Mode

Vandaag precies een jaar met pensioen! Ik had van de week een reünie met mijn collega’s van RTVNH en hoorde van een van mijn collega’s dat hij het er best moeilijk mee had om de hele dag zelf structuur te geven.  Hij doet genoeg maar het valt nog niet mee om daar je dag mee te vullen. De dingen die je voorheen naast je werk deed blijken niet genoeg. Omdat hij net zestig was had hij besloten om weer te gaan solliciteren. Waar we het niet over hadden, maar waar ik achteraf aan zat te denken was het feit dat hij misschien het meest zijn collega’s miste. Want mensen om je heen betekent inspiratie, ideeën opdoen, zingeving. Hij snapte heel goed dat ik meteen weer in een werkomgeving was gedoken, waarin ik mijn kennis kon delen, mensen ontmoette en nieuwe ideeën opdeed.

Het afgelopen jaar heb ik voornamelijk geschreven over boeken die ik las, series die ik keek op Netflix, maar heel erg weinig over mode, wat ik van plan was, terwijl ik toch ook een dag per week in een kledingzaak werk. Vanaf nu ben ik van plan om ook observaties te delen over wat ik zoal waarneem op het gebied van koopgedrag ten aanzien van kleding.

Bijvoorbeeld deze uitspraak van vrouwen; vanaf nu wil alleen nog een basiscollectie kleding in mijn  kast want mijn kast puilt uit en ik draag toch vaak alleen de favoriete stukken. Basiscollectie betekent dan, een goede witte broek, een zwarte, wat t-shirts, een paar jurken, truien, maar ze werkt het natuurlijk helemaal niet. Ook die witte broek is na een aantal keren dragen wat groezelig, je komt een paar kilo aan en die jurk zit niet meer lekker, de mode verandert, je hebt een feest waar je je op je best wilt laten zien, je hebt zin in wat anders dan die saaie basisstukken. Er zijn zo veel redenen waarom vrouwen toch weer de deur uit gaan om iets nieuws (anders) te willen. De tweedehandszaak Pinokkio waar ik werk is dan een fantastische oplossing. Je koopt iets wat toch al gemaakt is, na dat feest ga je die jurk toch niet meer dragen en je geeft veel minder geld uit dan in een gewone winkel. We hebben net als vorig jaar zomer fantastisch gedraaid, ook vooral door de vele toeristen die Alkmaar bezoeken. We hadden net als alle winkels in de binnenstad een paar moeilijke maanden in het begin van het jaar door de extreme weersomstandigheden, maar dat is mooi recht getrokken door de de zomer. Vooral de jurken waren door het warme weer niet aan te slepen.

 

Read more

Als je in 1951 bent geboren zoals ik heb je qua mode zo’n beetje alles wel voorbij zien komen. En dat niet alleen, steeds vaker zag je dat dingen die uit waren weer hip werden. Nu schijnt onder jongeren de periode 200-2005 weer hip te zijn (denk Britney Spears, Paris Hilton en Jennifer Lopez met hun roze velours joggingpakken, lowrise bootcut-broeken, kleine zonnebrillen en ook Uggs). Volgens Stefanie Bottelier (Volkskrant 10 maart 2018) wordt hiermee een wet overtreden, en wel de Laver’s Law, in 1937 bedacht door de Britse modehistoricus James Laver.

Ik had nog nooit gehoord van deze wet, maar deze wet zegt dat het minstens dertig jaar duurt voor een modebeeld weer kans maakt op herwaardering. Laver maakte een handig overzicht van de veranderende houding ten opzichte van een bepaald modebeeld door de decennia heen Hij luidt als volgt.

Indecent: 10 years before its time, Shameless: 5 years before ist time, Daring: 1 year before its time, Smart: current fashion, Dowdy: 1 year after its time, Hideous: 10 years after ist time, Ridiculous: 20 years after its time, Amusing: 30 years after its time, Quaint: 50 years after its time, Charming: 70 years after its time, Romantic: 100 years after its time, Beautiful, 150 years after its time. Als je deze volgorde bekijkt zijn de tijden wel erg ruim genomen, maar nog wel actueel qua emoties volgens Bottelier (niet bij mij trouwens). De trend nu is dat het tempo van elkaar opvolgende trends steeds sneller gaat.

Dat heeft natuurlijk alles met internet te maken. Trends waren in handen van een groepje machtige modemensen. Door Instagram, Tumblr en Pinterest ia dat veranderd.  Sociale media maakt dat mensen (jongeren vooral) veel sneller genoeg van iets krijgen. Je loopt al weer achter voordat je het weet. Wat je nu kunt constateren volgens Bottelier is de pluriformiteit van het modebeeld, alles kan en mag, er is geen allesoverheersende periode meer die inspiratie biedt. Dat komt natuurlijk omdat niemand er voor gek bij wil lopen. Eigenlijk een hele goede trend.

En nog even dit. Josine Modderman, de mode recensent van de Volkskrant, schreef twee weken geleden naar aanleiding van de outfit van Marte Roling, die heel vaak kleding hergebruikt; er is geen mooier kledingstuk dan een mooie lach. Laat ik nou net die uitspraak tegenkomen op de winkelruit van een grote modeketen. Dat lijkt me behoorlijk hypocriet. Als we er allemaal zo over zouden gaan denken, konden ze wel inpakken.

Read more

Ik zit sinds een half jaar op Instagram omdat een paar familieleden van Facebook waren overgestapt op Instagram. Ik doe er niet veel mee, maar volg wel een paar mensen. Ik las vandaag in de Volkskrant het artikel Instamode van Bregje Lampe met opvallende uitspraken. Met hun nieuwe collectie en de digitale poespas eromheen wil Prada een jonger publiek aan zich binden. Jongeren zijn dol op logo’s en op de jaren negentig. Nylon, het merk waar Prada in de jaren negentig groot is geworden, keert terug in de mode, naast de neonkleurige accenten. Daarvoor heeft Prada wel de vrouwen die haar merk groot hebben gemaakt “bruut aan de kant moeten zetten”. Deze uitspraak is van Kiki Niesten van de gelijknamige winkel in Maastricht.

Volgens Niesten kampen meer merken met dit publieksdilemma.  Hier hoor ik een weerklank van de discussies die ook in de bibliotheekwereld zijn gevoerd. Voor wie zijn we er nog. En ook hier zijn volgens mij de mensen die de bibliotheek groot hebben gemaakt ruw aan de kant gezet. Als je een boek niet kunt vinden ga je maar achter je computer om het te bestellen. En ook,bij die groep zit genoeg geld om boeken zelf te kopen. Hier spelen natuurlijk ook andere motieven als verminderde subsidie, maar toch.

Gisteren kwam er in de boekenafdeling van de kringloop hippe jongen, die ik aanschoot om te vragen wat hij zocht. Boeken over oude weeftechnieken. Daar had ik hem niet op ingeschat. Hij bleek les te geven over textielkennis  op de Modeacademie. Niks nylon, mooie met de hand geweven stoffen vond hij geweldig. Ik heb sinds vijftien jaar alle afgeschreven boeken over textiel en mode zelf verzameld en ondertussen een hele bijzondere collectie opgebouwd. Hij mag binnenkort komen kijken en misschien wel wat boeken meenemen.

Nylon werd ontwikkeld als synthetische vervanger van zijde. Door schaarste aan zijden stoffen in de Tweede Wereldoorlog werden deze vervangen door nylonstoffen, onder andere in parachutes. Later werd nylon ook gebruikt als goedkope en lichtgewicht vervanger van metaal in apparaten, machines en werktuigen. (Wikipedia)

 

Read more

Een jaar geleden kocht ik een nieuwe bank omdat de oude na zeventien jaar aan vervanging toe was.  Ik wilde dit keer een veel hardere bank want in de zachte oude ging ik steeds meer onderuit hangen. Ik heb de afgelopen tien jaar steeds meer last van mijn heupgewricht en dat kan ten dele komen door een slechte houding op stoelen en banken (een foto liet een minimale slijtage zien, dus van vervanging kon nog geen sprake zijn). Een harde bank werd het dus.

Vandaag stond in de Volkskrant een artikel over de ontwerper Hellen van Rees, die een vest heeft ontworpen dat je houding meet en corrigeert. Het computersysteem in het vest is ontworpen door de onderzoekers  Angelika Mader en Geke Ludden van de opleidingen Creative technology en Industrial Design. Het project waarvan zij deel uitmaken is Textile Reflexes, en onderdeel van het Europese netwerk WEARSustain, dat projecten steunt die draagbare technologie en duurzaamheid combineren. Van Rees werkt met textielafval. Haar vest kan na 21 dagen, wanneer het gedragspatroon is veranderd naar de volgende drager. De rek- en wasbare elektronica voel je niet en kan uit de kleding verwijderd worden.

Vandaag werd op de Fair FashionTech in het designlab ook de Closed  Loop Smart Athleisure Fashion gepresenteerd van Marina Toeters. Deze kleding bevat sensoren die je hartslag, ademhaling en beweging meten, en geven zo een indicatie van je stressgehalte. De gegevens gaan naar je telefoon.  Toeters denkt dat de kleding over een jaar in de winkel ligt. Ik heb wel zin in dat vest voor 21 dagen, maar of ik ook via mijn vest wil weten of ik me te veel opwind… Dat gaat me wat te ver.

Read more

Ik zat afgelopen zondagmiddag naar Buitenhof te kijken naar Viktor-Mayer Schonberger over zijn boek De data-economie. De belangrijkste boodschap, niet geld (banken, multinationals), maar data zijn het nieuwe goud van de economie. Hij deed uitspraken die ik zo moeilijk te bevatten vond dat ik toch maar eens kijk of ik dat boek te pakken kan krijgen. Zoals dat pensioenen binnenkort verleden tijd zijn.

Hij sprak ook over het bedrijf Stitch Fix, een modebedrijf voor mensen (ook mannen) die geen tijd hebben om kleding te kopen. Ik ben daar eens gaan rondneuzen en verbaasd dat dat al zo’n grote vlucht heeft genomen. Als je deelneemt krijg je op basis van een uitgebreid ingevuld profiel maandelijks vijf mode-items toegestuurd (gemiddelde prijs 55 dollar) die ook weer teruggestuurd kunnen worden als ze niet voldoen aan je smaak. Je betaald ook nog 20 dollar per fix, dus ben je per maand, als je niets terugstuurt, 300 dollar kwijt, en op jaarbasis 3600 dollar. https://www.stitchfix.com/women

Ik heb een paar jaar bijgehouden wat ik aan kleding uitgeef, dat was 600 euro. Waarbij aangetekend moet worden dat ik alleen tweedehands of in de uitverkoop koop. Ik koop ook kleding voor mensen die geen geld hebben (mannen) of die wat extra kleding voor bijna niets altijd leuk vinden (vrouwen) Het Nibud rekent voor een compleet pakket voor kinderen rond de 50 euro, dat is dus 600 per jaar. Voor volwassenen zal dat wat meer zijn. Heel wat minder dan Stitch Fix je wil verkopen. Jaarlijks verkoop ik kleding op de straatrommelmarkt voor ongeveer 500 euro, en voor 500 euro in de tweedehandswinkel Pinokkio en op United Wardrobe. Ik verdien dus aan mijn hobby in plaats van dat mijn hobby geld kost. Toch mooi meegenomen.

Read more

Dertien juni was mijn laatste werkdag op de bibliotheek, veertien juni begon ik in de tweedehandskledingwinkel Pinokkio. Oorspronkelijk opgezet als tweedehands kinderwinkel kwam ik daar al vanaf het eerste moment dat ik in Alkmaar ging wonen. Later kwam daar ook kleding voor volwassenen bij, waar ik ook dankbaar gebruik van maakte. Omdat ik bij Linda, de eigenaresse had aangegeven  dat ik daar graag wilde werken na mijn pensioen kon ik vanwege drukte op vrijdag vanwege de kaasmarkt meteen aan de slag.

Nergens is zo´n uitgebreid netwerk van tweedehands winkels als in Nederland en dat heeft alles te maken met onze welvaart. Omdat ik op de vrijdag werkte als de Alkmaarse kaasmarkt veel buitenlanders trekt, kon ik mijn talen weer eens oefenen. Meer dan de helft van de klanten waren Duitsers, Italianen, Fransen, Spanjaarden, Zuid-Afrikanen en Britten. We kregen veel complimenten vanwege de kwaliteit van de kleding, vaak met de kaartjes er nog aan. Dat werd allemaal weggedaan?

Nu is het winter is zijn er geen toeristen en zitten we met smart te wachten op de kaasmarkt. Onze klanten zijn mensen die meer kleren inbrengen (daar 35% over vangen als het verkocht wordt) dan ze kopen. Overal is het uitverkoop en dan is het lastig concurreren. Voeg daar de kringloopwinkels aan toe en je moet echt onderscheidend zijn om het te redden in deze markt. Pinokkio onderscheidt zich door het houten speelgoed (een magneet voor vooral mannen!), de mooie etalages, met o.a. een elfendeurtje en als onderdeel van eerlijkwinkelen.nl.  Linda heeft de winkel even voor tien dagen dicht gegooid en kan even genieten van een fijne vakantie. Ik heb even tijd voor andere dingen op vrijdag.

(3) Elfendeurtjes

PS Mensen die mijn boek Tijd van onschuld hebben gelezen weten dat ik een paar zomers als kaasmeisje heb gewerkt in Duitsland. Ik lijk ook een beetje op het meisje van de foto. Je moest lange vlechten hebben en je talen spreken. Er was een strenge selectie want het verdiende heel veel voor die tijd (100 gulden per dag).

Read more

Zaterdag las ik in de Edmund (Volkskrant) een mooi artikel over Tech-a-porter, over kleding die steeds slimmer wordt. Vooral de kleding van wetenschapper Pekka Tuomaala uit Finland van het Smart Clothing 2.0 project, die kleding maakt met een elektronische laag die het lichaam koelt of verwarmt, sprak me erg aan. Hoe ouder, hoe kouder, zei mijn vader altijd en het klopt.

Ik hoor namelijk nooit van mensen die hun kleding op temperatuur weghangen. Wel is er vaak een zomer- en winterkast en wordt die twee keer per jaar verwisseld, maar dat was voor mij nooit genoeg. Net alsof het voorjaar niet koud kan zijn en de winter geen zachte dagen kent.

Ik ben in mijn kast voortdurend aan het wisselen naargelang de temperaturen wisselen. Af en toe behoorlijk lastig, maar als absolute behaaglijkheid prioriteit heeft kun je niet anders. De juiste temperatuur is belangrijk voor je gezondheid zegt Tuomaala en daar ben ik het hartgrondig mee eens. De kleding wordt volgend jaar op de markt gebracht en ik ben absoluut van plan om eens te kijken of het betaalbaar is. Ik werk tegenwoordig vaak in een te koude omgeving en ben vaak helemaal stijf na een tijdje, heel onaangenaam.

Read more