er staan heel veel poëtische bespiegelingen in en filosofische gedachten. Een naamloze jongen is de hoofdpersoon. Het is een heel bijzonder boek. En nu is er dan Zomerlicht, en dan komt de nacht. Die moet ik natuurlijk ook lezen, maar dat komt nog wel.

Wat ik niet heb vermeld is dat ik de afgelopen week (ik had denk ik te veel gelezen) de eerste serie van de nieuwe Fargo heb gekeken. Ik had de originele film uit 1996 gezien en had die nog wel op mijn netvlies staan. De nieuwe serie is een origineel van Netflix (van de gebroeders Coen) en ook weer gebaseerd op een waargebeurde moord. Heel veel humor en kneuterigheid afgewisseld met keiharde actie. “In wezen gaat het er in Fargo altijd om wat mensen bereid zijn te doen voor geld”. Heel veel dus. Heerlijk om naar te kijken. En er is een overeenkomst met de boeken die ik boven besprak, alles speelt zich af in de ijzige kou. Kan ik nog even lekker vooruit, want er zijn nog twee seizoenen. En de afgelopen week was met zijn extreme kou uitstekend geschikt om deze serie te kijken.

Read more

Ik zit sinds een half jaar op Instagram omdat een paar familieleden van Facebook waren overgestapt op Instagram. Ik doe er niet veel mee, maar volg wel een paar mensen. Ik las vandaag in de Volkskrant het artikel Instamode van Bregje Lampe met opvallende uitspraken. Met hun nieuwe collectie en de digitale poespas eromheen wil Prada een jonger publiek aan zich binden. Jongeren zijn dol op logo’s en op de jaren negentig. Nylon, het merk waar Prada in de jaren negentig groot is geworden, keert terug in de mode, naast de neonkleurige accenten. Daarvoor heeft Prada wel de vrouwen die haar merk groot hebben gemaakt “bruut aan de kant moeten zetten”. Deze uitspraak is van Kiki Niesten van de gelijknamige winkel in Maastricht.

Volgens Niesten kampen meer merken met dit publieksdilemma.  Hier hoor ik een weerklank van de discussies die ook in de bibliotheekwereld zijn gevoerd. Voor wie zijn we er nog. En ook hier zijn volgens mij de mensen die de bibliotheek groot hebben gemaakt ruw aan de kant gezet. Als je een boek niet kunt vinden ga je maar achter je computer om het te bestellen. En ook,bij die groep zit genoeg geld om boeken zelf te kopen. Hier spelen natuurlijk ook andere motieven als verminderde subsidie, maar toch.

Gisteren kwam er in de boekenafdeling van de kringloop hippe jongen, die ik aanschoot om te vragen wat hij zocht. Boeken over oude weeftechnieken. Daar had ik hem niet op ingeschat. Hij bleek les te geven over textielkennis  op de Modeacademie. Niks nylon, mooie met de hand geweven stoffen vond hij geweldig. Ik heb sinds vijftien jaar alle afgeschreven boeken over textiel en mode zelf verzameld en ondertussen een hele bijzondere collectie opgebouwd. Hij mag binnenkort komen kijken en misschien wel wat boeken meenemen.

Nylon werd ontwikkeld als synthetische vervanger van zijde. Door schaarste aan zijden stoffen in de Tweede Wereldoorlog werden deze vervangen door nylonstoffen, onder andere in parachutes. Later werd nylon ook gebruikt als goedkope en lichtgewicht vervanger van metaal in apparaten, machines en werktuigen. (Wikipedia)

 

Read more

Robert Harris’Conclaaf was na twee lang avonden lezen en een treinrit uit. Heel spannend en leerzaam (ook kardinalen zijn ijdel, machtsbelust en wreed)  maar het haalde het niet bij De officier.  Ik was begonnen in Martin Gray Uit naam van al de mijnen, een klassieker uit de overlevingsliteratuur over de Tweede Wereldoorlog.  Ik heb er een avond in zitten lezen, maar besloten er toch niet in verder te gaan. Ik heb geen zin in de horror van de oorlog. Misschien beginnen sommige mensen zich al af te vragen  waar ik toch de tijd vandaan haal om zo veel te lezen. Heel eenvoudig, geen televisie kijken. Meestal gaan bij rond 10 uur s’avonds de boeken dicht en kijk ik nog wat televisie.

Wat heb ik nu op de plank liggen voor vanavond? Het boek  Zuivering Van Tom Lanoye. Ik ben een groot fan van Lanoye, diepzinnig, maar toch altijd licht omdat hij met zoveel humor schrijft. Ik las tot nu toe: Een slagerszoon met een brilletje, Kartonnen dozen,Gelukkige slaven (aanrader!) en Sprakeloos, over de dood van zijn moeder. Van een vriend die vaak naar het radioprogramma Nooit meer slapen luistert kreeg ik nog de tip dat er een nieuwe boek van Miguel Bulnes is verschenen met de titel Reconquista, waar ik als voormalig Hispanist wel interesse in heb. Het gaat over de strijd tussen de christenen en mohammedanen in het middeleeuwse Spanje. Waarover ik ook net uitgebreid heb gelezen in de het boek van Frankopan De zijderoute.

 

Read more

Ik las net een interview met Ilse Warringa, die volkomen overdonderd is door het succes van de Luizenmoeder. Ze zegt ergens, er is geen grijs gebied meer in de discussies  als bijvoorbeeld #metoo en #zwartepiet, elke nuance is verdwenen. Een belangrijke uitspraak die iedereen zich ter harte zou moeten nemen. Ik las de afgelopen dagen Grijze zielen van Philippe Claudel. In dit boek dat zich afspeelt in Noord-Frankrijk tijdens WOI wordt in een klein dorp een mooie meisje van tien vermoordt. Het verhaal wordt verteld door een politieagent die terugblikt op de moord en zijn gedachten uiteenzet om te reconstrueren wie de moord pleegde.

Wat Claudel vervolgens laat zien is dat er geen scherpe lijn kan worden getrokken tussen goed en kwaad. Ook de oorlog speelt op de achtergrond een rol als een element om normen te laten vervagen. Ik heb eens het waargebeurde verhaal gelezen van de jonge Duitse vrouw gelezen die haar twee kinderen achterliet en zelf twee weken op reis ging. Michael Kumpfmuller schreef daar het boek Dorst over in 2004. Kumpfmuller zelf vader van twee kleine kinderen wilde een tegengeluid laten horen aan de publieke opinie die niets anders deed dan deze vrouw afschilderen als een monster. Hij verdiepte zich in het dramatische leven van deze jonge vrouw en liet zien dat er veel meer daders waren dan alleen het meisje. Ook haar familie en de hulpverlening hadden het af laten weten. Ik vond beide boeken indrukwekkend.

Twee fragmenten uit Grijze Zielen: ‘Liefde en misdaad zouden plotseling door elkaar zijn gaan lopen, alsof je alleen maar kon vermoorden waar je van hield. Verder niets. Lang heb ik geleefd met de gedachte dat Destinat alleen vanwege een droombeeld, bij vergissing, uit hoop, uit herinnering, uit angst een moord had begaan. Dat had iets moois, vond ik. Het maakte de moord niet minder erg maar gaf hem wel glans, maakte hem minder weerzinwekkend. Dader en slachtoffer werden beiden martelaars: dat gebeurt niet vaak.”Een van die twee had de moord gepleegd, dat stond vast, maar de ander had het kunnen doen, en in wezen is er tussen de intentie en de daad geen enkel verschil.’

Toen Chris van der Heijden zijn boek Grijs verleden; Nederland en de tweede Wereldoorlog  rolde heel Nederland over hem heen. Mensen willen niet horen over grijstinten, ze willen beelden in zwart of wit. Gelukkig zijn er schrijvers die ons er steeds weer aan herinneren dat de werkelijkheid zo veel lastiger is te duiden.

Read more

Ik ben 42 jaar bibliothecaris geweest en heb in die functie al mijn talenten kunnen ontplooien. Een documentatiecentrum opgezet in een pre -internet tijdperk, de eerste Ondernemingsraad in bibliotheekland opgezet, twintig jaar de collectievorming gedaan en curssussen gegeven. Als bibliofoonmedewerker (telefonische inlichtingendienst) van het eerste uur raakte ik betrokken bij  diverse radioprogramma’s van RTVNH waaronder, De luistervraag van Jan Emous,  De Blauwbilgorgel met Luc Taeckema, Ron Flens en Theo de Ruiter (Prins Bernhard Cultuurprijs 1990), Lezen op Locatie en Cafe 1890. Ik heb ook nog een half jaar meegewerkt aan het televisieprogramma De Razende Bol. Dat strandde want te duur, te arbeidsintensief, heel jammer. Ik werkte mee aan het boek, 1908-2008: Bibliotheek Alkmaar 100 jaar van Hans Koolwijk (50 interviews met lezersreacties). Ook in de bibliotheek Alkmaar hebben we schrijvers bijna vijf jaar een podium gegeven in het programma RTVA (Radio en televisie Alkmaar). Ook hier strandde een televisieavontuur al na vijf opnames, te duur, te arbeidsintensief.

Tien jaar geleden heb ik een boek geschreven, Tijd van onschuld, dat 50.000 keer is verkocht, en waar ik nog steeds lezingen over geef. In datzelfde jaar ben ik als columnist begonnen bij Bibliotheekblad, eerst nog voor de papieren editie en daarna als blogger. Al mijn artikelen zijn daar ook terug te vinden in het archief. Nu ik met pensioen ben merkte ik dat ik niet alleen het bloggen miste maar ook de boeken. Daarom ben ik in september begonnen bij de afdeling boeken van de kringloopwinkel KOOK. En ik besloot mezelf gewoon te blijven zien als bibliothecaris en boekentips te geven via mijn website. Mijn website, die oorspronkelijk werd gemaakt als promotie voor het boek, is de afgelopen maand omgebouwd en nu een algemene website geworden voor boekentips en andere bespiegelingen over het pensionado zijn.

Read more

In 1980 kocht ik mijn eerste vliegtuigticket naar Mexico voor 1000 gulden. Ik had er het hele jaar voor gespaard. Zesentwintig jaar later besprak ik bij RTVNH een boek  van Jan Juffermans Nut & Noodzaak van de mondiale voetafdruk en kwam er achter hoe groot de impact van vliegen op het milieu was. Ik door omstandigheden al een tijdje gestopt met autorijden, dus suste is mezelf met het idee dat ik dan wel twee keer per jaar met het vliegtuig naar het buitenland mocht. Want vanaf het moment dat ik dat boek had gelezen wilde ik me bewust zijn van alles wat mijn voetafdruk bepaalde.

 

In De Groene van 22 februari staat een mooi artikel over de toekomst van het vliegen. Daarin het verhaal van Peter Kalmus die als klimaatwetenschapper uitrekende wat hij verbruikte van zijn CO2-voetafdruk met het vliegen. Hij schrok zo van de uitkomst dat hij stopte met vliegen. In 1996 stuntte Easyjet door te adverteren met een enkeltje Londen voor 99 gulden. Tussen 1990 en 2010 explodeerde het aantal passagiers van 1 miljard naar 2,6 miljard. En toch bleef de luchtvaartsector buiten schot op de klimaatconferentie in Parijs (the elephant in the room).

De actiegroep Transport & Environment strijdt al jaren voor maatregelen om de luchtvaartemissies terug te dringen. Er is maar een oplossing, vliegen moet veel duurder worden. De politiek en de luchtvaartsector denken dat burgers daar niet aan willen en houden elkaar in gijzeling. Maar ik zag afgelopen week een aantal gestrande reizigers door de staking van piloten die allemaal zeiden dat ze bereid waren meer te betalen voor hun ticket. Politici moeten zich bewust zijn dat we natuurlijk graag willen vliegen en wereldburgers willen zijn. Maar tegelijkertijd weten we ook dat ongelimiteerd vliegen niet meer kan als we de opwarming van de aarde tegen willen houden.

Een lichtpuntje. De EU besloot om het vliegverkeer op te nemen in haar klimaatdoelen.

Read more

Vorig jaar werd het boek De officier van Robert Harris uitgeroepen door Vrij Nederland  tot de thriller van het jaar. Op aanraden van een literair georiënteerde vriendin ben ik het toch gaan lezen en ik was meteen verkocht. En ik niet alleen, ook verschillende andere leden van de boekenclub hebben ademloos het verhaal over de Dreyfuss-affaire gelezen. Wat een research, wat een details, wat een opbouw van de spanning naar een climax. Diezelfde literaire vriendin zegt dat bijna alle romans op driekwart van het boek instorten, maar deze blijft tot op het laatst spannend, terwijl je de afloop al weet.

Afgelopen week heb ik halverwege het zeer dikke boek De zijderoute van Frankopan  weggelegd omdat ik zin had in iets anders. Het vraagt behoorlijk wat doorzettingsvermogen om in deze geschiedenis door te blijven lezen. Zoveel feiten, zoveel geschiedenissen die door elkaar heen lopen, het blijft taai. Omdat ik nu beland was bij de overgang van de macht van het Oosten naar het Westen, waar we veel meer over weten door ons geschiedenis onderwijs ben ik even gestopt, om het misschien later nog weer eens op te pakken. Niet iedereen schrijft zoals Russel Shorto in Amsterdam, of Geert Mak Reizen zonder John, op zoek naar Amerika, of Martin Bossenbroek, De boerenoorlog die hangen een boek over geschiedenis op aan historische figuren, een fantastische methode.

Gisteren diepte ik tijdens het sorteren van de boeken een van de laatste van Robert Harris op uit een kist. Conclaaf, het verhaal over de verkiezing van een nieuwe paus in de Sixtijnse Kapel. Ik kon het gisteravond al bijna niet meer neerleggen, zo spannend. Morgen in de trein mag ik weer verder. En dat terwijl ik helemaal niet van thrillers houdt. Maar dit boek is net als De officier zoveel meer, en dan vooral vanwege de mensenkennis die Harris heeft. Devote mannen in de ban van een machtsspel. Heerlijk.

Read more

Vrijdag hadden we weer de tweemaandelijkse boekenclub. We waren het er allemaal over eens dat de trilogie over de Franse Revolutie van Hillary Mantel nog niet de kwaliteiten had die haar latere romans wel hebben. Ze schreef het boek toen ze vierentwintig was! Iedereen was constant Wikipedia aan het raadplegen om wijs te worden uit de gebeurtenissen. Dat lijkt me een zwakte van het boek.

De titels die voorbij kwamen die de moeite waard waren: Robert Seethaler, De Weense sigarenboer, Jane Howard‘s Cazalet-kronieken,  Lichte jaren, Aftellen, en Verwarring, David Foenkinos, Herinneringen, Robert Harris, De officier, Jane Gardam’s trilogie over Raj kinderen en Maxim Februari Klont.

En de mannen waren het met me eens, mannen gaan meer lezen naarmate ze ouder worden, bij voorkeur historische romans en biografieën.

Read more