Pensionado

Gisteren was ik in de OBA naar de tweede jaarlijkse bijeenkomst over de Staat van het internet, georganiseerd door de Waag, technology & society van Marleen Stikker. Het thema was ‘digitale identiteit’ en de rol die de overheid hierin zou moeten spelen (beschermen). Op 19 februari is namelijk De Wet digitale overheid aangenomen. Van te voren kregen we een kaart waarop “het wegingskader digitale identiteit” met vragen wat digitale identiteit nou precies is. De kaart moet dienen als kader voor een gesprek tussen burgers, beleidsmakers, bestuurders, experts en ontwikkelaars. Digitale identiteit moet worden gezien als nutsvoorziening, wat borging vereist in zowel representatieve als maatschappelijke democratie. Lastige materie!! Er waren lezingen van Jaap-Henk Hoekman over dit onderwerp “privacy is de vrijheid van onredelijke beperkingen op de constructie van je identiteit”(bent u er nog?). Hij schreef het gratis online boekje Privacyontwerpstrategieën De grote vraag is; Wie bepaalt er wat er mag. Een boek van Carl Ellison kwam voorbij, The nature of usable PKI. (public key infrastructure van de Nederlandse overheid, een afsprakenstelsel om digitale certificaten uit te geven en te beheren, bijvoorbeeld De DigiID).

Een andere manier van authenticicatie is 2FA (naast je wachtwoord nog een tweede vorm van beveiliging). Voor de echte kenners; er werd gesproken over Attribuut Gebaseerde Credentials als oplossing van authenticicatie of Self Sovereign Identity. dan moet ik toch echt afhaken. Ik snap wat er wordt bedoeld, maar ik zie het nog niet voor me.

Kathalijne Buitenweg hield ook een korte toespraak. Zij is sinds oktober 2018 onderdeel van de Tijdelijke commissie Digitale Toekomst. Ik begrijp dat DigID zijn laatste tijd heeft gehad en er waarschijnlijk iets anders komt, makkelijker, toegankelijker. De overheid worstelt met de digitale ontwikkelingen en heeft niet genoeg kundige mensen in huis om slagvaardig te zijn. Misschien moet er een apart Ministerie voor komen? Ze komen in mei met aanbevelingen. Het meest onder de indruk was ik van Evelyn Austin van Bits of Freedom. Ze had een duidelijke boodschap: stop nou eens met al dat hap-snap beleid en dat brandjes blussen en kom eerst met een VISIE. Een groot probleem is ook nog eens dat er geen Europese visie bestaat. Ik vond het toch een hele inspirerende middag en ga volgend jaar zeker weer. Nog een tip voor alle overheidsambtenaren; kijk eens naar de serie Mr. Robot. Over kennis van computernetwerken en hacken gesproken. Ik snapte er niets van en toch was het fascinerend door zijn maatschappijkritische invalshoek.

Read more

Het vreselijke cliché dat je het nog drukker hebt als je met pensioen bent blijkt maar al te waar. Ik snap niet hoe het komt, maar het is echt zo. Ik heb in september al besloten om in plaats van drie dagen nog maar een dag te werken, maar het helpt niet veel. Je wordt natuurlijk ouder maar dat verklaart niet alles. Ik ben bijvoorbeeld begonnen in een zanggroep (Encore) die me behoorlijk wat tijd kost. Behalve de maandagavond les komt er volgende maand het eerste optreden bij, waar we veel huiswerk voor op hebben gekregen. Veel teksten zijn in het Georgisch, Hebreeuws, Russisch of Bulgaars, en die moeten allemaal uit het hoofd worden geleerd. Als ik een half uurtje de tijd heb neem ik die teksten regelmatig door. Het koor bestaat uit 8 mannen en 14 vrouwen. We zingen veel a a capella, heel mooi.

Afgelopen week worstelde ik me door het boek van Robert Menasse, De Hoofdstad, want volgende week is er al weer een boekenclubavond. Het boek werd geroemd in de kritieken, maar ik ervaar het lezen voornamelijk als huiswerk. Dat komt door het continu wisselen van perspectief (rond de acht hoofdpersonen). Vooral als je een paar dagen niet hebt gelezen ben je snel vergeten wat het verhaal achter de persoon ook al weer was. Het onderwerp, de Europese bureaucratie in Brussel, waar Menasse jarenlang heeft rondgelopen stemt je ook niet vrolijk. Gaat het het er echt zo aan toe, wat een treurnis.

Ik ben ook nog steeds niet begonnen aan de podcasts die ik noteer als ik ergens een waardevolle tip lees, in de krant op de VPRO-gids. Op mijn briefjes vond ik de volgende titels: Reply all (over leven in tijden van internet, de beste zijn In the desert, Long distance, Negative Mount Pleasant), Black friday, Serial (over onderzoeksjournalistiek), en The butterfly effect (voor vrouwen die traumatische ervaringen willen delen). Ik heb het meeste zin in Reply all. Deze podcast als ook Heavyweight,) is in 2018 overgenomen door Spotify. Spotify geeft podcast een prominente plek in de app, heel makkelijk dus, want ik heb een abonnement. Voor tips kun je ook naar VPRO Koos podcast, een eigen podcast over podcasts, “omdat het nog steeds niet eenvoudig is om nieuw luistermateriaal te ontdekken”.

Reply All is een Amerikaanse podcast van Gimlet Media, gehost door PJ Vogt en Alex Goldman. De show bevat verhalen over hoe mensen het internet vormgeven en hoe het internet mensen vormt. Vogt en Goldman organiseerden eerder de podcast voor technologie en cultuur TLDR voor WNYC. Wikipedia (Engels)

Als laatste. Ik kijk uit naar de nieuwe serie Redeemer van de regisseur Pizzolatto, op basis van het boek van Patrick Colemen, The churchgoer. Pizzolatto maakt deze serie, net als True Detective, met Matthew McConaughey in de hoofdrol. De beste serie die ik ooit heb gezien. Over godsdienstgekte.

Read more

De kranten berichtten afgelopen dagen weer volop over het oprekken van de AOW-leeftijd als mensen graag door willen werken na de 67 jaar. Uit onderzoek blijkt dat 30% van de ouderen graag door zou willen werken na hun verplichte pensioen. Ik hoorde daar ook bij. Ik vroeg mijn directeur of ik tot 68 (al weer aangepast!) door mocht omdat ik al op 66-jarige (1951) leeftijd moest stoppen en ik daar nog geen zin in had. Ook omdat er nu overal tekorten zijn ontstaan in de zorg en het onderwijs worden ouderen weer ingezet in hun vakgebied. Een goede zaak. Ik heb dat destijds opgelost door meteen drie dagen n het vrijwilligerswerk te stappen, uiteraard in mijn vakgebied, boeken. Maar na de dood van mijn moeder is er iets veranderd. Ik werk nog maar een dag in de week in de boekenbranche en de rest zodat ik de rest van de week veel meer tijd heb voor mezelf. Vooral als ik hoor van mijn zoon dat hij zijn vragen stelt aan quora (opgericht in 2009) waar ik nog nooit van gehoord heb realiseer ik me dat ik allang niet meer genoeg op de hoogte ben van allerlei ontwikkelingen op mijn vakgebied om nog door te gaan tot 75. Ik wil wel graag deze tip delen met mensen die daar interesse in hebben.

Quora is een webstek waar mensen allerlei vragen kunnen stellen, die aan kennis, feiten en/of deelbare ervaringen zijn gerelateerd.

Het bedrijf Quora is in 2009 in de Verenigde Staten opgericht door twee voormalige werknemers van FacebookAdam D’Angelo en Charlie Cheever. De website werd openbaar in juni 2010. Quora is vanaf het begin gevestigd in in Mountain View, Californië, een plaats in de Amerikaanse Silicon Valley waar verscheidene op het Internet actieve bedrijven zich bevinden.

De website heeft het karakter van een community/gemeenschaps-website: de vragenstellers en beantwoorders worden gestimuleerd om zich in te schrijven (“registreren”) en regelmatig deel te nemen aan het vragen en/of beantwoorden. Een extra community-element is dat doordat antwoorden en antwoorders door ingeschreven deelnemers kunnen worden beoordeeld, sommige antwoorden makkelijker zichtbaar zijn.

De hoofdtaal is Engels, maar de webpagina’s zijn ook beschikbaar in Nederlands, Duits, Frans, Italiaans, Portugees, Spaans en Deens. Daarnaast is het mogelijk vragen te stellen of te beantwoorden in andere talen, maar de kans op respons wordt daardoor verminderd. De Nederlandse versie is sinds half januari 2019 van start 

Ik heb nu veel meer tijd om te lezen en documentaires te kijken. Ik verheug me nu al weer op het derde deel van Sinan Can‘s serie over het moslimfundamentalisme in Nederland. Ik ben al fan van Can geworden sinds zijn eerste serie Bloedbroeders. Over moslimfundamentalisme gesproken, 5 januari stond er een mooi artikel van Fouad Laroui in de Volkskrant. Hij zegt daarin een paar opmerkelijke dingen. Bijvoorbeeld dat 60% van de Jihadgangers een psychiatrische achtergrond heeft. En ook dat Thomas van Aquino, de beroemde filosoof uit de 13e eeuw heel veel heeft overgenomen van Averroes, de beroemde islamitische geleerde en zo veel invloed heeft gehad op het christelijke gedachtegoed. Bijvoorbeeld de uitspraak dat de rede in het hart van het menselijk handelen moet staan (!) en dat God niet anders is te kennen dan in het aanschouwen van zijn werken. Laroui doet in het artikel een oproep tot verdraagzaamheid tussen de geloven en dat is altijd te prijzen.

Over lezen gesproken, ik heb weer een hele lijst met genoteerde titels bekeken en er bleven er twee over die ik zou willen lezen, Raynor Winn, Het zoutpad (over een trektocht van twee oudere mensen nadat ze alles hebben verloren) en Valeria Luiselli Archief van de verloren kinderen (over de migratieproblematiek in de VS). Nou ja, maar kijken of het er van komt.

Read more

Afgelopen week, het was herfstvakantie, werden al mijn afspraken afgezegd door ziekte, dood of ander ongemak. Normaal ben ik niet zo dol op de gekte van een kunstweek, maar deze week had ik geluk. De eerste keer ging ik vlak na de opening afgelopen zaterdag om half 1 naar Bergen aan Zee. Ik was overal alleen en had gesprekken met de kunstenaars, wat het toch bijzonder maakt. Ik werd getroffen door het werk van Marco Kaller uit Makkum met de serie Waterpassie voor thuis. Hij maakt werken van corten staal wat ik erg mooi vind. Recentelijk zagen we ook prachtige werken van Ruud van de Wint in de Nollen, Den Helder. Zijn werken wegen tonnen, dat van Marco Kaller is klein en betaalbaar. Zeker eens bezoeken als je tijd hebt.

Gisteren was ik het meest gecharmeerd door het werk van Ab Stoel uit Schagen. Wederom werk van corten staal, meestal vogels. Ik heb zelfs twee kleintjes op een stenen sokkeltje gekocht voor de prijs van 60 euro en heb nog een optie op een wiegende vogel, ook voor 40 euro per stuk. Die wil ik in de tuin zetten. Ik heb ook het houtwerk bewonderd van Mark Steltenpool die werkt met de techniek van het verbliksemen, een techniek die hij zelf heeft uitgevonden. Het werk had een prachtige Japanse uitstraling.

De bezoekjes waren zoveel bevredigender dan het bezoek wat ik vrijdag maakte aan het Rijksmuseum bij de tentoonstelling Rembrandt en Velazques. We hadden een timeslot, maar je kon over de hoofden lopen. Alle lol gaat er bij mij dan meteen al van af. Het was een echte mooie herfstweek met mooi licht en niets is dan leuker dan buiten te lopen en het werk in de natuur te zien. Ik ben altijd al doller op beeldhouwwerk dan schilderkunst en daar had de kunst 10 daagse ruim in voorzien. En nog even voor wie de naam niet kent. Bekijk eens het werk van Andy Goldsworthy. De meester van Land art.

Read more

Mijn armen trillen en ik ben kapot. Vanochtend is er door de extreem heftige buien lekkage ontstaan in mijn keuken. Ik ben nu ruim twee uur aan het dweilen en heb al heel wat emmers water weg gedweild, maar het gaat maar door. Ik heb nu twee lakens over de vloer gedrapeerd om het water niet de kamer in te laten stromen, die lakens wring ik af en toe uit. Gelukkig had ik vanochtend al gekookt want koken met je voeten in het water is niet prettig. Op dat soort momenten bedenk ik wel eens dat ik niet eeuwig in mijn woning kan blijven wonen omdat het onderhoud te veel van je eist. Ik heb het al bij veel andere mensen om me heen gezien, op een gegeven moment wil men naar een appartement waar het onderhoud uitbesteed kan worden. Ik moet er eigenlijk niet aan denken. Ik woon nu al sinds december 1991 hier en heb zo veel geïnvesteerd in dit huis dat ik er met pijn in mijn hart afstand zal doen. Ik zit op deze locatie vlak bij de stad en ook vlak bij de uitvalsweg naar Bergen en Egmond.

Dit is een foto die ik gevonden heb van mijn huis in het regionaal archief Alkmaar. Het was toen een winkel waarin van alles verkocht werd, van, Lux zeep tot Van Nelle koffie. Op het doek staat kruidenierswaren, brood, koek en chocolade. De eigenaar was. H. Schoonhoven (levensmiddelen). Het huis werd aan de zijkant naar de tuin uitgebreid met een keuken en er kwam een garage. Het ziet er nu totaal anders uit, het raam naast de voordeur werd twee keer zo groot en de zolder kreeg een dakraam. Bij navraag in het kadaster bleek de grond aan de zijkant bij het huis te horen en heb ik meteen de tegels er uit gehaald en er een tuintje aangelegd. Het huis heeft een BP (beeldbepalend) sticker gekregen van de gemeente gekregen, waardoor je subsidie kunt aanvragen voor verbouwingen.

Toen ik het huis kocht had het bijna twee jaar leeg gestaan. Ik woonde in Amsterdam, had een baan en Alkmaar en wilde per se verhuizen met twee kleine kinderen. Ik was al bijna twee jaar aan het zoeken en had het bijna opgegeven tot ik dit huis zag. Mijn makelaar raadde me de koop af omdat het zo’n oud huis was en er veel onderhoud bij kwam kijken. Maar mijn moeder zei altijd, koop licht, mijn vader, koop ruimte. En dit huis voldeed aan beide criteria. En heel belangrijk, het lag vlak bij het station, en als je geen auto hebt is dat erg handig. De woningmarkt zat destijds muurvast omdat de rente gestegen was naar bijna 10 %. De vraagprijs was 170.000 gulden en er moest flink onderhandeld worden om de prijs naar 130.000 gulden te brengen. En kijk waar we nu staan, bijna 30 jaar verder. De rente staat historisch laag, er is geen woning meer te koop voor normale prijzen en normale mensen (het huis van de buren is net voor bijna vier ton verkocht). De kranten staan elke dag vol met het probleem van de woningnood. Doordat mijn zoon geen betaalbare woning kan vinden woont hij nu tijdelijk tussen twee reizen in weer even bij mij. Omdat ik veel ruimte heb is dat niet zo’n groot probleem. Ook dat hoor ik overal om me heen, kinderen die weer even thuis komen wonen omdat ze geen betaalbare woning kunnen krijgen nadat ze ergens moesten vertrekken (door scheidingen, ruzie’s in woongemeenschappen). En als klap op de vuurpijl mogen nu allerlei bouwprojecten niet doorgaan vanwege het stikstofbesluit. De woningnood heeft al een lange geschiedenis van 70 jaar. Wie op Wikipedia kijk onder het lemma woningnood vindt een interessante schets. Eigenlijk is de woningnood nooit weggeweest.

Woningnood loopt verder op

Het woningte tekort aan woningen loopt volgens het onderzoek op naar 235.000 woningen. Vooral starters en ouderen vallen tussen wal en schip. Dit loopt tot 2020 nog verder op, blijkt uit cijfers van Capital Value en ABF Research. 

Read more

Af en toe lees je iets in de krant (Volkskrant 25 september Opinie & debat) waar je van opveert. Toen ik nog in de bibliotheek werkte kwam het regelmatig voor dat er iets in het computersysteem moest veranderen omdat er weer een vraag vanuit het publiek of het bedrijf zelf kwam waardoor er ergens anders in het systeem iets mis ging. Specialisten die ik sprak vertelden dat veel problemen wel opgelost kunnen worden, maar dat kost veel geld en daarom gebeurt het niet. Ook het feit dat er allerlei computersystemen aan elkaar gekoppeld worden veroorzaakt problemen. Het beste zou zijn om dan weer helemaal met een nieuwe systeem te beginnen. De belastingdienst kampt hier al jaren mee zoals we meekrijgen via de media (recentelijk nog met de kinderopvangtoeslag). Marlies van Eck die tien jaar werkte bij de belastingdienst stopte daar mee omdat ze niet meer kon leven met mensen die onterecht werden gedupeerd (ze moest besluiten verdedigen die ze niet meer wilde verdedigen want het waren besluiten van de computer). Ze stopte en promoveerde vorig jaar op een onderzoek naar “geautomatiseerde ketenbesluiten”. Haar conclusies moeten hard zijn aangekomen bij de belastingdienst. Er wordt vertrouwd op een systeem dat niet gewijzigd kan worden als er een fout optreedt. Waar vroeger eenvoudig de werkinstructie werd aangepast kost nu elke ‘change’ maanden en daarom gebeurt het niet met alle gevolgen van dien. Er werden Kamervragen gesteld naar aanleiding van haar rapport. Na inventarisatie (en niet een onderzoek zoals aangekondigd) van de problemen bleek 48 % van de overheidsorganisaties algoritmen te gebruiken.

Terwijl andere landen als Noorwegen en Frankrijk hun computers proberen te temmen “maakt Nederland het alleen nog maar elke dag ingewikkelder”zegt Marlies. Ik ben zelf een keer als slachtoffer van het belastingsysteem (mijn psychotische zoon had geen paspoort en onderdak meer) jarenlang in gevecht geweest met de belastingdienst. Ik kreeg meelevende mensen en onverschillige mensen aan de lijn. Ik schreef brieven om de situatie uit te leggen. Maar je voelt de onmacht aan beide kanten. Ze krijgen bij de belastingdienst tienduizenden bezwaarschriften binnen en daar ben jij er een van. Het is een zichzelf versterkend systeem dat niet is te stoppen. Een zin trof me vooral in het artikel omdat ik daar in het verleden ook vaak tegen aan liep: Er bestaat een ondoordringbare ‘lemen laag’tussen de bouwers van de systemen en de bedenkers van het beleid, en de echte wereld. Je wordt er als burger wel zenuwachtig van. Er hoeft maar iets mis te gaan en je bent de sigaar, dat heb ik aan den lijve ondervonden en dat is een verontrustende gedachte.

Read more

Een jaar geleden las ik Homo Deus, afgelopen week heb ik gegrasduind in het nieuwste boek van Yuval Noah Harari, 21 lessen voor de 21e eeuw. Wat ik er tot nu toe van heb opgestoken is dat een wereldregering die de drie grote crises (klimaat, techniek en nucleaire dreiging) onrealistisch is (een suggestie die hij deed in zijn vorige boek) maar dat mondiale problemen nog steeds vragen om mondiale oplossingen. Hij prijst ook het project Europa waarin toch maar voor het eerste in de geschiedenis al 75 jaar vrede is. Elke wereldleider zou dit boek moeten lezen om inzicht te krijgen in wat er allemaal op ons af komt en hoe alleen samenwerking ons nog redding kan brengen. Maar ik vrees dat Trump dit boek niet op zijn nachtkastje heeft liggen. Hij eindigt het boek met zijn bevindingen over meditatie. Hij doet dagelijks twee uur aan vipassana-medidatie en dat heeft hem de helderheid gegeven om zijn drie bestsellers te schrijven. Harari is er vast van overtuigd dat alle leed voortkomt uit de eigen geest. Ik wil eigenlijk al vanaf het moment dat ik met pensioen ben beginnen met meditatie, maar zoals met meerdere dingen die ik wilde kwam ik er niet aan toe.

Maar afgelopen week heb ik toch de eerste stap gezet. Ik las jaren geleden het boek van Tim Parks, Leer ons stil te zitten, waarin hij vertelt over zijn ervaringen met Vipassana medidatie en zo eindelijk verlost wordt van allerlei lichamelijke klachten. Het boek was destijds een enorme bestseller omdat Parks wars is van alle zweverigheid, maar ten einde raad zich wenst tot meditatie omdat niets zijn pijn minder deed worden (ik meen me te herinneren dat het rugpijn was). Ik denk dat hij heel veel mensen over de drempel heeft gekregen van meditatie. Ik denk ook maar steeds dat het niet bij mij past omdat ik nog te veel energie kwijt heb, maar misschien is het juist wel zo dat de energie nog betere gaat stromen als ik me hierin ga verdiepen.

Afgelopen weken heb ik ook al een paar hoofdstukken gelezen in het boek van Georg Packer. De ontluistering van Amerika. Deze journalist van The New Yorker heeft recentelijk een boek geschreven over Richard Holbrooke, Our man, Richard Holbrooke- het symbool van de Amerikaanse buitenland politiek van de afgelopen decennia. Dat had ik graag gelezen, maar het was nog niet aanwezig in de bibliotheek, zodat ik maar begonnen ben in zijn boek De ontluistering van Amerika, uit 2013, waarvoor hij diverse prijzen kreeg, en dat trouwen nog steeds hoogst actueel is. Aan de hand van een aantal beroemde (Oprah Winfrey, Newt Gingrich, Andrew Breibart) en totaal onbekende Amerikanen, beschrijft hij wat er politiek en economisch mis ging en gaat in Amerika tussen 1978 en 2012. Boeiende materie.

Read more

Het kan geen toeval zijn, ik heb al weer een nieuw baantje in de boeken. Afgelopen donderdag was ik in de kringloopwinkel Dorcas in Heiloo en werd ik aan de kassa aangesproken door een medewerker. Die vroeg of ik misschien bij de boeken wilde komen werken (ik had de week daarvoor al aangegeven dat ik misschien beschikbaar kwam) want er was plotseling iemand weg gegaan. Ik had een gesprek met de bedrijfsleider en had meteen zin om te beginnen. De winkel is een stuk kleiner dan die waarin ik werkte bij de Kook, maar genereert een omzet van 20% op de winkel. Ik heb ook al kennis gemaakt met andere collega’s en kreeg de indruk dat er een hele fijne, ontspannen sfeer hing. Zoals de bedrijfsleider vertelde; zodra ik ruis vermoed grijp ik in. En nu ga ik ineens dinsdag naar Heiloo in plaats van naar Alkmaar. Dorcas Heiloo bestaat pas 9 jaar maar heeft een goede reputatie opgebouwd bij alle kringloopliefhebbers. Een goede boekencollectie (wel wat aan de dure kant), betaalbare kleding en een schone winkel. Ze zijn drie dagen per week open van 10 tot 3 uur en ik hoop dat als het erg leuk is, ik er misschien wel twee diensten kan draaien.

En nog een hele grote stap die ik vandaag heb gedaan, ik ben voor het eerst naar de sportschool gegaan. Ik heb me net ingeschreven en heb van 5 tot 6 uur mijn eerste les onder begeleiding. Dynamic fit zit drie minuten van mijn huis op het bedrijventerrein richting Bergen. Ik ben al twee jaar van plan om te gaan en elke keer stelde ik het uit: eerst mijn frozen shoulder beter, eerst mijn moeder dood, eerst de zomer voorbij. Mijn zoon wees me op het feit dat er volgend jaar ook weer een zomer is en dat ik nou gewoon maar eens moet gaan (de andere twee redenen om niet te gaan zijn vervallen). Ik had van een collega hele goede referenties over deze sportschool en elke keer als ik haar voorbij zie fietsen richting sportschool voelde ik me schuldig, absurd eigenlijk.

Verder heb ik deze week lekker veel kranten gelezen, het boek The game van Baricco uitgelezen en ben ik weer eens in het werk van Albert Camus begonnen. Die schrijver had toen ik jong was diepe indruk op me gemaakt en ik had zin om dat weer eens te herlezen. De bekendste titels als De mythe van Sisyphus, De mens in opstand, De vreemdeling, De eerste man, maar ook boeken OVER Camus die ik de afgelopen maanden tegen kwam, Hans Achterhuis, Camus: de moed om mens te zijn en F.O. van Gennep, Albert Camus, een studie van zijn ethische denken.

Read more

Afgelopen maandag heb ik opgezegd bij de boekwinkel van de kringloop waar ik al weer bijna twee jaar werk. Oorzaak is zoals altijd “incompati bilite des humeurs”. Drie maanden geleden ging onze coördinator, die ons altijd de vrije hand gaf ik alles naar een andere plek en kwam er een nieuwe coördinator. Vanaf dat moment kwamen er regels die er voorheen niet waren, werd er geen overleg meer gepleegd over allerlei veranderingen en veranderde de sfeer. Omdat ik twee jaar geleden werd aangenomen vanwege mijn achtergrond en ervaring op het boekenvak kan ik daar niet mee leven. Er wordt nog naar een oplossing gezocht zodat de situatie weer leefbaar wordt en die wacht ik nu maar af. Ondertussen kan ik lekker een beetje freewheelen en van de zomer genieten. Jammer is het wel want ik had het er een tijd lang erg naar mijn zin.

Ondertussen ga ik naar ander werk zoeken waar ik in het najaar aan kan gaan beginnen. Ik had in het laatste jaar van mijn loopbaan een lijst gemaakt van alle bedrijven waar ik door gevraagd was om na mijn pensioen vrijwilligerswerk te doen o.a. Wisselwerk (ondersteuning bij computerzaken voor digibete ouderen), de Terre des hommes winkel, De Vleugels (zorgcentrum), Hoofdzaak van de GGZ, de boekwinkel van de Abdij van Egmond, Dreamcatchers (inmiddels opgeheven) en nog zo wat. Ik zal wel zien hoe het loopt.

Ik heb nu lekker veel tijd om te lezen en dat heb ik de afgelopen dagen dan ook gedaan. Ik ben bijna klaar met Alessandro Baricco’s The game. Heel interessant om te lezen. Hij geeft een overzicht van veertig jaar ontwikkelingen op computer gebied; na de klassieke periode (voortgekomen uit een groepje hippies tegen de weerzin tegen de vernietigingen in de twintigste eeuw), de kolonisatie (onderuit halen van de oude elites door platforms te creëren die geen tussenstap vereisten) en daarna als laatste The game, een andere mens, een andere wereld, iedereen heeft altijd en overal toegang toe op de manier waarop je een spel speelt…zoiets. Iedereen zou het boek eigenlijk moeten lezen. Het is behoorlijk zware kost af en toe en ik kan het lang niet altijd volgen, maar het zet je wel aan het denken. Net zoals de Chinese muur geen barbaren kon tegenhouden, kunnen wij deze ontwikkelingen tegen houden en moeten wij ons er mee zien te verhouden. Baricco zag veel mensen om zich heen afhaken, wat voor hem een van de redenen was om dit boek te schrijven.

Read more

Als je over Georgië praat moet je het over de Russen hebben. Ze zijn er in Georgië in grote getallen om vakantie te vieren. Terwijl de meeste Georgiërs een hekel aan Russen heeft (volgens onze gids) gedragen ze zich nog steeds alsof zij daar de baas zijn. Tijdens onze reis heeft Chiatura de meeste indruk op mij gemaakt. En ik ben daar niet de enige in lees ik op internet. Deze mangaanmijnen werden door de Russen rond 1800 in werking gesteld. Door de slechte geografische bereikbaarheid van diepe kloven werden er in 1954 een zeventigtal kabelbaantjes over de kloven geïnstalleerd. Na de ontmanteling van de Sovjet-Unie werden de mijnen grotendeels gesloten maar bleef een gedeelte van de kabelbaantjes, roestig en al in bedrijf. Er wordt geen onderhoud aan gepleegd en ik zou er niet graag in gaan zitten.

Wie ooit de film Stalker van Tarkovsky heeft gezien waarin een gids twee mannen door een verboden gebied, De Zone, leidt, om naar een kamer te zoeken waarin je wensen zullen worden vervuld, krijgt enigszins een idee van hoe het er daar uit ziet. We zijn niet echt door de verlaten, overwoekerde fabrieken gelopen, maar door die film maak ik er in mijn hoofd een beeld van. En over Chiatura gesproken, door heel Georgië staan verlaten Russische gebouwen, die eigenlijk gesloopt zouden moeten worden, maar waar waarschijnlijk geen geld voor ons. Maar Rusland is zo nog wel voelbaar aanwezig en dat moet heel moeilijk zijn voor de bevolking. Wij krijgen trouwens ook nog een fikse ruzie met een Russische vrouw die ons uit een bootje wou zetten (in de Prometeus-grot) waar wij gewoon een kaartje voor hadden. Ze was in een groep en die wilde ze bij elkaar houden, maar achter ons bootje kwam weer een volgend bootje, niets aan de hand. Maar ze begon te dreigen dat we Rusland niet meer in kwamen en ze maakte foto’s van ons die ze naar de politie zou sturen. Mijn reisgenoot Tanja die door haar AirB&B bekend is met hoe Russen zijn, schold gewoon lekker terug en het eind van het liedje was dat ze gewoon voor ons ging zitten.

Die Prometeus-grot was trouwens de enige stop die we wel over hadden willen slaan. Te druk, te toeristisch, en we waren allebei als eens in een dergelijke grot geweest. En daar kwam dan die hysterische Russin nog bovenop. Het viel me trouwens op dat in grote delen van Georgië het Russisch op borden was verdwenen. Heel af en toe zag je nog wel wat Russisch schrift, maar dat was opvallend weinig. In tegenstelling bijvoorbeeld tot Oezbekistan, waar we vorig jaar waren. Als je bedenkt dat Georgie (heersers de Bagrationi familie) rond 1800 koos voor de bescherming van Rusland voor de oprukkende Aziatische steppevolken, Turken en Perzen, dan is dit land al ruim twee eeuwen in de macht van dit land, met uitzondering van 1921, toen ze onafhankelijk werden, maar waar na een jaar al weer een eind aan kwam.

Read more