Pensionado

Een jaar geleden las ik Homo Deus, afgelopen week heb ik gegrasduind in het nieuwste boek van Yuval Noah Harari, 21 lessen voor de 21e eeuw. Wat ik er tot nu toe van heb opgestoken is dat een wereldregering die de drie grote crises (klimaat, techniek en nucleaire dreiging) onrealistisch is (een suggestie die hij deed in zijn vorige boek) maar dat mondiale problemen nog steeds vragen om mondiale oplossingen. Hij prijst ook het project Europa waarin toch maar voor het eerste in de geschiedenis al 75 jaar vrede is. Elke wereldleider zou dit boek moeten lezen om inzicht te krijgen in wat er allemaal op ons af komt en hoe alleen samenwerking ons nog redding kan brengen. Maar ik vrees dat Trump dit boek niet op zijn nachtkastje heeft liggen. Hij eindigt het boek met zijn bevindingen over meditatie. Hij doet dagelijks twee uur aan vipassana-medidatie en dat heeft hem de helderheid gegeven om zijn drie bestsellers te schrijven. Harari is er vast van overtuigd dat alle leed voortkomt uit de eigen geest. Ik wil eigenlijk al vanaf het moment dat ik met pensioen ben beginnen met meditatie, maar zoals met meerdere dingen die ik wilde kwam ik er niet aan toe.

Maar afgelopen week heb ik toch de eerste stap gezet. Ik las jaren geleden het boek van Tim Parks, Leer ons stil te zitten, waarin hij vertelt over zijn ervaringen met Vipassana medidatie en zo eindelijk verlost wordt van allerlei lichamelijke klachten. Het boek was destijds een enorme bestseller omdat Parks wars is van alle zweverigheid, maar ten einde raad zich wenst tot meditatie omdat niets zijn pijn minder deed worden (ik meen me te herinneren dat het rugpijn was). Ik denk dat hij heel veel mensen over de drempel heeft gekregen van meditatie. Ik denk ook maar steeds dat het niet bij mij past omdat ik nog te veel energie kwijt heb, maar misschien is het juist wel zo dat de energie nog betere gaat stromen als ik me hierin ga verdiepen.

Afgelopen weken heb ik ook al een paar hoofdstukken gelezen in het boek van Georg Packer. De ontluistering van Amerika. Deze journalist van The New Yorker heeft recentelijk een boek geschreven over Richard Holbrooke, Our man, Richard Holbrooke- het symbool van de Amerikaanse buitenland politiek van de afgelopen decennia. Dat had ik graag gelezen, maar het was nog niet aanwezig in de bibliotheek, zodat ik maar begonnen ben in zijn boek De ontluistering van Amerika, uit 2013, waarvoor hij diverse prijzen kreeg, en dat trouwen nog steeds hoogst actueel is. Aan de hand van een aantal beroemde (Oprah Winfrey, Newt Gingrich, Andrew Breibart) en totaal onbekende Amerikanen, beschrijft hij wat er politiek en economisch mis ging en gaat in Amerika tussen 1978 en 2012. Boeiende materie.

Read more

Het kan geen toeval zijn, ik heb al weer een nieuw baantje in de boeken. Afgelopen donderdag was ik in de kringloopwinkel Dorcas in Heiloo en werd ik aan de kassa aangesproken door een medewerker. Die vroeg of ik misschien bij de boeken wilde komen werken (ik had de week daarvoor al aangegeven dat ik misschien beschikbaar kwam) want er was plotseling iemand weg gegaan. Ik had een gesprek met de bedrijfsleider en had meteen zin om te beginnen. De winkel is een stuk kleiner dan die waarin ik werkte bij de Kook, maar genereert een omzet van 20% op de winkel. Ik heb ook al kennis gemaakt met andere collega’s en kreeg de indruk dat er een hele fijne, ontspannen sfeer hing. Zoals de bedrijfsleider vertelde; zodra ik ruis vermoed grijp ik in. En nu ga ik ineens dinsdag naar Heiloo in plaats van naar Alkmaar. Dorcas Heiloo bestaat pas 9 jaar maar heeft een goede reputatie opgebouwd bij alle kringloopliefhebbers. Een goede boekencollectie (wel wat aan de dure kant), betaalbare kleding en een schone winkel. Ze zijn drie dagen per week open van 10 tot 3 uur en ik hoop dat als het erg leuk is, ik er misschien wel twee diensten kan draaien.

En nog een hele grote stap die ik vandaag heb gedaan, ik ben voor het eerst naar de sportschool gegaan. Ik heb me net ingeschreven en heb van 5 tot 6 uur mijn eerste les onder begeleiding. Dynamic fit zit drie minuten van mijn huis op het bedrijventerrein richting Bergen. Ik ben al twee jaar van plan om te gaan en elke keer stelde ik het uit: eerst mijn frozen shoulder beter, eerst mijn moeder dood, eerst de zomer voorbij. Mijn zoon wees me op het feit dat er volgend jaar ook weer een zomer is en dat ik nou gewoon maar eens moet gaan (de andere twee redenen om niet te gaan zijn vervallen). Ik had van een collega hele goede referenties over deze sportschool en elke keer als ik haar voorbij zie fietsen richting sportschool voelde ik me schuldig, absurd eigenlijk.

Verder heb ik deze week lekker veel kranten gelezen, het boek The game van Baricco uitgelezen en ben ik weer eens in het werk van Albert Camus begonnen. Die schrijver had toen ik jong was diepe indruk op me gemaakt en ik had zin om dat weer eens te herlezen. De bekendste titels als De mythe van Sisyphus, De mens in opstand, De vreemdeling, De eerste man, maar ook boeken OVER Camus die ik de afgelopen maanden tegen kwam, Hans Achterhuis, Camus: de moed om mens te zijn en F.O. van Gennep, Albert Camus, een studie van zijn ethische denken.

Read more

Afgelopen maandag heb ik opgezegd bij de boekwinkel van de kringloop waar ik al weer bijna twee jaar werk. Oorzaak is zoals altijd “incompati bilite des humeurs”. Drie maanden geleden ging onze coördinator, die ons altijd de vrije hand gaf ik alles naar een andere plek en kwam er een nieuwe coördinator. Vanaf dat moment kwamen er regels die er voorheen niet waren, werd er geen overleg meer gepleegd over allerlei veranderingen en veranderde de sfeer. Omdat ik twee jaar geleden werd aangenomen vanwege mijn achtergrond en ervaring op het boekenvak kan ik daar niet mee leven. Er wordt nog naar een oplossing gezocht zodat de situatie weer leefbaar wordt en die wacht ik nu maar af. Ondertussen kan ik lekker een beetje freewheelen en van de zomer genieten. Jammer is het wel want ik had het er een tijd lang erg naar mijn zin.

Ondertussen ga ik naar ander werk zoeken waar ik in het najaar aan kan gaan beginnen. Ik had in het laatste jaar van mijn loopbaan een lijst gemaakt van alle bedrijven waar ik door gevraagd was om na mijn pensioen vrijwilligerswerk te doen o.a. Wisselwerk (ondersteuning bij computerzaken voor digibete ouderen), de Terre des hommes winkel, De Vleugels (zorgcentrum), Hoofdzaak van de GGZ, de boekwinkel van de Abdij van Egmond, Dreamcatchers (inmiddels opgeheven) en nog zo wat. Ik zal wel zien hoe het loopt.

Ik heb nu lekker veel tijd om te lezen en dat heb ik de afgelopen dagen dan ook gedaan. Ik ben bijna klaar met Alessandro Baricco’s The game. Heel interessant om te lezen. Hij geeft een overzicht van veertig jaar ontwikkelingen op computer gebied; na de klassieke periode (voortgekomen uit een groepje hippies tegen de weerzin tegen de vernietigingen in de twintigste eeuw), de kolonisatie (onderuit halen van de oude elites door platforms te creëren die geen tussenstap vereisten) en daarna als laatste The game, een andere mens, een andere wereld, iedereen heeft altijd en overal toegang toe op de manier waarop je een spel speelt…zoiets. Iedereen zou het boek eigenlijk moeten lezen. Het is behoorlijk zware kost af en toe en ik kan het lang niet altijd volgen, maar het zet je wel aan het denken. Net zoals de Chinese muur geen barbaren kon tegenhouden, kunnen wij deze ontwikkelingen tegen houden en moeten wij ons er mee zien te verhouden. Baricco zag veel mensen om zich heen afhaken, wat voor hem een van de redenen was om dit boek te schrijven.

Read more

Als je over Georgië praat moet je het over de Russen hebben. Ze zijn er in Georgië in grote getallen om vakantie te vieren. Terwijl de meeste Georgiërs een hekel aan Russen heeft (volgens onze gids) gedragen ze zich nog steeds alsof zij daar de baas zijn. Tijdens onze reis heeft Chiatura de meeste indruk op mij gemaakt. En ik ben daar niet de enige in lees ik op internet. Deze mangaanmijnen werden door de Russen rond 1800 in werking gesteld. Door de slechte geografische bereikbaarheid van diepe kloven werden er in 1954 een zeventigtal kabelbaantjes over de kloven geïnstalleerd. Na de ontmanteling van de Sovjet-Unie werden de mijnen grotendeels gesloten maar bleef een gedeelte van de kabelbaantjes, roestig en al in bedrijf. Er wordt geen onderhoud aan gepleegd en ik zou er niet graag in gaan zitten.

Wie ooit de film Stalker van Tarkovsky heeft gezien waarin een gids twee mannen door een verboden gebied, De Zone, leidt, om naar een kamer te zoeken waarin je wensen zullen worden vervuld, krijgt enigszins een idee van hoe het er daar uit ziet. We zijn niet echt door de verlaten, overwoekerde fabrieken gelopen, maar door die film maak ik er in mijn hoofd een beeld van. En over Chiatura gesproken, door heel Georgië staan verlaten Russische gebouwen, die eigenlijk gesloopt zouden moeten worden, maar waar waarschijnlijk geen geld voor ons. Maar Rusland is zo nog wel voelbaar aanwezig en dat moet heel moeilijk zijn voor de bevolking. Wij krijgen trouwens ook nog een fikse ruzie met een Russische vrouw die ons uit een bootje wou zetten (in de Prometeus-grot) waar wij gewoon een kaartje voor hadden. Ze was in een groep en die wilde ze bij elkaar houden, maar achter ons bootje kwam weer een volgend bootje, niets aan de hand. Maar ze begon te dreigen dat we Rusland niet meer in kwamen en ze maakte foto’s van ons die ze naar de politie zou sturen. Mijn reisgenoot Tanja die door haar AirB&B bekend is met hoe Russen zijn, schold gewoon lekker terug en het eind van het liedje was dat ze gewoon voor ons ging zitten.

Die Prometeus-grot was trouwens de enige stop die we wel over hadden willen slaan. Te druk, te toeristisch, en we waren allebei als eens in een dergelijke grot geweest. En daar kwam dan die hysterische Russin nog bovenop. Het viel me trouwens op dat in grote delen van Georgië het Russisch op borden was verdwenen. Heel af en toe zag je nog wel wat Russisch schrift, maar dat was opvallend weinig. In tegenstelling bijvoorbeeld tot Oezbekistan, waar we vorig jaar waren. Als je bedenkt dat Georgie (heersers de Bagrationi familie) rond 1800 koos voor de bescherming van Rusland voor de oprukkende Aziatische steppevolken, Turken en Perzen, dan is dit land al ruim twee eeuwen in de macht van dit land, met uitzondering van 1921, toen ze onafhankelijk werden, maar waar na een jaar al weer een eind aan kwam.

Read more

En dan zit je ineens in de auto met een getraumatiseerde oorlogsveteraan (onze chauffeur) en een jonge student internationale betrekkingen (onze gids) die afstudeert op dezelfde oorlog waarin deze chauffeur zwaar gewond raakte. Wij hebben als Nederlanders een streepje voor vanwege onze Sandra Roelofs die getrouwd was met de vorige president Saakashvili. De oorlog waar we heel veel over zullen spreken is de 5-daagse oorlog in 2008, waarin ook de Nederlandse cameraman Stan Storimans om het leven kwam. Op Wikipedia staat een heel uitgebreid verhaald over de twee provincies Zuid-Ossetie (Osseten zijn oorspronkelijk een uit Iran verdreven volk) en Abchazie (ook een apart volk, verwant aan Turken), die zich wilden afscheiden van Georgië en uiteindelijk alleen door de Russen zullen worden erkend. Rusland kwam zich onder het mom van het beschermen van Russische burgers bemoeien met het conflict dat al begon met de onafhankelijkheid van Georgië in 1991. Rusland had wel het recht volgens internationaal recht om die burgers te hulp te komen, maar ze overschreden een grens door het bombarderen van doelen buiten de grenzen van Zuid-Ossetie zoals Gori en Tblisi. Onze gids die veel mensen heeft gesproken voor haar scriptie, o.a. de vice-president spreekt voor het eerst met een soldaat die daar ter plaatse heeft gevochten. Ze spreken heel veel met elkaar, jammer dat wij dat niet kunnen volgen. Wel laat de chauffeur ons video’s zien van bombardementen als we langs de grens van zuid-Ossetie rijden.

Ook bij het kloostercomplex David Garedja krijgen we te maken met de complexe situatie van Georgië. Het complex van honderden cellen, kapelletjes, grotwoningen ligt in de regio Kacheti, maar een deel van het daarvan ligt ook in de regio Azerbeidzjan. Ook hierover woedt een grensconflict tussen beide landen. Als we proberen naar een bepaald gedeelte van het klooster te wandelen worden we tegengehouden door gewapende militairen. Soms lukt het wel en soms lukt het niet vertelt de gids. Het is jammer want het gebied is prachtig.

Het derde probleem doet zich voor in Samtsche-Dzjavacheti, dat grenst aan Armenië. Als we vanuit Vardzia richting deze provincie rijden krijgen we het verhaal te horen van de gids dat ook hier de bewoners, voornamelijk Armeniërs, liever bij Armenië willen horen. Ze spreken zelfs heel vaak niet eens Georgisch. Als we in een winkel wat water en brood kopen hangt er een vijandige sfeer (Russen). Over Vardzia kan ik zeggen dat ik dat een van de mooiste plekken van Georgië vond. De grottenstad werd gebouwd in de Gouden eeuw van Georgië (12e en 13e eeuw) door Koning Giorgi 3 en zijn dochter Koning Tamar om te schuilen voor de hordes Mongolen die het land binnendrongen. Hier ging trouwens ook de zijderoute langs van het Midden-Oosten. Wat een gecompliceerd land met een turbulente geschiedenis van oorlogen. Elkaar groeten met hallo, wordt hier gedaan met camerjoba (zege in de strijd). Nou, dan weet je het wel.

Oorspronkelijk stond er een rots voor de stad waardoor deze aan het oog werd onttrokken, maar die is door een aardbeving verdwenen evenals 75% van deze stad. Er wonen nog steeds wat monniken waardoor het complex voor toeristen te bezoeken is. De wandeling er doorheen was heel bijzonder.

Als je bedenkt dat Georgië niet veel groter is dan Nederland en drie miljoen inwoners heeft (wel twee miljoen nog eens in het buitenland) kun je je een voorstelling maken van hoe leeg het land is. Weinig tot geen snelwegen, prachtige bergen (hoge Kaukasus o.a. Stefansminda, lage Kaukasus e.a.ketens) wij 2000 kilometer hebben gereden, dan heb je een klein beetje een idee van onze tocht, die heel vaak werd afgeremd door loslopende koeien, paarden, varkens en gaten in de weg. Het is een prachtig land met veel potentie voor het toerisme, terwijl wij de kuststrook niet eens hebben gezien. Maar dan zeggen wij tegen elkaar dat de stranden nergens zo mooi zijn als in Noord-Holland. De volgende reis gaat naar Libanon, Beiroet, maar dat is pas over 5 maanden.

Read more

Afgelopen week heb ik opgezegd bij de tweedehands kledingwinkel waar ik precies twee jaar gewerkt heb. Ik heb de afgelopen twee jaar maar een paar keer over mode geschreven en ik merk dat het me steeds minder interesseert. Zal dat met mijn leeftijd te maken hebben of met de constatering dat we veel te veel kleding consumeren. Ik zou het liefst terug willen naar een basis outfit waar je lang mee kunt doen, zonder die volle kasten, waar je de meeste kleding nauwelijks van draagt. En soortgelijke verhalen hoor ik van veel vrouwen. Het is geloof ik ook wetenschappelijk onderzocht dat vrouwen maar 20/30% van hun kleding dragen. En al die niet gedragen kleding komt bij ons terecht, vaak nog met de kaartjes eraan. Ik voel wel wat voor het systeem om kleding te huren. Zoveel kleding heb je maar een keer nodig, voor een feest, een begrafenis of een vakantie. Het volgende stukje komt van de website van Cosmopolitan.

Ongedragen kleding

Het is altijd fijn om te weten dat je niet de enige bent, zoals in deze kleding-crisis-situatie. En we kunnen je verzekeren: je bent echt niet de enige. (Pfiew). Movingadeed onderzoek en dook in 18.000 kledingkasten uit twintig verschillende landen. Wow, dat zijn een hoop kledingstukken! Dat deden ze om te onderzoeken hoeveel kleding uit die kasten niet gedragen wordt.

Ze hebben de resultaten per land bekeken en Nederland komt er niet zo goed vanaf. Wij hebben… *Tromgeroffel* 71% van onze kleding de afgelopen twaalf maanden niet gedragen. Dat hadden we écht niet verwacht! En de deelnemers ook niet. Zij dachten dat ze 62% van hun kleding droegen en de rest lag te verstoffen in hun kast. Dit bleek dus maar een teleurstellende 29% te zijn.

En dat terwijl mode een van de meest vervuilende industrieën van de wereld is. Ik krijg ook de indruk dat steeds meer vrouwen daar bewuster om mee willen gaan. Een hele goede ontwikkeling.

Vanmiddag heb ik een bres geslagen in het boek Serotonine van Houellebecq. Ik heb weer vaak moeten grinniken. Wel veel verwijzingen naar Franse beroemdheden die op de hak worden genomen en die ik niet ken, een beetje jammer, maar de toon is duidelijk. Dat ik gestopt ben met een van mijn baantjes heeft ook te maken met het feit dat ik te weinig tijd overhoud om te lezen en te bloggen. Ook mijn plannen om naar de sportschool te gaan komen maar niet van de grond.

Ik heb van de week ook een boek van Joseph Roth meegenomen, Zipper en zijn vader. Daar had ik zo maar eens zin in. Lekker licht voor in de trein en Roth is altijd goed, zijn Radetzkymars, over de ondergang van het Habsburgse Rijk, staat bij mij op mijn lijstje van de tien beste boeken.

En verder nog even aandacht voor het boek van Oliver Bullough, Moneyland, een zoektocht naar het verborgen geld van de superrijken en de multinationals. Ik zag Bullough zondag bij Buitenhof. Iedereen had het er over, onder andere Sheila Sitalsing in de Volkskrant die hoopt dat dit boek iets te weeg zal brengen in het politieke domein. Het cynisme van Houellebecq over de wereld wordt gevoed door het soort praktijken dat in Moneyland wordt beschreven.

Read more

Voor het eerst in mijn leven krijg ik te maken met dementie. Er is nog geen diagnose, maar je merkt dat iemand die je goed kent de grip op zijn leven begint te verliezen. Je hoort altijd dat dat voor de naast betrokkenen een zware last is en ik moet concluderen dat dat helaas het geval is. Om wat beter voorbereid te zijn ben ik me nu een beetje aan het verdiepen in de materie. Afgelopen weekend heb ik het boek Hersenschimmen van Bernlef gelezen. En ondanks dat het een boek is van een buitenstaander die probeert in het hoofd van een dementerende (zijn vader?) te kruipen, wordt je er een hoop wijzer van. Dit boek uit 1984 is al zijn 61e druk toe. Het proces van steeds groter wordende gaten in het geheugen worden heel beeldend beschreven. De begin periode kenmerkt zich door gaten in de herkenning van de werkelijkheid en herinneringen uit het verleden die het heden gaan overheersen. Ook het ritme van dag en nacht raken verstoord en de taal wordt ook steeds incoherenter. Dingen die ik al allemaal kon waarnemen. Er is nog geen ziekte inzicht maar dat zal moeten gebeuren om zijn vrouw te ontlasten. Ik had ook als een paar boeken uit de kist op mijn werk meegenomen. Het boek van Jessie van Loon Mijn partner raakt de weg kwijt, omgaan met dementie., en het boek 100 Vragen over dementie. Mijn eerste opdracht voor mezelf, geduld hebben, niet laten blijken dat iemand drie keer hetzelfde vraagt, maar gewoon weer antwoord geven. Ik zal beide boeken doorgeven aan mijn vriendin en hoop dat ze een manier vindt om om te gaan met het langzame verlies van een partner.

Read more

Vandaag mijn laatste boeken met Spaanse vertalingen in de papierbak gegooid. Een jaar geleden wilde ik al mijn hele Spaanse collectie wegdoen, maar dat werd me afgeraden door mijn studievriendin. Ik heb er overal mee lopen leuren, maar geen universiteitsbibliotheek wilde het hebben. Zelfs via Facebook raakte ik ze niet kwijt. Nu heb ik ze alsnog weg gedaan. Ik heb het niet in een keer gedaan, maar de kast over een paar maanden steeds meer ontdaan van mijn “verleden”. Het voelt als een tweede ronde in het afgooien van alles waar ik in mijn leven mee bezig ben geweest. Ik heb wel een paar boeken laten staan die waardevol voor me zijn geweest. Bijvoorbeeld La regenta, van Leopoldo Alas. Over Alas, oftewel Clarin, de journalist die maar een romans schreef heb ik mijn eindscriptie gemaakt. Alle drie de boeken zijn verbonden aan een bepaalde leraar realiseer ik me nu, Bakker, Abellan en …hoe heette die derde docent ook alweer?

Verder staan er ook drie delen van De mystieke werken van San Juan de la Cruz. Ik had het idee dat als ik met pensioen zou zijn, ik deze taaie materie op een dag zou willen lezen. Of het er ooit nog van zal komen staat nog te bezien. Als derde staat er Baltasar Gracian, Handorakel of de kunst der voorzichtigheid. 

“Deze verzameling van driehonderd nogal laconieke aforismen van de Spaanse jezuïet Baltasar Gracián (1601-1658) was bestemd voor de goede verstaanders, de intellectuele elite van zijn tijd. Ze zaten vol woordspelingen, dubbelzinnigheden, paradoxen, etymologisch bepaalde betekenisnuances en ellipsen. Ze bevatten raad om ons te beschermen tegen domheid en kwade bedoelingen van anderen, om ons gezag te vergroten en onze ideeën zo vruchtbaar mogelijk naar voren te brengen en door te drukken. De spreuken zijn in het licht van de kerkelijke moraalleer niet onproblematisch; hij liet ze dan ook door een vriend onder pseudoniem ‘uitgeven’ en mengde er her en der wat onschuldige vrome spreuken doorheen. Het boekje beïnvloedde onder anderen La Rochefoucauld, Voltaire, Nietzsche en Schopenhauer (die het zelfs vertaalde). Kars’ vertaling is helder; hij loste waarschijnlijk vele stilistische ‘verduisteringen’ op. Zijn nawoord wordt helaas ontsierd door enkele onzorgvuldigheden (jezuïeten zijn bijvoorbeeld geen monniken!) en ondoordachte pedanterieën. Een ook voor de hedendaagse lezer behartigenswaardige verzameling levensregels.” Van Theo Kars staat ook in mij kast Praktische verstand; klein handboek voor non-conformisten. Over de kunst om een gelukkig leven te lijden aan de hand van citaten uit de wereldliteratuur.

Omdat ik nu een lege boekenkast moet vullen ga ik heel selectief bekijken wat daar in moet. Behalve allerlei boeken met citaten, reserveer ik ook een paar planken voor boeken die door anderen geleend kunnen worden. Meer dan die ene kast van denk ik twaalf meter ga ik niet vullen. Ik wil anderen na mij  dood niet opzadelen met een gigantische collectie die uitgezocht moet worden. Ik heb al wel van diverse mensen met boekcollecties de vraag gehad of ik die na hun dood wil uitzoeken. Mijn buurman met een grote molencollectie, mijn vriend Anton Fasel, de stadsarchivaris met een geschiedenis collectie. Fasel heeft  behalve veel historische boeken ook een paar leuke jeugdboeken heeft geschreven. In het regionaal archief Alkmaar vind je alle boeken en artikelen die hij geschreven heeft, dat zijn er nogal wat.

Read more

Als elfjarige kwam ik op de markt terecht bij de beroemde Zaanse lappenkoning Klaas van de Brink (later ook beroemd geworden door zijn beeldentuin, kijk maar eens op die trefwoorden). Mijn zussen waren mij al voorgegaan maar hadden het niet lang volgehouden. Bij mij was het meteen liefde op het eerste gezicht, ik voelde me als een vis in het water, hier hoor ik thuis. Ik heb er uiteindelijk bijna vijftien jaar gewerkt. Toen kreeg ik mijn eerste echt baan en moest ik de markt opgeven. Afgelopen zaterdag las ik in het Volkskrant magazine een leuk stukje over documentairemaker Sinan Can, waar ik een fan van ben. Hij woont in Nijmegen. Hij komt zaterdag altijd op de markt, want waar zie je de mens mooier dan op de markt.  Can: “de markt is een plek waar al duizenden jaren mensen bij elkaar komen, of dat nu in Aleppo is of in Raqqa of Nijmegen. Waar leven is, is markt, het is een hoopvolle plek. Een wandeling over de markt zorgt dat je de moed niet verliest”. Dat voel ik precies zo. Ik heb daar al eerder in columns over geschreven. Want eigenlijk is de bibliotheek ook zo’n hoopvolle plek. Mensen van alle leeftijden en alle lagen van de bevolking komen er met elkaar in contact.

De kringloop waar ik nu als vrijwilliger werk is natuurlijk ook gewoon een overdekte markt. Ik werk er nu net een jaar, ik ben vorig jaar half september begonnen, en heb er nog steeds heel veel plezier in. De afgelopen zomer hebben we topdagen gedraaid, ondanks de warmte. Het was geen straf om op die snikhete dagen mensen te helpen die vanuit de camping met hun kinderen lekkere leesboeken kwamen halen (het enige wat je met die warmte nog kon doen). Er kwamen ook veel buitenlanders die hier op vakantie waren. gelukkig hebben we ook Duitse, Engelse en Spaanse boeken. Er gebeuren steeds weer onverwachtse dingen waar je heel vrolijk van wordt. Mannen die kledingadviezen gaan vragen (vind je dat ik deze jas moet kopen?), ik zoek geen boek maar een vrouw, heb je suggesties?, je moet dit boek eens lezen, echt iets voor jou). Na een jaar zijn er veel vast klanten waar je een band mee opbouwt en die het werk leuk maken. De kunstverzamelaar, de docent, de postbode met een passie voor boeken, de handelaar, het zijn er langzamerhand heel wat.

Mijn favoriete markt was natuurlijk het Waterlooplein, waar ik vanaf jongs af aan met mijn moeder naar toe ging. Ik kende er ook diverse mensen, zoals Ruud van de kleding. Twee jaar geleden kreeg ik nota bene een kaartje (!) van hem of ik niets een langs wilde komen in Purmerend, waar hij woonde. Ik vond dat heel vreemd en ben er toen tot mijn spijt niet op ingegaan. Vier maanden later hoorde ik op Koningsdag dat hij net was overleden. Hij was dus terminaal ziek en wilde nog een hele oude klant nog eens spreken. Voor mij is de e markt is nu niet meer wat het is geweest. Er zijn plannen om de markt te verplaatsen, maar dat zal de markt waarschijnlijk wel overleven. Er zijn diverse boeken op deze bijzondere markt verschenen. Vier eeuwen Waterlooplein van Cahen en ook Evert Werkman, Waterlooplein.

Zoals ik verslaafd ben aan de fysieke markt, zijn er veel mensen tegenwoordig verslaafd aan de de digitale markt, marktplaats.nl. Ik herinner me dat er ook een boekje over verscheen dat door de bibliotheek werd gekocht, Speurder op internet, kopen verkopen op het elektronische Waterlooplein van Emile Bode (uit 2006).

Read more

Ik was eerst van plan om een stuk te schrijven over de sleepwet, maar doe dat na lezing van het artikel in de Volkskrant van vandaag toch maar niet. Laat iedereen dat zelf maar lezen en zelf zijn/haar conclusies trekken. Toch maar beter een ander artikel bespreken van afgelopen zaterdag in Sir Edmund over lage rugpijn. Jaarlijks komen 850.000 gevallen van lage rugpijn bij de huisarts en ik ben er daar een van.  Menno Iprenburg en Jan Willem Elkhuizen zijn twee (ervarings)deskundigen die er eindelijk achter zijn gekomen doordat ze een 3D  model hebben gebouwd van de rug. Ze hebben er een boek over geschreven wat ik zeker wil lezen/kopen; Rugpijn, hernia en spit, hoe kom ik er vanaf.

Het geheim van de pijn ligt verscholen in de discus, de schijf die tussen de wervels zit. De vezels (lamellen) in de discus kunnen worden gezien als kruisbanden. Die kunnen scheuren door veelvuldig bukken, onderuit gezakt zitten, te weinig bewegen en leeftijd. Een lamel kan gaan lekken waardoor een zwakke plek ontstaat, waardoor vezels scheuren en een dijkdoorbraak veroorzaken. Dus als het in je rug schiet scheuren vezels. Bij spit acute schade aan de vezels zonder dat de lamel kapot gaat, bij hernia schade aan de vezels, maar gaat ook de laatste lamel kapot.

Het advies voor mensen die al rugklachten hebben. Doe eindtsnadoefeningen. Vezels bestaan uit bindweefsel en dat kan herstellen, maar het duurt wel lang. Een beschadigde discus doet daar drie jaar over. Beschermende maatregelen en speciale oefeningen kunnen daarbij helpen. De zogenaamde eindstandoefeningen, oefeningen waarbij de rug maximaal gestrekt is; nieuwe oefeningen die voortborduren op het werk van de Nieuw-Zeelandse fysiotherapeut McKenzie , die dertig jaar geleden ontdekte dat die eindstandoefeningen tot een snelle afname van klachten kunnen leiden. Pas later werd achterhaald waarom, de bewegingen zouden de gelekte vloeistof uit de kern van de discus soms terugdringen. Daar zijn de meeste therapeuten het nu wel over eens. Ik heb vijf jaar geleden een rekstok in mijn kamer gemonteerd op advies van een kenner. Het helpt bijna altijd. Dat is  dus ook een eindstandoefening!!.

Verder tips: Staand afwassen is gezonder, buk niet maar kniel, doe voorzichtig na een lange autorit, slaap met een bodykussen tussen de knieën,  zorg voor een steuntje in de onderrug.

Read more