Boekentips

Van een klant kreeg ik het boek van Martin Amis, London Fields, in mijn handen gedrukt. Dat moest ik echt lezen. Ik heb nu de eerste vijftig bladzijden gelezen en ik ga toch weer over op een ander boek. Het taalgebruik is fenomenaal, de recensies zijn geweldig en toch vind ik het boek te bizar om verder te gaan. Een vijfendertigjarige vrouw die op haar verjaardag vermoord wil worden en rondkijkt wie de moordenaar zal worden. En een Amerikaanse schrijver ‘in residence’ die alles observeert en verslag doet van dit proces. Wil ik het weten, ik geloof het eigenlijk niet. Misschien dat ik op een later tijdstip toch nog weer eens begin, maar ik heb er nu geen zin in.

Mijn zus duwde mij een ander boek in de handen dat ik ook echt moest lezen, De geheime droom van het land, van Hector Abad. Een naam waar ik nog nooit van gehoord had. ‘Een klassiek vertelde familiekroniek over de rauwe realiteit van Colombia’. Dat spreekt me meer aan. de recensies van lezers zijn laaiend enthousiast. Abad schreef eerder een boek over de moord op zijn vader (prominent arts en mensenrechtenactivist) Het vergeten dat ons wacht. Omdat mijn broer tegenwoordig verkering heeft met een vrouw uit Bogota, Colombia, vind ik het interessant om over de problemen van dat land te lezen. Mijn zoon was dit jaar ook van plan om in Medellin een tijdje te gaan werken als digitale nomade, maar die belandde in Vietnam. Sinds het vredesakkoord van oktober 2016 schijnt Colombia een hoop jongeren aan te trekken en zit in  Medellin een techbubble.  Ik ken Colombia nu vooral van de serie NarcosIk lees tot mijn verbazing dat er in november 2018 een vierde seizoen komt van Narcos, met de titel, Narcos: Mexico. Die ga ik zeker kijken. Het gaat over de periode voordat de drugsoorlog in Colombia losbarstte. Die woedde in Mecixo, met alle gevolgen van dien voor de bevolking.

Read more

Ik las een leuk artikel in de VPRO-gids over het Kinderboekenhuis in Winsum. Het is ‘een museum dat boeken uitleent en een bibliotheek die boeken vasthoudt’, een lieu de memoire De belangrijkste functie is dat mensen hier de boeken uit hun jeugd terugvinden. Wij hebben in onze kringloopwinkel ook een oude kast met allerlei oude kinderboeken die, toen ik begon, tot mijn verbazing veel werden gekocht. Behalve de verzamelaars van de boeken van uitgeverij Kluitman (Bakkertje deeg van Joop van de Haak ben ik al vele malen tegengekomen) zijn er ook veel mensen die echt oude jeugdboeken kopen om de herinneringen die er aan vast zitten. En daar gaat dit artikel vooral over. Over het boek bijvoorbeeld van W.G. van der Hulst’s Het grote voorleesboek, dat een klassieker schijnt te zijn waaruit nu demente bejaarden worden voorgelezen, omdat juist bij deze groep de vroegste herinneringen het sterkst zijn. Ik krijg heel veel zin om een keer naar Winsum af te reizen om een bezoek te brengen aan deze winkel waarin het personeel alles weet van oude kinderboeken zodat ik de komenden jaren ook de echt pareltjes er uit kan halen om ze naar verzorgingstehuizen voor demente bejaarden te brengen.

Van de week ben ik ook nog begonnen in het eerste boek van Murat Isik Verloren Grond. het verhaal van zijn grootvader en vader die als Zaza telkens werden verdreven uit hun huizen, maar daar volgende keer meer over.

Read more

Gisteren zat ik naar Pauw te kijken en zag Freek de Jonge fulmineren tegen de VVD-coryfee Erica Terpstra. Zit daar maar wat te beuzelen over compassie en het bezoek van de Dalai lama terwijl de echte problemen in de wereld schreeuwen om een oplossing vond de Jonge. Ik moest hem gelijk geven. Ik verbaas me soms ook over al die oppervlakkigheid terwijl we met zijn allen zouden moeten nadenken over oplossingen van de crises (milieu, politiek, financieel). Wie ook nagedacht heeft over oplossingen van de crises is George Monbiot. Zijn nieuwste boek Uit de puinhopen; een nieuwe politiek in een tijd van crisis ligt hier voor me, vers van de bibliotheek. Deze week staat er in De Groene Amsterdammer een interview met de schrijver over hoe we deze problemen moeten oplossen.

Tien jaar geleden, in 2008!,  schreef Monbiot het boek Heat; how tot stop the planet from burning. Monbiot is zoöloog en journalist en maakte jarenlang natuurdocumentaires voor de BBC. In 2006 schreef hij How did we get into this mess? Uit de puinhopen was de onvermijdelijke opvolger van dit boek. Hij volgt in dit boek o.a.de Britse econoom Kate Raworth, die vorig jaar het boek De donut economie schreef. Hij noemt haar de John Maynard Keynes (gestoeld op idee van eindeloze groei, aangejaagd door een blind consumentisme) van de 21e eeuw. Na een crisis moet er een nieuw verhaal komen. Na de Grote Depressie van de jaren dertig kwam Keynes, daarna kwam de sociaal-democratie en weer daarna neoliberalen. Bij Monbiot moet het roer weer om, zijn trefwoorden; het basisinkomen, het belang van commons, participatieve democratie, lokale munten, met als overkoepelende bouwstenen saamhorigheid en gemeenschapszin. Volgende week in de trein wat grasduinen in dit boek, misschien dat het wat nuttige inzichten oplevert.

Read more

Sinds ik in 2008 mijn boek Tijd van onschuld heb uitgegeven krijg ik de vraag wanneer mijn tweede boek uitkomt. Dat schijnt een ijzeren wet te zijn, als je een boek schrijft moet er een tweede komen. Mijn zus Helena Klitsie schreef na haar voor de Socrates wisselbeker genomineerde boek Liefde’s logica, nog het boek Moeder India en Drie vrouwen en een monnik (over swami Vivekenanda, 1863-1902). Het eerste boek heeft goed verkocht, de tweede en derde veel minder maar dat had alles te maken met haar afwezigheid voor publiciteit.

Maar goed, dat tweede boek, het zit in mijn hoofd als project voor na mijn arbeidzame leven, maar het is er nog niet van gekomen. Maar ik zou het wel willen proberen! Dat betekent dat ik in ieder geval drie maanden rustig moet kunnen werken zonder sociale verplichtingen, vrijwilligerswerk  en afleiding. Ik had in mijn hoofd om drie maanden naar Salamanca te gaan, een studentenstad die ik ken en die goedkoop onderdak bied voor dit soort projecten. De eerste versie van mijn eerste boek had ik in drie maanden op papier. Ik had een sabbatical genomen van drie maanden van mijn werk en van mijn vader 10.000 euro gekregen om de financiële klap om te vangen. Daarna heeft het nog veel redactioneel schaven en correcties geduurd voordat het boek er lag. Maar alles begint met de intentie om het nu ook echt te doen. En heel veel mensen stellen dat uit omdat ze doodsbang zijn dat er niets op papier komt. De afgelopen tien jaar heb ik artikelen geschreven voor Bibliotheekblad en geblogd voor bibliotheekblad.nl. Alles om in de schrijfmood te blijven. Ik stopte toen ik niet meer betaald kreeg (ik heb daar nog een laatste chagrijnige blog over geschreven), maar ik merkte dat ik het miste om maandelijks mijn column te schrijven.  Daarom ben ik na mijn pensionering begonnen met dit blog. Je leest wat bewuster, je doet dingen bewuster, je blijft wat alerter. Een vriend van mij, Ed Groot,  is sinds deze week begonnen als columnist van het FD (financieel dagblad). Hij moet elke dag een stukje inleveren van 150 woorden. Ik heb vandaag de eerste gelezen. Ik ga kijken of ik ook dagelijks een klein stukje kan schrijven om mijn discipline wat op te voeren. Ik weet dat ik dat heb, maar jet moet het wel onderhouden. In 2007 moest ik binnen twee maanden vijftig portretjes van klanten inleveren voor het boek 1908-2008, honderd jaar bibliotheek Alkmaar van Hans Koolwijk.

Ik heb er nog wel de pest in gehad dat ik voor deze klus nooit betaald heb gekregen omdat ik die stukjes zogenaamd onder werktijd schreef. Maar ik was er best trots op, want zonder die stukjes was het boek saai geworden en door bijna niemand echt gelezen. Ik heb achteraf veel complimenten van collega’s gehad, die zeiden wel mijn stukjes te hebben gelezen, maar verder alleen foto’s te hebben gekeken.

Read more

Ik kwam deze week een boek tegen dat ik meteen heb gelezen. Het betrof het boek van Bart de Ruijter Keerpunt, van psychose naar herstel (3e druk 2009). Mijn zoon kreeg zijn eerste psychose toen hij 20 was, was daarna met medicatie stabiel tot vier geleden toen hij stopte met die medicatie, kreeg een derde psychose een jaar later en is nu al weer ruim drie jaar stabiel met medicatie. Met wat er allemaal in die tijd gebeurde kun je een boek vullen met ellende. In het boek van Bart de Ruijter krijg je maar een glimp van de ellende die patiënten en hun omgeving moeten doormaken. Maar alle initiatieven om de ziekte schizofrenie bespreekbaar te maken zijn meegenomen. En de ervaringsdeskundigen lezen het boek heel anders dan de mensen die het fenomeen niet kennen. Bart heeft ook een interessante website met veel informatie en tips voor mensen met psychoses.

Ik heb dat eerste jaar van de tweede psychose heel veel boeken gelezen, cursussen gedaan en trainingen gevolgd om met deze situatie om te gaan. Mijn zoon heeft drie jaar bij mij gewoond en dat waren vooral de eerste twee jaar zware jaren. Voor alle mensen die dit zelfde doormaken, ik heb vooral veel gehad aan het boek van Iris Sommer, Stemmen horen. Hierboven alvast een selectie van boeken die ik gelezen heb. Er  bestaat een website waarop mensen die deze ziekte hebben contacten kunnen leggen voor een liefdesrelatie, vrienstart.nl. Dat vond ik een nuttige tip, want mensen met schizofrenie hebben moeite met het leggen van gewone relaties. Ik hoop dat mijn zoon hier eens een kijkje gaat nemen. Van schizofrenie kun je niet genezen maar wel herstellen. Met mijn zoon gaat het nu weer goed, hij is hersteld. Hij sport drie keer in de week, werkt drie dagen in een restaurant waar mensen werken die een afstand hebben tot de arbeidsmarkt.  Met de huidige krapte in de horeca hoopt hij over niet al te lange tijd een echte baan te vinden.

Read more

Ik kwam De Amerikaanse prinses van Annejet van der Zijl tegen in de kist en kon het toch niet laten om het boek mee te nemen. Je begint er aan in de trein en kan eigenlijk niet meer stoppen terwijl je nog andere boeken moet lezen. Ik houd erg van boeken over Amerikaanse geschiedenis (daar voldoet het aan), ik houd van biografieën (daar voldoet het  aan) en ik houd van boeken over avontuurlijke vrouwen (daar voldoet het ook aan). Over heel veel grote historische gebeurtenissen in de geschiedenis wordt voor mijn gevoel wel behoorlijk heen gewalst, je krijgt niet echt een diep psychologisch inzicht in deze vrouw,  Allene Tew, en toch lees je zo’n boek in een ruk uit omdat haar leven een grote wervelstorm is door die wereldgeschiedenis wordt bepaald en die je juist daarom wilt volgen.

Ik moet nog tot het einde van de maand door in Tussen drie plagen en volg ondertussen met mijn zoon weer een waargebeurde Netflix serie in Unsolved , over de moord op Notorious B.I.G en Tupac Shakur. Ondanks de complexiteit van de verhaallijnen (er spelen twee onderzoeken naar de moorden met tien jaar verschil door elkaar heen), geeft het een mooi inkijkje in de manier waarop de LAPD wordt besmet met corruptie, de rassentegenstelling die speelt in het corps en een beeld van de oorlog tussen de rappers van de East Coast, West Coast met de platenmaatschappij Death Row Records als belangrijkste spin in het web. Russel Poole en Greg Kading, de rechercheurs die het eerste onderzoek en tweede onderzoek leidden schreven beide een boek over de zaak.

Ik heb nu The Keepers (moord op een non begin jaren 60), The Staircase (mysterieuze dood van een bekende Amerikaanse schrijver), Wild, wild Country (over Baghwan Sjhree Rasjneesh die een sekte begint in Oregon) en Making a murderer (een arme sloeber die een moord in zijn schoenen geschoven krijgt) en The people vs. O.J. Simpson.  Ze krijgen het label, Documentaire meets drama. Veel mensen kijken naar detectives, ik geef de voorkeur aan deze manier van benadering. De fantasie haalt het niet bij de werkelijkheid. En je staat iedere keer weer versteld wat er aam beeldmateriaal voorhanden is.

Read more

Ik heb in mijn leven maar vijf tweets verstuurd. Dat was in 2008 tijdens een cursus nieuwe media. Ik vond het geen fijn medium. Die 140 (nu 280) tekens die je moest gebruiken om een boodschap over te brengen, de hashtags, dat retweeten. Ik heb daarna nog verschillende pogingen ondernomen om me twitteraars te volgen, te kijken of het me echt veel informatie opleverde, maar ik vond 90% van de tweets totaal inhoudsloos en overbodig. Vandaag las ik de Groene Amsterdammer een artikel over de trollentweets van het Internet Research Agency in Sint Petersburg. Die blijken zich wel degelijk te bemoeien met onderwerpen als MH17, het racisme- en migratiedebat in Nederland (NRC onthulde deze zomer al een anti-islam tsunami aan tweets van Russische trollen). Er zijn 3854 Russische trollen actief, die worden bemand door veel verschillende personen.

De Amerikaanse historicus Timothy Snyder schreef er een boek over onder de titel, The road to unfreedom: Russia, Europe and America, waarin hij uiteenzet hoe Rusland sinds 2010 geleidelijk het Westen ideologisch is gaan beïnvloeden . Hij schrijft daarin dat een Russische trol de taak heeft om ongeremd radicaal te zijn, radicaler dan de meeste mensen van zichzelf zijn, omdat emoties zich makkelijker verspreiden dan feiten. Hij noemt dat dark globalisation,, waardoor niet liberaal-democratisch denken wordt verspreid, maar juist verdeeldheid moet worden gezaaid.

Rusland-expert Mark Galeotti zegt dat er zes a zeven bedrijven als het Internet Research Agency actief zijn, die zoeken waar de mogelijkheden van verdeeldheid zitten. Volgens Snyder is angst een verklaring voor de aantrekkingskracht van de Russische informatiecampagne op alternatief-rechts. Die groep heeft ook de meeste interactie met trollen. Rusland doet dit omdat het de middelen niet heeft om het Westen te verslaan en probeert zo een groter en sterker bondgenootschap van landen (EU) zwakker te laten lijken door chaos te zaaien.

Er wordt inmiddels actief ingegrepen. Vorige week verwijderde Facebook 652 accounts (die wilde de nieuwe Amerikaanse midtermverkiezingen beïnvloeden), Reddit, een populair internetforum verbande dit jaar duizend trollen van wie ze hadden ontdekt dat die opereerden vanuit het Research Internet Agency. De sociale media beginnen eindelijk hun rol serieus te nemen. De drie miljoen tweets en de 3854 Twitteraccounts die de Groene bestudeerden zijn inmiddels ook gesneuveld in een zogenaamd purge die Twitter al een aantal keer heeft uitgevoerd. Of dat zin heeft kun je betwijfelen want er zijn al weer nieuwe accounts aangemaakt, maar laten we als burger maar hopen dat het toch zin heeft om er boven op te zitten.

Read more

Ik las vandaag in de Volkskrant dat nieuw onderzoek uitwijst dat je van het lezen van literaire fictie toch niet empatischer wordt. Vijf jaar geleden deed de Amerikaanse onderzoeker David Kidd een onderzoek dat nu door de onderzoeker Brian Comer Nosek is overgedaan met vijf maal zoveel proefpersonen. David Kidd blijft echter vasthouden aan zijn theorie omdat zijn studie is gebaseerd op vijf deelexperimenten. In het herhaalonderzoek werd slechts een deelexperiment nagebootst.

A Good Read

Theory of Mind is the human capacity to comprehend that other people hold beliefs and desires and that these may differ from one’s own beliefs and desires. The currently predominant view is that literary fiction—often described as narratives that focus on in-depth portrayals of subjects’ inner feelings and thoughts—can be linked to theory of mind processes, especially those that are involved in the understanding or simulation of the affective characteristics of the subjects. Kidd and Castano (p. 377, published online 3 October) provide experimental evidence that reading passages of literary fiction, in comparison to nonfiction or popular fiction, does indeed enhance the reader’s performance on theory of mind tasks.

Maakt zo’n bericht  over  het onderzoek van Nosek wat uit voor ons lezers? Ik denk het eigenlijk niet. Wij weten zeker dat we ons beter in kunnen leven in anderen omdat we vaak in de hoofden van anderen bevinden.  Ik zal een voorbeeld geven.

Tijdens mijn studie Spaans las ik het boek van Carlos Fuentes, De dood van Artemio Cruz. Over hoe een eenvoudige plattelandsjongen in de loop van zijn leven zijn idealen (Mexicaanse revolutie) verkwanselt door hebzucht en hang naar luxe en macht. Op zijn sterfbed, terugkijken op zijn leven realiseert hij zich dat hij het niet meer over kan doen. Er bestaat een beroemd Duits spreekwoord wat ik regelmatig aanhaal als het te pas komt: erst am ende wird abgerechnet. Dat spreekwoord is van toepassing op het boek van Fuentes.  Als lezer voel je de wanhoop van Fuentes op zijn sterfbed waarom hij de dingen niet anders heeft gedaan. Hij heeft de wereld niet mooier gemaakt maar mensen bedrogen, is liefdeloos geweest voor zijn vrouw en kinderen. Het had ook anders gekund als hij zijn hartstochten in toom had gehouden. Ik moet nog regelmatig aan dat boek denken. Je kunt de dingen maar een keer verpesten of goed doen. Vooral het gevoel dat je op individueel gebied heel veel kunt doen voor de wereld is me heel sterk bijgebleven. Het maakt heel veel uit welke paden je kiest in het leven.

Ondertussen ben ik op nieuw begonnen in de 1000 pagina’s dikke pril van Jaan kross, Tussen drie plagen en begin er zowaar wat lol in te krijgen. Er komen wat liefdesverwikkelingen (altijd fijn) en er komt een stuk historie die me veel meer nabij staat, namelijk Spanje in de 16e eeuw. Een man uit de hogere klasse van Tallinn vecht mee in het leger van Hernan Cortes op het eiland Mallorca.

 

Read more

Ik was gisteren zoals elke woensdag bij mijn moeder op bezoek en kreeg daar een boek in mijn handen gedrukt van de bevriende lesbisch buren De jongste is 92 (de oudste 98) is actief geweest als verpleegster in Iran toen het nog Perzië heette en had contact met Farah Diba. Farah Diba  was actief in de gezondheidszorg en trok buitenlandse verpleegsters aan om haar plannen te verwezenlijken. Ik heb net het boek van Kader Abdolah Het huis van de moskee gelezen en weet nu uit eerste hand dat er ook veel mensen in Iran achter haar stonden. Jannie, zoals haar naam luidt, weet van mijn moeder dat ik ongelovig ben (ze is zelf non geweest) en vond blijkbaar dat ze daar iets aan moest doen. Ik kreeg van haar het boek van Charlotte Rorth De dag dat ik Jezus ontmoette,  bekentenissen van een moderne ongelovige. Alsof de duvel er mee speelt krijg ik die middag in de boekwinkel een collectie religieuze boeken binnen van onder andere Johannes van het Kruis en Teresia van Avila.

Mijn hele studie Spaans trekt weer aan me voorbij. De gedichten van Teresia van Avila, de docent Jan Bakker, die daar begeesterd over kon praten. Ik was er behoorlijk van in de ban en had me voorgenomen om als ik met pensioen was me te storten op het gedachtegoed van de grote mystieken.

Búscate en Mí – Zoek jezelf in mijZiel, zoeken moet je jezelf in Mij,
en Mij moet je zoeken in jezelf.

Zo heeft, o ziel, de liefde
jouw beeld in Mij kunnen prenten,
dat geen wijs schilder,
met al zijn meesterschap,
dat beeld zou kunnen maken.

Jij werd uit liefde geschapen,
mooi, knap en zo diep
in mijn binnenste getekend,
dat, als jij jezelf verliest, mijn lief,
ziel, jij jezelf moet zoeken in Mij.

Ik weet, als jij je ooit zou vinden
getekend in mijn hart
en zo naar het leven uitgebeeld,
dat het je verheugen zou, bij het zien van jezelf,
je zo prachtig getekend te zien.

En mocht je soms niet weten
waar je Mij zult vinden,
dwaal dan niet van hier naar ginds,
maar, als je Mij vinden wilt,
moet je Mij in jezelf zoeken.

Want jij bent mijn onderdak,
jij bent mijn thuis en verblijf,
en daarom klop ik altijd bij jou aan,
wanneer ik vind in jouw gedachten
de deur gesloten.

Buiten jezelf hoef je Mij niet te zoeken,
want om Mij te vinden
zal het genoeg zijn Mij alleen maar te roepen;
Ik zal dan zonder talmen naar jou toegaan
en Mij moet je zoeken in jezelf.

Charlotte Rorth, een ongelovige journaliste, krijgt in een Spaans kerkje van een oud vrouwtje te horen dat ze is uitverkoren. Ze keert een paar maanden terug naar dat kerkje ziet dan een soort hologram van Jezus. Ze verdiept zich daarna in relevante literatuur (van de mystieken Johannes van het Kruis en Teresia van Avila), praat met wetenschappers (neurologische verklaringen, epilepsie, aura’s), geestelijken andere deskundigen, om maar te snappen wat haar is overkomen. Geloof speelde tot dan toe geen enkele rol in haar leven. Volgende week, als ik het boek heb gelezen, moet ik met mijn moeder op bezoek bij de dames Jannie en Mies en vertellen wat ik vond van het boek. Ik heb pas 25 pagina’s gelezen en zal verslag doen wat ik er van heb gevonden. In Denemarken was het boek een bestseller en ik herinner mij wel dat ik over dit boek heb gelezen, maar er is veel scepsis over haar openbaringen…. we zullen zien.

Read more

Ik ben deze week begonnen in Het huis van de moskee van Kader Abdolah omdat we eindelijk de reis naar Iran gaan maken in november. Dit boek gaat over de omwenteling van Iran in 1979 van een koninkrijk naar een islamitische staat. Ik was al eens eerder begonnen in dit boek en heb het toen vrij snel weggelegd omdat ik het wat saai vond door veel overbodige detials. Ook nu had ik dat weer na vijftig bladzijden, maar ik ben doorgegaan. Ik weet vrij goed de geschiedenis over hoe destijds de Sjah van Perzië is verdreven. Maar omdat ik toch wel wil lezen hoe dat voor de gewone liberale bevolking is geweest ga ik toch door en het begint me zowaar te boeien.

Het boek van de Baskische schrijver Aramburu Vaderland (over de strijd van de ETA in Baskenland)  heb ik ook uitgelezen en ook hier vond ik dat er veel overbodige details geschrapt hadden kunnen worden, wat het boek veel meer vaart had gegeven. Na lezing herinnerde ik me weer de desolate sfeer vijfenveertig jaar geleden toen ik voor het eerst in Bilbao was en schrok van de vele drugsverslaafden. De grote ommekeer is gekomen toen het Guggenheim museum daar werd geopend. Ik was toevallig in de buurt toen het museum net was geopend en ik moet zeggen dat ik nog nooit zo’n mooi gebouw heb gezien. Het was echt sprookjesachtig. Toen ik er acht/negen jaar geleden nog eens langs ging had de stad zo’n metamorfose ondergaan, het was ongelooflijk. Een prachtige stad, een energieke bevolking, een rijke culturele sfeer, het was geweldig. Ik heb ook nog nooit zulke lekker tapas gegeten als in Bilbao. Door Aramburu heb ik wel een kijkje achter de schermen gekregen van de ETA-beweging. Als je niet betaalde voor de onafhankelijkheidsstrijd als ondernemer ging je er aan. Daar draait het boek ook om. De vrouw van een ondernemer die het dorp heeft verlaten na de moord op haar man, keert terug naar het dorp om uit te zoeken of ze zoon van de buren, waar ze ooit dik bevriend mee waren, haar man heeft  vermoord. Het was een treurig stemmend boek.

Ik heb ook erg genoten van Zomergasten met Marleen Stikker, directeur van De Waag. Er kwam veel voorbij wat me wel bekend was, maar ook een aantal verrassende fragmenten. Bijvoorbeeld van die monnik van de bibliotheek van Monserrat, die Google toestemming heeft gegeven om de collectie te scannen (Google Books Library Project) en die stilvalt als de journalist vraagt of het niet raar is dat ze daar niets voor betaald hebben. Stikker liet ook iets zien van de Netflix serie The good place uit 2017. Een serie waar ik meteen aan wilde beginnen en ik moet zeggen, een geweldige serie waarin veel te lachen valt. Het gaat over het leven na de dood, waarin de (slechte) hoofdpersoon per ongeluk terecht is gekomen en die alsnog een plaatsje probeert te veroveren met behulp van een ethiek professor. Wat Stikker met deze serie wilde laten zien is dat algoritmen nooit waardevrij zijn, omdat de makers altijd hun eigen waardepatroon verwerken in het systeem. Daar had ik ook eens over geschreven toen de bibliotheken overgingen op aanschaf van collecties door middel van de computer en wat ook vervelend is,  je versterkt wat al sterk is en verzwakt het andere.

 

Read more