Boekentips

Ik ben deze week begonnen in Het huis van de moskee van Kader Abdolah omdat we eindelijk de reis naar Iran gaan maken in november. Dit boek gaat over de omwenteling van Iran in 1979 van een koninkrijk naar een islamitische staat. Ik was al eens eerder begonnen in dit boek en heb het toen vrij snel weggelegd omdat ik het wat saai vond door veel overbodige detials. Ook nu had ik dat weer na vijftig bladzijden, maar ik ben doorgegaan. Ik weet vrij goed de geschiedenis over hoe destijds de Sjah van Perzië is verdreven. Maar omdat ik toch wel wil lezen hoe dat voor de gewone liberale bevolking is geweest ga ik toch door en het begint me zowaar te boeien.

Het boek van de Baskische schrijver Aramburu Vaderland (over de strijd van de ETA in Baskenland)  heb ik ook uitgelezen en ook hier vond ik dat er veel overbodige details geschrapt hadden kunnen worden, wat het boek veel meer vaart had gegeven. Na lezing herinnerde ik me weer de desolate sfeer vijfenveertig jaar geleden toen ik voor het eerst in Bilbao was en schrok van de vele drugsverslaafden. De grote ommekeer is gekomen toen het Guggenheim museum daar werd geopend. Ik was toevallig in de buurt toen het museum net was geopend en ik moet zeggen dat ik nog nooit zo’n mooi gebouw heb gezien. Het was echt sprookjesachtig. Toen ik er acht/negen jaar geleden nog eens langs ging had de stad zo’n metamorfose ondergaan, het was ongelooflijk. Een prachtige stad, een energieke bevolking, een rijke culturele sfeer, het was geweldig. Ik heb ook nog nooit zulke lekker tapas gegeten als in Bilbao. Door Aramburu heb ik wel een kijkje achter de schermen gekregen van de ETA-beweging. Als je niet betaalde voor de onafhankelijkheidsstrijd als ondernemer ging je er aan. Daar draait het boek ook om. De vrouw van een ondernemer die het dorp heeft verlaten na de moord op haar man, keert terug naar het dorp om uit te zoeken of ze zoon van de buren, waar ze ooit dik bevriend mee waren, haar man heeft  vermoord. Het was een treurig stemmend boek.

Ik heb ook erg genoten van Zomergasten met Marleen Stikker, directeur van De Waag. Er kwam veel voorbij wat me wel bekend was, maar ook een aantal verrassende fragmenten. Bijvoorbeeld van die monnik van de bibliotheek van Monserrat, die Google toestemming heeft gegeven om de collectie te scannen (Google Books Library Project) en die stilvalt als de journalist vraagt of het niet raar is dat ze daar niets voor betaald hebben. Stikker liet ook iets zien van de Netflix serie The good place uit 2017. Een serie waar ik meteen aan wilde beginnen en ik moet zeggen, een geweldige serie waarin veel te lachen valt. Het gaat over het leven na de dood, waarin de (slechte) hoofdpersoon per ongeluk terecht is gekomen en die alsnog een plaatsje probeert te veroveren met behulp van een ethiek professor. Wat Stikker met deze serie wilde laten zien is dat algoritmen nooit waardevrij zijn, omdat de makers altijd hun eigen waardepatroon verwerken in het systeem. Daar had ik ook eens over geschreven toen de bibliotheken overgingen op aanschaf van collecties door middel van de computer en wat ook vervelend is,  je versterkt wat al sterk is en verzwakt het andere.

 

Read more

Vandaag is het tussen de 30 en 37 graden en moet je overdag wegblijven uit de zon. Dan maar even achter de computer, want ik ben de afgelopen dagen begonnen aan een ander meesterwerk dat vele prijzen heeft gekregen en waar ik heb even over moet hebben. Op mijn twintigste kwam ik al liftend in een middeleeuws Spanje terecht en ik was meteen verkocht. Franco was nog aan de macht en het was fout om naar Spanje te gaan, maar daar had ik niet zo’n boodschap aan. Ik herinner me dorpen zonder verlichting s’nachts, een kasteel met een ridderuitrusting in de hal, Pamplona met de fiestas tijdens stierenrennen, een klooster waarin we overnachten met door de gangen schrijdende nonnen, hier zou ik zeker terugkomen. En dat is gebeurd, tien jaar later ging ik Spaans studeren, in plaats van naar het conservatorium om piano te studeren. Want mijn pianoleraar had mij  kennis laten maken met de Spaanse muziek van De Falla, Granados, Mompou, Soler en Albeniz. Zijn leraar had weer les gehad van Alicia de Larrocha, dus het was toeval dat ik via deze omweg ook werd bekoord door de muziek van Spanje. Ik probeerde op het conservatorium te komen. Maar ik werd niet aangenomen. Dan maar Spaans studeren, kwam ik toch nog een beetje in de buurt.

Door die studie heb ik me natuurlijk moeten verdiepen in de Spaanse geschiedenis en dat is een grootse geschiedenis (vanaf 1492 werd het een wereldmacht), maar de laatste honderd jaar een hele tragische geschiedenis met veel geweld en burgeroorlogen. Een van die oorlogen was die van de politieke partij ETA van Baskenland, die streden voor een onafhankelijk Baskenland. Dit staat erover op Wikipedia…

De Euskadi Ta Askatasuna (Nederlands: Baskenland en Vrijheid), beter bekend onder de afkorting ETA en onder de naam Baskische Afscheidingsbeweging, was een organisatie die een onafhankelijkesocialistische Baskische staatwilde stichten. De ETA stond op de Europese terreurlijst.

ETA voerde een strijd tegen wat zij de Spaanse en Franse bezetting van Baskenland noemde en beschouwde zichzelf in staat van oorlog met alle in Baskenland aanwezige politie– en legereenheden. Net als bij de Ierse IRA, werden meestal wel waarschuwingen gegeven, waardoor de aanslagen meestal beperkter van schaal waren.

Het symbool van de ETA was een slang gewikkeld rond een bijl. Het motto van de beweging is Bietan jarrai (Nederlands: we gaan door met beide), namelijk met de gewapende strijd, gesymboliseerd door de bijl, en met de politieke strijd, gesymboliseerd door de slang. De politieke tak van de ETA was Batasuna.

Op 20 oktober 2011 kondigde de beweging aan alle activiteiten te staken, en dit werd op 8 april 2017 gevolgd door het eenzijdig overdragen van alle wapens. Op 2 mei 2018 publiceerde de Spaanse pers een brief van de ETA, waarin die haar ontbinding afkondigde.[2]

Afgelopen maart kwam de Nederlandse vertaling uit van het veel bekroonde boek Vaderland van Fernando Aramburu. In dit boek worden de verwikkelingen  van twee bevriende families gevolgd die door de terreur van de Eta uiteen worden gedreven. In een van de eerste geschiedenislessen tijdens mijn studie werd ik op de hoogte  gebracht van de term ‘patria chica’. Deze term staat voor de liefde van de Spanjaard voor zijn dorp en direct omgeving. In een interview met Aramburu vertelt hij over dit fenomeen. Als enige constante in de Spaanse geschiedenis ziet hij de strijd van het ene dorp tegen het andere dorp, Spanjaarden vechten elkaar altijd de tent uit. Afgelopen jaar las ik nog een boek over deze streek in de ETA-periode van de schrijver Bernardo Atxaga, De zoon van de accordeonist. Een prachtig boek waarin uiteindelijk toch de vriendschap tussen twee vrienden overwint. Ik denk dat het boek van Aramburu minder goed gaat aflopen. Maar daar kan ik later nog wel eens over berichten.

Read more

De hitte is de oorzaak van het al langer dan een weekuitstellen van een post op deze site. Vandaag was het de perfecte dag, 25 graden, briesje, watertemperatuur 23 graden, fijne golfslag, dus lekker naar zee, veel in het water gesparteld. Vorige week donderdag was het bijna 39 graden (38.6), een Nederlands record. Het hele eerste jaar van mijn pensioen trouwens veel extreem weer, een winter met snerpende koude, veel wind en veel regen, daarna vanaf mei een extreem droge zomer met zeer hoge temperaturen en (bijna) geen neerslag. Deze week is code oranje ingegaan, wat betekent dat er niet meer gesproeid mag worden en er boetes worden uitgedeeld aan overtreders. De drinkwatervoorziening is gelukkig niet in gevaar. Gek genoeg is het op onze boekenafdeling  drukker dan normaal met hoge omzet en ook in de kledingwinkel lopen de zaken beter dan normaal door de toeristen die Alkmaar bezoeken.

Maar nu ter zake over de gelezen boeken van de afgelopen tijd. Afgelopen week genoten van Paolo Cognetti’s  De acht bergen. Een boek over zoveel meer dan de verhouding van een vader en zoon, of een jeugdvriendschap tussen een stadsjongen en een boerenzoon. Ik moest aan verschillende andere boeken denken die hetzelfde thema hebben, dat van een dwingende sterke vader die zijn kinder(en) dwingt om hem te volgen in zijn zucht naar het ‘pure’, echte leven. In Cognetti’s boek moet de zoon zijn vader volgen die de toppen van de bergen wil beklimmen in de Val D’Aosta. Ondanks het leeftijdsverschil en zijn weinige klimervaring mag de zoon niet vragen hoe ver het nog is (ik moest aan mijn eigen zoon denken die ook zo klaagde als ik te veel van hem vroeg, ook toevallig in de bergen).

Die andere boeken met een soorgelijk thema zijn bijvoorbeeld Pia de Jong‘s Lange dagen, waarin een vader zijn kinderen meesleept naar Lapland om een nog niet in kaart gebracht gebied te gaan verkennen. Ook om de kinderen het pure van de natuur te laten beleven en ze sterk en weerbaar te maken. Nog zo’n boek is dat van David Vann. Legende van een zelfmoord. Een vader gaat met zijn zoon overwinteren op een onherbergzaam eiland in Alaska om zichzelf te bewijzen dat hij daar toe in staat is, maar sleurt daarmee zijn zoon ook bijna de dood in.

Het thema van de boekenweek 2018 was ook Natuur, Ik zag op de site nog een stukje over Rousseau die als eerste het terug naar de authentieke natuur predikte……….

In OVT aandacht voor Jean-Jacques Rousseau, de eerste natuurliefhebber. Terug naar de natuur, dat was het ideaal van Rousseau, die de mens uit zijn verdorven maatschappij wilde bevrijden en terugleiden naar het ‘authentieke’ leven. Hij leerde ons van de natuur te houden, en het is die gedachte waarvan bijna alle natuurliteratuur van de afgelopen 250 jaar doortrokken is: van Thoreau tot Van Eeden en van Nescio tot Wolkers. OVT keert samen met cultuurfilosoof Maarten Doorman terug naar de eerste grote natuurdenker en onderzoekt wat de waarde van zijn kijk op de natuur nog is in een tijd waarin de planeet opwarmt en tegelijkertijd de liefde tussen natuur en mens bekoelt.

In de drie boeken die ik nu heb besproken niets van dat alles. Daarin vooral de verwoestende kracht van de natuur en het onvermogen van de mens om er in te overleven en dat spreekt me enorm aan. Ondanks het geluk dat mensen ervaren die echt helemaal worden opgenomen in dat landschap. Toch heb ik het niet zo op een al te romantische benadering van de natuur. Toen ik kennis maakte met de Zuid-Amerikaanse literatuur was ik voorgoed genezen van het idee dat natuur romantisch moet worden benaderd. Vooral de boeken van Juan Rulfo, Pedro Paramo en De Vlakte in vlammen zijn me bij gebleven als boeken met een onverbiddelijke natuur. Onvruchtbare grond en verzengende hitte spelen een hoofdrol in het leven van de ploeterende boeren. Boeken die enorm veel invloed hebben gehad op bijvoorbeeld Gabriel Garcia Marquez en Carlos Fuentes. Maar daarover later.

Read more

De heetste week ooit in de geschiedenis van het weer in Nederland. Ik herinner me het prachtige vierdelige boek van Jan Buisman over het weer, Duizend jaar weer, wind en water in de lage landen.  In de bibliotheek belandde het in de vuilnisbak omdat we uitsluitend digitaal zouden gaan. Ik heb het zoals zoveel boeken meegenomen naar huis en het later aan een liefhebber gegeven, zoals zoveel boeken.Ik lees ook dat er al weer drie nieuwe delen zijn verschenen en dat het laatste deel in 2019 moet verschijnen bij leven en welzijn. Jan Buisman is van 1925! Maar waarom over het weer beginnen? Omdat ik elke dag van plan ben om het verslagje van mijn boekenclub te schrijven, maar daar steeds maar niet aan toe kom omdat het te warm is (vandaag gaan we in Nederland het record halen van 39 graden). Ik lag al op mijn yogamatje toen ik besloot om toch maar even eerst dit verslagje te schrijven.

Welke boeken zijn er voorbij gekomen.  Marcel ten Hove, U bevindt zich hier (gesprekken tussen mensen over verschillende heikele onderwerpen), Zadie Smith, Witte tanden en NW, Roger Martin du Gard, Lieutenant-kolonel du Maumort, Ger Groot, Geest uit de fles (over de verlichting), Leila Slimani, Een zachte hand, Marita Mathijsen, Jacob van Lennep, Annet Bleich, De Stille diplimaat, Max van der Stoel.

En er komt ook nog een Netflix serie voorbij, The last kingdom, gebaseerd op de boeken van Bernard Cornwell, The saxon stories. Over de legendarische Alexander de Grote. In Oezbekistan zag de restanten van een fort uit de derde eeuw voor christus dat gebouwd was door Alexander de Grote. ga ik zeker kijken.

Read more

Geen nieuwe titels te melden, want bezig met titels die de afgelopen keren voorbij kwamen, bijvoorbeeld Orwell, maar vooral Karel van het Reve. Daarom af en toe titels van boeken die van invloed zijn geweest op mijn leven die ik de afgelopen vijftig jaar heb gelezen. Een boek wat ik eens voor RTVNH besprak en me bij is gebleven is  van Masaaki Imai die het boek Kaizen (letterlijk “uiteenhalen en opnieuw in elkaar steken op een betere manier) schreef (1997). Alhoewel het boek vooral in het bedrijfsleven wordt gebruikt, kan het ook op het persoonlijke vlak worden gebruikt om je leven te verbeteren.

De aantekeningen die ik destijds maakte; niets in het leven wordt makkelijk verworven, alles moet met hele kleine stapjes veroverd worden, mentaliteitsveranderingen vergen veel geduld, staat tegenover “the american way of life”, waarin alles snel moet gaan, in een dag van het roken af, in twee maanden slank. Bij grote taken waar je als een berg tegen op zag (een boek schrijven bijvoorbeeld, of stoppen met roken ) had ik veel baat bij deze filosofie door alles op te delen in hele kleine onderdelen. Imai verklaart onze angst voor grote veranderingen door het evolutieproces van ons zenuwstelsel, dat weerstanden opwerpt tegen ingrijpende veranderingen. Veel mensen worden ontmoedigd door de grootte van iets, maar als je gewoon begint en elke keer kleine stapjes zet ben je verbaasd wat je kan bereiken.

Samenvatting

De gedachte is eenvoudig:
Grote veranderingen komen tot stand door kleine stapjes te nemen in de richting van je doel.De techniek is even eenvoudig:
Stel eenvoudige vragen
Denk eenvoudige gedachten
Voer simpele acties uit
Los kleine problemen op
Geef jezelf kleine beloningen
Herken kleine momenten

Het bewijs is onomstotelijk:
Kleine stappen omzeilen de automatische weerstand van de hersenen tegen nieuw gedrag.

Het doel:
Veranderje leven zonde angst en tegenslag.

Het resultaat:
Verbijsterend!
Robert Maurer is hoogleraar aan de medische faculteit van UCLA en hij geeft wereldwijd lezingen en seminars over de techniek van Kaizen.

Read more

We blijven nog even bij het communisme. Woensdag kom ik er achter dat ik mijn boek voor in de trein ben vergeten. Toevallig heb ik in mijn zijtas een aantal boeken uit mijn Spaanse periode die ik zelf wil wegdoen en kies ik er daar een van uit. Het wordt George Orwell’s Afscheid van Catalonië (ook vertaald als Saluut aan Catalonië). En dan blijkt weer wat echt goede schrijvers te weeg kunnen brengen. Je wilt doorlezen, horen welke observaties ze maken, hoe ze naar de wereld kijken, wat hun beweegredenen zijn. In dit geval Orwell zich in de Spaanse Burgeroorlog stortte (hij vocht mee in begin 1936). Zijn boek wordt gezien als behorend tot de vijfentwintig belangrijkste boeken over de Spaanse burgeroorlog.

Zijn liefde voor de Spanjaarden komt overeen met mijn vele goede ervaringen die ik heb opgedaan in Spanje (hun royaliteit, hun wezenlijk fatsoen, hun directheid). Maar vooral zijn politieke observaties zijn interessant. Als hij de nederlagen van de militie waarin hij vecht tegen Franco bespreekt wijt hij dat niet aan het feit dat er geen enkele hiërarchie in de groep bestond (zoals later de algehele opinie werd) . Ze hadden in de milities geprobeerd een soort voorlopig model te scheppen van een klasseloze maatschappij en dat werkte volgens Orwell juist wonderbaarlijk goed.

“In de praktijk werkt het democratische, ‘revolutionaire’ soort discipline betrouwbaarder dan men zou denken. De discipline in een arbeidersleger is in theorie vrijwillig. Ze is gebaseerd op de trouw aan de eigen klasse, terwijl de discipline in een burgerlijk van dienstplichtigen in laatste instantie op angst berust.”

Vooral de communisten beklaagden zich later over de eerlijkheid waarmee Orwell over de dubbelhartigheid van alle partijen schreef, dus ook over de partij waar hij voor opgenomen had. Maar dat was uiteindelijk wel de reden dat het geloof in de revolutie de nek om werd gedraaid.

De gevolgen van de Spaanse burgeroorlog duren tot op de dag van vandaag voort. Afgelopen jaar las ik nog het boek van Almudena Grandes Het ijzig hart.

In ieder geval blijf ik nog even doorgaan in Orwell. Want zijn observaties zijn nooit gedateerd en blijven universeel.

Read more

Heerlijke avonden met de twee klassiekers van Gerard Reve. Eigenlijk zou ik ook wel weer eens ouderwets wat meta-literatuur willen lezen over Reve. Dat schikte want afgelopen maandag vind ik bij het uit sorteren een boekje van de bekende dominee Bernard Prakke, Rivaliteit zonder einde; over de gebroeders Karel en Gerard van het Reve. In dit boekje behandelt hij de bittere strijd tussen de beroemde broers waarvan de een al snel van zijn geloof (en het communisme) afviel (Karel) en waarvan de ander zich uiteindelijk bekeert tot het katholieke geloof (Gerard). Vader Gerard Johannes Marinus (1892) werd van rooms katholiek, in 1910 secretaris van de plaatselijke afdeling van de Sociaal-democratische partij en hij was een aanhanger van Domela Nieuwenhuis. Het echtpaar Reve (Gerard trouwde in 1916 met Net Doornbusch) volgde voordrachten en cursussen van de dichter Herman Gorter die verschillende bundels met socialistische inhoud publiceerde (het socialisme voor arbeiders verklaard!!). In 1920 ging het echtpaar Reve naar  Amsterdam. Vader was in de journalistiek terecht gekomen en schreef over socialisme en politiek. In 1921 werd karen en 1923 Gerard geboren.

In Een klein heldendicht maakt een jong  echtpaar een ontwikkeling door van katholicisme naar socialisme. In het achtste vers maakt de jonge heldin Maria kennis met de meerwaardetheorie van Marx. Bij Reve wordt in het boek Moeder en zoon zijn ontwikkeling van communist naar het katholicisme beschreven.

Toevallig is het themanummer van de Groene Amsterdammer deze week ook het Marxisme. Het marxisme is weer springlevend, maar dat had ik diverse andere bronnen ook al gelezen. The Guardian schreef on 2012 al een artikel Marxism is on the rise again.  Het artikel Eigenlijk is Das Kapital een groen manifest van Jaap Tielbeke )dat gaat over de vernietiging van de aarde door de uitwassen van het kapitalisme’ is volgens de site het meeste gelezen artikel van de Groene. De jonge Gerard zou zeggen, wat past alles toch weer wonderlijk goed in elkaar in de schepping.

Vergat ik nog te vermelden dat ik uit de doos boeken ook nog Deel 1 van het Verzameld werk van Karel van het Reve plukte. Prakke schrijft dat zijn essays behoren tot de eerste garnituur van de afgelopen eeuw. Toch maar even in mijn nieuwe boekenkast voor de lange winteravonden. 

Read more

Het kan bijna niet anders of ik moet een heuse leescrisis constateren. Ik heb mijn boek van Jaan Kross Tussen drie plagen na 400 pagina´s doorgegeven en wacht met spanning af wat de reacties is. Ligt het aan mij en begrijp ik niet dat dit boek als de beste historische roman ooit moet worden gezien. Gisteren ben ik in de trein (mijn favoriete leesplek) doorgegaan met De kosmopolieten van Louise O. Fresco. Ondanks de aanbeveling van Marcel Moring leg ik het boek toch na een tweede poging weg. Te veel een constructie, te veel moeite gedaan om interessant taalgebruik te produceren, te veel een ideeën roman gegoten in een mal van een verhaal. De thematiek trok me wel heel erg aan, idealisme tegenover je afzijdig houden, of pragmatisme. Rutte tegenover Marianne Thieme. Ontaard idealisme altijd in fundamentalisme. Dat soort vragen.

Ik begon vanwege die crisis aan de serie The vietnam war op Netflix (10 afleveringen van ruim 1,5 uur) , omdat ik zie dat mijn zoon in Vietnam zich begint te verdiepen in de tragische geschiedenis van dit land. Hij komt over drie weken weer terug en ik wil mijn historische kennis even opfrissen. De eerste verschrikkelijke beelden die ik zag op televisie waren in de jaren 70 de bombardementen op Vietnam. Ik logeerde bij een vriendje (wij hadden nog geen televisie) en verbaasde me over hun manier van kijken, het leek wel of er geen emoties waren. Ik moet bijna huilen. Als ik met de serie begin kan ik niet stoppen met kijken, sla het nieuws af en toe zelfs over. Afgelopen week stond in de Edmund bijlage van de Volkskrant een recensie van deze serie,  5 sterren. En terecht, een genuanceerd beeld waarin alle partijen aan het woord komen. Over een oorlog die eigenlijk voor veel partijen nog steeds niet is afgelopen en veel trauma’s heeft achtergelaten. En dat 50 jaar na dato.

Dit stukje stond in de Volkskrant. Ik ga kijken of deze series ook op Netflix staan.

De Amerikaanse documentairemaker Ken Burns is de geschiedenis van zijn land aan het schrijven in een aantal meerdelige series, geproduceerd door de Amerikaanse publieke omroep PBS. In 1990 brak hij door met The Civil War; later volgden de imponerende series Baseball (1994), Jazz (2001) en The War(2007, over de Tweede Wereldoorlog), zonder uitzondering uitputtend gedocumenteerd, waarbij de persoonlijke geschiedenis en het grote verhaal fraai gestileerd gecombineerd worden, in zijn klassieke serie over de Amerikaanse Burgeroorlog met behulp van brieven en in The Vietnam War met behulp van getuigenissen van Amerikanen en Vietnamezen. En gezien de emoties in de ogen van deze zestigers en zeventigers vertellen ze vaak voor het eerst de schokkende verhalen uit hun jeugd.

En dan begin ik in Reve die ik tien jaar niet heb gelezen en is de crisis meteen over. Mensen die me zouden kunnen zien, moeten wel denken dat ik het meest grappige boek ooit lees, want al snel stromen de tranen van het lachen me over de wangen. Voor de volgende boekenclub had ik de twee belangrijkste titels van Reve voorgesteld, Op weg naar het einde en Nader tot u, en ik moest ze toch maar weer eens herlezen, omdat het voorstel deze keer van mij komt.

De tragiek van zijn leven spat weer meteen van alle bladzijden. Ik kan zoveel zinnen aanhalen ‘Als u de mensheid hebt verlost, waarom dan mij niet-dat was toch in een moeite doorgegaan’. Hij kon bezwaarlijk zijn uitvinding zo maar per post naar het Kremlin opzenden, want dan zou de -spionerende, provocerende en tegen het vaderland aller arbeiders samenspannende- kliek van beulsknechten van het internationale oliekapitaal de brief onverwijld openen en de uitvinding tegen het internationale wereldproletariaat en de werkende massa’s etc. gebruiken. (over een uitvinding van krijgskundige aard die het Rode leger onoverwinnelijk zou maken). Het zij zo: alles wat ik vertel, zal eenzaam moeten zijn. Ik zal deze dingen moeten schrijven of ik zal niet schrijven… (over datzelfde bizarre verhaal over die uitvinder die bij de familie Reve aan de deur kwam). Ik kan gelukkig weer even vooruit de komende week…..

Read more

Afgelopen week kreeg ik De Kosmopolieten van Louise O. Fresco in handen. Maar eens proberen. Het gaat over idealen en engagement en of je wereldburger kunt zijn. Maar het blijkt ook over de werking van muziek te gaan. Het zijn thema’s die me aanspreken. Uit de eerste hoofdstukken kan ik nog niet echt wijs worden of het wat wordt. Een briefwisseling tussen verschillende mensen over een erfenis. Over een onvindbare vrouw. Nog maar eens een treinreis verder kijken? Dan lees ik een aantal dagen later de Groene Amsterdammer de  Technologica column van Marcel Moring, die ook toevallig dit boek aan het lezen is. Hij zegt dat het boek De Kosmopolieten een ideeënroman is van het goede soort, dat Fresco scherp inzicht heeft in de enormiteit en complexiteit van problemen. Volgens Moring gaat het boek van Louise Fresco over de plicht om te blijven strijden tegen het verval. Niet om de wereld beter te maken, maar om haar te helen. Toch nog maar even doorlezen.

En ik moet nog melden dat ik moeite heb om door te gaan in het boek Tussen drie plagen van Jaan Kross. Ik zit al op blz. 400 en kan er nog maar steeds niet echt van genieten. Ik laat het nu even aan andere boekenclubleden over om te kijken wat zij van deze keuze vinden.

Read more

Ik heb gisteren in de trein in het boek Zomer in Baden-Baden van Leonid Tsypkin zitten lezen. Het heeft een uitnodigende kaft (zie hieronder) en dit is zo’n boek waarvan ik altijd het gevoel heb gehad, dat ik iets had gemist toen het uitkwam. En het toch niet las, want geen tijd of geen zin.

Het moet mijn ziel verrijken en me echt laten voelen en ademen, zegt Susan Sontag op de de kaft.  Dit boek gaat over een reis van  Tsypkin naar Sint Petersburg, in de voetsporen van Dostojevski. Omdat ik een fan ben van Dostojevski, ben ik er 15 jaar na dato, nadat ik het uit een kist viste, alsnog aan begonnen. Het viel me niet tegen, maar het voldeed niet aan mijn verwachtingen. Het boek bevat ellenlange zinnen, waarin Tsypkin over zijn eigen leven en dat van Dostojevski reflecteert. Het boek springt heen en weer tussen zijn leven en dat van zijn held, zijn reis en de reizen die zij held maake. Ik ben even gaan snuffelen op het internet en vond een artikel van de overleden Michael Zeeman, die het boek zeker verdiensten toewuift. Maar tegelijkertijd achterdochtig is naar de motieven van Sontag om dit boek als een herontdekt meesterwerk te zien. Ik kan niet anders dan die mening onderschrijven. Het boek boeide me niet genoeg omdat het te veel over een passie ging van een man, die in zijn eigen lijden een weerklank vond in het leven van zijn held.

Read more