Pensionado

Als elfjarige kwam ik op de markt terecht bij de beroemde Zaanse lappenkoning Klaas van de Brink (later ook beroemd geworden door zijn beeldentuin, kijk maar eens op die trefwoorden). Mijn zussen waren mij al voorgegaan maar hadden het niet lang volgehouden. Bij mij was het meteen liefde op het eerste gezicht, ik voelde me als een vis in het water, hier hoor ik thuis. Ik heb er uiteindelijk bijna vijftien jaar gewerkt. Toen kreeg ik mijn eerste echt baan en moest ik de markt opgeven. Afgelopen zaterdag las ik in het Volkskrant magazine een leuk stukje over documentairemaker Sinan Can, waar ik een fan van ben. Hij woont in Nijmegen. Hij komt zaterdag altijd op de markt, want waar zie je de mens mooier dan op de markt.  Can: “de markt is een plek waar al duizenden jaren mensen bij elkaar komen, of dat nu in Aleppo is of in Raqqa of Nijmegen. Waar leven is, is markt, het is een hoopvolle plek. Een wandeling over de markt zorgt dat je de moed niet verliest”. Dat voel ik precies zo. Ik heb daar al eerder in columns over geschreven. Want eigenlijk is de bibliotheek ook zo’n hoopvolle plek. Mensen van alle leeftijden en alle lagen van de bevolking komen er met elkaar in contact.

De kringloop waar ik nu als vrijwilliger werk is natuurlijk ook gewoon een overdekte markt. Ik werk er nu net een jaar, ik ben vorig jaar half september begonnen, en heb er nog steeds heel veel plezier in. De afgelopen zomer hebben we topdagen gedraaid, ondanks de warmte. Het was geen straf om op die snikhete dagen mensen te helpen die vanuit de camping met hun kinderen lekkere leesboeken kwamen halen (het enige wat je met die warmte nog kon doen). Er kwamen ook veel buitenlanders die hier op vakantie waren. gelukkig hebben we ook Duitse, Engelse en Spaanse boeken. Er gebeuren steeds weer onverwachtse dingen waar je heel vrolijk van wordt. Mannen die kledingadviezen gaan vragen (vind je dat ik deze jas moet kopen?), ik zoek geen boek maar een vrouw, heb je suggesties?, je moet dit boek eens lezen, echt iets voor jou). Na een jaar zijn er veel vast klanten waar je een band mee opbouwt en die het werk leuk maken. De kunstverzamelaar, de docent, de postbode met een passie voor boeken, de handelaar, het zijn er langzamerhand heel wat.

Mijn favoriete markt was natuurlijk het Waterlooplein, waar ik vanaf jongs af aan met mijn moeder naar toe ging. Ik kende er ook diverse mensen, zoals Ruud van de kleding. Twee jaar geleden kreeg ik nota bene een kaartje (!) van hem of ik niets een langs wilde komen in Purmerend, waar hij woonde. Ik vond dat heel vreemd en ben er toen tot mijn spijt niet op ingegaan. Vier maanden later hoorde ik op Koningsdag dat hij net was overleden. Hij was dus terminaal ziek en wilde nog een hele oude klant nog eens spreken. Voor mij is de e markt is nu niet meer wat het is geweest. Er zijn plannen om de markt te verplaatsen, maar dat zal de markt waarschijnlijk wel overleven. Er zijn diverse boeken op deze bijzondere markt verschenen. Vier eeuwen Waterlooplein van Cahen en ook Evert Werkman, Waterlooplein.

Zoals ik verslaafd ben aan de fysieke markt, zijn er veel mensen tegenwoordig verslaafd aan de de digitale markt, marktplaats.nl. Ik herinner me dat er ook een boekje over verscheen dat door de bibliotheek werd gekocht, Speurder op internet, kopen verkopen op het elektronische Waterlooplein van Emile Bode (uit 2006).

Read more

Ik was eerst van plan om een stuk te schrijven over de sleepwet, maar doe dat na lezing van het artikel in de Volkskrant van vandaag toch maar niet. Laat iedereen dat zelf maar lezen en zelf zijn/haar conclusies trekken. Toch maar beter een ander artikel bespreken van afgelopen zaterdag in Sir Edmund over lage rugpijn. Jaarlijks komen 850.000 gevallen van lage rugpijn bij de huisarts en ik ben er daar een van.  Menno Iprenburg en Jan Willem Elkhuizen zijn twee (ervarings)deskundigen die er eindelijk achter zijn gekomen doordat ze een 3D  model hebben gebouwd van de rug. Ze hebben er een boek over geschreven wat ik zeker wil lezen/kopen; Rugpijn, hernia en spit, hoe kom ik er vanaf.

Het geheim van de pijn ligt verscholen in de discus, de schijf die tussen de wervels zit. De vezels (lamellen) in de discus kunnen worden gezien als kruisbanden. Die kunnen scheuren door veelvuldig bukken, onderuit gezakt zitten, te weinig bewegen en leeftijd. Een lamel kan gaan lekken waardoor een zwakke plek ontstaat, waardoor vezels scheuren en een dijkdoorbraak veroorzaken. Dus als het in je rug schiet scheuren vezels. Bij spit acute schade aan de vezels zonder dat de lamel kapot gaat, bij hernia schade aan de vezels, maar gaat ook de laatste lamel kapot.

Het advies voor mensen die al rugklachten hebben. Doe eindtsnadoefeningen. Vezels bestaan uit bindweefsel en dat kan herstellen, maar het duurt wel lang. Een beschadigde discus doet daar drie jaar over. Beschermende maatregelen en speciale oefeningen kunnen daarbij helpen. De zogenaamde eindstandoefeningen, oefeningen waarbij de rug maximaal gestrekt is; nieuwe oefeningen die voortborduren op het werk van de Nieuw-Zeelandse fysiotherapeut McKenzie , die dertig jaar geleden ontdekte dat die eindstandoefeningen tot een snelle afname van klachten kunnen leiden. Pas later werd achterhaald waarom, de bewegingen zouden de gelekte vloeistof uit de kern van de discus soms terugdringen. Daar zijn de meeste therapeuten het nu wel over eens. Ik heb vijf jaar geleden een rekstok in mijn kamer gemonteerd op advies van een kenner. Het helpt bijna altijd. Dat is  dus ook een eindstandoefening!!.

Verder tips: Staand afwassen is gezonder, buk niet maar kniel, doe voorzichtig na een lange autorit, slaap met een bodykussen tussen de knieën,  zorg voor een steuntje in de onderrug.

Read more

Ik ben als bibliothecaris/documentalist opgeleid om systeem aan te brengen in chaos. Daar heb ik ook in mijn persoonlijke leven veel profijt van gehad. Ook had ik een paar uitgangspunten die me behoed hebben voor al te veel stress. Eerst de belangrijke hoofdlijnen aanpakken daarna naar de details kijken (veel mensen schijnen zich te verliezen in details). En ook, als ik niet veel tijd heb en wel een deadline dan is goed goed genoeg. Het hoeft niet beter en zeker niet best. Perfectionisme is dus ook geen valkuil. En ook nooit kijken hoe goed anderen de dingen doen, dan ben je nergens meer.

Bij veel pensionado’s hoor ik de wens om dingen nu eens systematisch aan te pakken. De hele westerse filosofie herlezen, alle favoriete boeken van vroeger herlezen. Ik had ook maar steeds het idee dat ik het lezen eens systematisch aan moest pakken, maar daar ben ik helemaal van afgestapt. En dat komt door een boekje wat ik tegenkwam met uitpakken van Antoine Compagnon, met de titel Een zomer met Montaigne. Daarin nodigt Compagnon ons uit in veertig korte hoofdstukjes om een stimulerende Montaigne te ontdekken. Ik heb veel filosofieboeken gelezen, Montaigne was een favoriet dus ik sloeg het boekje open. Natuurlijk bij het hoofdstukje bibliotheek.

Montaigne zat vaak in zijn bibliotheek op de derde verdieping van een toren van het kasteel van zijn vader. Hij keek uit over het landgoed en pakte een boek…..”daar blader ik nu eens in het ene, dan weer in het andere boek, lukraak, te hooi en te gras; en zit wat te mijmeren, noteer iets, of dicteer, heen en weer lopend, de u hier geboden dromerijen”. Compagnon schrijft ook hoe Montaigne praat over zijn bezigheden, alsof ze er niet toe doen, hij bladert in een boek, alles zonder een vooropgezet plan, zonder een strakke opeenvolging in de gedachten. In het digitale tijdperk verdwijnt het lineaire lezen, achter elkaar door, zoals wij dat geleerd hebben volgens Compagnon. Montaigne was zijn tijd ver vooruit omdat hij voor een ongeregelde manier van lezen was.

Montaigne eigende zich toe wat hem aanstond, zonder zich echt te verdiepen in de werken waaraan hij de citaten ontleende voor zijn eigen boek De Essays. Hij was het gelukkigst in zijn bibliotheek. Maar er ontbrak nog een ding aan die kamer in de toren, een wandelgang. “Elk oord van bezinning vraagt om een wandelgang. Mijn gedachten vallen in slaap als ik ze op een stoel zet. Mijn geest functioneert niet als mijn benen hem niet in beweging zetten.” Dat spreekt me enorm aan, ik ga toch binnenkort maar weer eens in De essays grasduinen. En me geen zorgen maken over het feit dat ik van alles door elkaar lees en stop als ik dingen niet interessant meer vind.

Read more

Ik heb natuurlijk met grote interesse de serie op televisie gevolgd van de VPRO over de kringloopwinkel. Vijf! avonden lang van drie kwartier met elke keer een ander thema. De nieuwe marktplaats noemt de VPRO het, waarin mensen van alle gezindten en achtergronden  elkaar weer kunnen ontmoeten. Ik zou vijf jaar geleden nog gezegd hebben dat dat de bibliotheek is, maar door de bezuinigingen en de keuze’s die gemaakt moeten worden is dat niet meer het geval. Ik bevind me dus net als toen ik jong was en op een echt markt werkte, daarna in de bibliotheek en nu weer in de kringloop in het hart van de samenleving. Ik heb nooit van bubbels gehouden, dat vernauwt je blik veel te veel.

Ik moet toch ook nog een paar kanttekeningen maken bij  de serie. Er werd bijvoorbeeld niet goed uitgelegd dat er een groot verschil is tussen commerciële en niet commerciële kringloopwinkels, en de kringloopwinkels die door de gemeenten zijn opgezet om mensen met een achterstand op de arbeidsmarkt aan het werk te zetten. De kringloopwinkel waar ik werk is bijvoorbeeld niet commercieel en werkt met vrijwilligers. Dat had beter gekund.

Een ander minpuntje vond ik de veiling bij de kringloop in Naarden. De medewerkers halen bij de kunstinbreng de parels er vast uit, die dan vervolgens geveild worden. Dan is het dus weer iets voor mensen met geld. Die parels moet je er juist in laten zitten zodat ook gewone mensen op een schat kunnen stuiten. Het argument van de handelaar die alles wegmaait voor de voeten van anderen neem ik op de koop toe.

De grootste teleurstelling wachtte de kijker in de laatste aflevering waarin de efficiency medewerker zijn intrede doet. Doordat er geen aanbod meer is door de Participatiewet (als werkloze niet meer kunnen werken als vrijwilliger, maar alleen betaald werk mogen doen), moest nu het werk in de kringloop met minder mensen (en meer aanbod) gedaan worden. Dus nu moet het werk gestructureerd worden. Als iets zich niet leent voor een efficiency slag is het de kringloopwinkel.

Verder was de serie vooral een spiegel waarin we met plaatsvervangende schaamte konden kijken. Hoeveel spullen heeft een mens nodig? Ik heb ook al zo veel dingen in mijn handen gehad waar de kaartjes nog aan hangen. En wat kregen we een mooi portret van een gevluchte Syriër met een top baan in Dubai, die na twee jaar nu weer een mooie baan had in Nederland. Hij had twee jaar bij de kringloop gewerkt en ging afscheid nemen. Hij was heel blij met zijn nieuwe huis en zijn mooie baan, maar diep in zijn hart miste hij ook zijn collega’s bij de kringloop, die saamhorigheid, hulp en steun die hij ontvangen had. Dat zal in de modewereld waar hij nu weer in zat waarschijnlijk heel anders zijn. Dat was ook wel een mooie afsluiting van de serie, mensen moeten solidair zijn met elkaar, ongeacht afkomst en opleiding. Want diep in hun hart willen mensen allemaal hetzelfde, een beetje  liefde, wat aandacht en gezelligheid. dan heb je al heel wat.

 

Read more

Gisteren vroeg iemand me in de kroeg waarom ik zo hield van de Spaanse provincie Extremadura. Ik stond even met mijn mond vol tanden. De bergen, het vlakke  gedeelte? Eigenlijk de stadjes mompelde ik. Stadjes als Trujillo, Alberquerque en  Caceres waar je de sporen vindt van de Conquistadores die rijkdom brachten naar hun geboortestreek, die van oorsprong straatarm was. De reden ook dat ze er weg trokken om hun heil elders te zoeken.

In 1984 woonde ik vier maanden in Madrid, waar ik in de weekeinden diverse busreisjes maakte naar stadjes in Extremadura om de Ruta de la Plata te bekijken. Het was najaar, prachtig weer en ik zal nooit de sfeer vergeten die me toen omringde. De Europese Gemeenschap had nog geen wegennet aangelegd en het toerisme was daar zo goed als afwezig. Alles leegte, stilte, maar ook grote schoonheid. Vooral de eindeloze velden met olijfbomen konden ons erg bekoren. Maar ook het Kersendal in de buurt van ….was net in bloei toen wij er waren.

Tien jaar later probeerde ik met een vriendin van de studie Spaans een reisgidsje in elkaar te zetten omdat we vonden dat toeristen toch moesten weten hoe bijzonder het hier was. We ondernamen een paar reisjes en verzamelden informatie. De ruwe versie van het gidsje ligt nog steeds in een la.

Weer tien jaar later liep ik een paar weken als gids van een journalist mee met een aantal schaapherders,  van Caceres naar de Montes de Leon. Ze waren bij betrokken bij Trashumancia project.

trashumancia pastos.es
2017

URGENTE FINANCIAR LA COMPRA DE UN MILLAR
DE OVEJAS MERINAS TRASHUMANTES

pastora de honor

La conservación de las vías pecuarias como corredores verdes es imprescindible para la conectividad de los ecosistemas y la biodiversidad de nuestra Península Ibérica trashumando por las cañadas, cordeles y veredas, por lo cual la asociación Concejo de la Mesta ha adquirido un rebaño de 1.300 ovejas para el mantenimiento de esta milenaria cultura pastoril mediante la generación de empleos cualificados entre la juventud del Medio Rural.

Puedes hacer tu donativo de 100€/ oveja a la cuenta de la Asociación Trashumancia y Naturaleza 

IBAN: ES11-2048-2025-30-3400029079 (SWIFT/BIC: CECAESMM048)

Más información en el
Tel. 942 700 753 o en  pastores.sinfronteras@pastos.es

Het meest gênante argument dat ik me hier thuis voel is omdat ik me verbeeld dat de vroegere voorouders van mijn moeder hier vandaan zouden kunnen komen. In de tachtigjarige oorlog (1568-1648) zijn nogal wat Spanjaarden achter gebleven  rond Alkmaar, vlak bij De Rijp. Ik stel me voor dat veel

 

 

 

 

Het meest gênante argument dat ik me hier thuis voel is omdat ik me verbeeld dat de vroegere voorouders van mijn moeder hier vandaan zouden kunnen komen. In de tachtigjarige oorlog (1568-1648) zijn nogal wat Spanjaarden achter gebleven  rond Alkmaar, vlak bij De Rijp. Ik stel me voor dat veel Spaanse legermensen werden gerekruteerd uit de arme streken zoals Extremadura (extreem hard, qua land, qua klimaat). Mijn moeder weet te vertellen dat haar voorouders uit Spanje komen. We komen qua genealogisch onderzoek niet verder dan tot die tijd. De Spaanse tak is nog niet achterhaald. Een mooie hobby voor een pensionado, maar ik weet niet of ik er aan toe kom.

Read more

Deze week werk ik drie maanden bij de boekenafdeling van de kringloopwinkel Kook (katholieke ontwikkelingsorganisatie organisatie Kooimeer). Vijf jaar geleden schreef ik al eens een blog over het succes van de kringloop boekenafdelingen.Elke week sorteer ik twee keer vijf tot vijftien dozen met giften en ik voel me als een kind in een snoepwinkel.Tot mijn verbazing krijgen we regelmatig zeer recente boeken deze week had ik bijvoorbeeld Astrid Holleeder’s Judas maar ook het verzameld werk van Marx, Engels en Lenin! Ik krijg niet alleen het werk van verzamelaars, er komen ook veel verzamelaars die alles willen hebben van een bepaalde schrijver. Vorige week zaterdag, 2 december, hebben we tussen 10 en 3 uur bijna 700 euro omgezet, een absoluut record van de afgelopen jaren. het Agnes-effect, zei mijn collega. Dat betekent, goed sorteren, goed prijzen en weten wat er in de kasten staat. Maar er is het afgelopen jaar veel aandacht geweest voor het succes van de kringloopwinkels, het hoge niveau van het aanbod en het verbeterde imago. Het idee dat het alleen voor armoedzaaiers is, is totaal achterhaald. Wat opvalt is ook het grote aantal studenten, ouders die kinderboeken komen kopen, maar ook mensen die heel erg van snuffelen houden en wekelijks komen om te kijken wat er aan nieuwe boeken is binnen gekomen. Niets retail met display’s zoals tegenwoordig in de bibliotheek, gewoon lekker langs volle kasten.

Na 42 jaar bibliotheekervaring had ik na drie maanden al een behoorlijk idee wat er stond (30.000 banden) en kon ik veel mensen persoonlijk helpen. Er is een redelijk indelingsschema, gebaseerd op het oude SISO-systeem, maar ik heb de afgelopen maanden wat verbeteringen doorgevoerd die heel goed werken. Bijvoorbeeld spiritualiteit en levenskunst weggehaald bij de esoterie, waargebeurde verhalen weggehaald bij de romans, de jeugdboeken beter ingedeeld. Ik kreeg veel leuke reacties van mensen die me hadden gemist in de bibliotheek. Dat was trouwens mijn overheersende gevoel de afgelopen maanden; alsof ik weer in een ouderwetse bibliotheek werkte. De afgelopen vijf jaar hield ik me in de bibliotheek de helft van de tijd bezig met computerproblemen. Niet echt iets waar je altijd zin in hebt en waar je voor bent opgeleid. Nu geef ik weer veel advies aan mensen die een roman zoeken, zorg ik dat de vele grote boeken met afbeeldingen in de kast staan voor kunstenaars die inspiratie zoeken (een grote groep), Omdat er geen computer is met het bestand van wat je in huis hebt (behalve om op te zoeken wat een boek tweedehands kost) moet dus alles uit het hoofd. Een goede oefening om de geest scherp te houden. Het was ook wel zonde om al die opgebouwde kennis weg te gooien. Ik weet niet hoe lang ik hier nog mee door ga, maar ik heb alle vrijheid, kan komen en gaan wanneer ik wil en daar voel ik me heel lekker bij. Misschien zit ik hier dus nog jaren. Ze zijn maar twee keer in de week open van 10 tot 3 uur en de eerste zaterdag van de maand, lekker overzichtelijk dus.

Deze week (24 december) begint op de VPRO een televisieserie Het succes van de kringloopwinkel.

 

Read more

Een van de eerste dingen die pensionado’s schijnen te doen is het opruimen van hun huis en het nakijken van hun financiën. Met het eerste ben ik klaar, met het tweede ben ik bezig en val ik van de ene in de andere verbazing. Wat bleek bijvoorbeeld; ik heb twee uitvaartverzekeringen afgesloten. Hoe dat mogelijk is met mijn inkomsten is me een raadsel, maar het zal wel te maken hebben gehad met een te druk leven. Omdat Univé toevallig contact met mij had opgenomen over mijn algemene verzekeringspakket (veel te duur) vroeg ik bij hun wat het standaard bedrag was voor een uitvaartverzekering. Dat was 7000 euro volgens Univé. Omdat ik voor ruim 8000 verzekerd was had ik geen haast met het meteen opzeggen van een van de twee verzekeringen. Gisteren las ik de column van Ionica Smeets over het boek Laat je niet kisten door de commercie-Een mooie uitvaart voor elk budget van de onvolprezen Marieke Henselmans. Daar wordt namelijk een lager bedrag genoemd en wel 6000 euro (mensen schatten de gemiddelde uitvaartkosten 1500 euro te laag in!). Omdat uitvaartverzekeraars ook uitvaarten verzorgen geven ze te hoge bedragen op. Dat boek van Henselmans heb ik maar meteen besteld bij de bibliotheek en ik ga ook maar eens de uitvaartberekenaar van het NIBUD bekijken die genoemd wordt in het artikel van Smeets. Daar heb ik namelijk nu veel meer tijd voor sinds ik niet meer werk.

Businessman holding a paper with drawed question marks on it in front of his head

En… ik ben ook ingegaan op het aanbod van Univé voor een algemeen verzekeringspakket voor maar 40 euro, terwijl ik 62 betaalde. Dat komt omdat er in mijn verzekering meer mensen aan moeten verdienen volgens Univé Ik werkte inderdaad met een tussenpersoon, dom, dom dom. Al met al heb ik dus door een paar middagen besteden aan de administratie al 50 euro per maand bespaard.

Afgelopen week kwam ik erachter dat mijn vader in 1956 voor alle kinderen een uitvaartverzekering had afgesloten voor 3,50 per jaar. Als ik kom te overlijden krijgen mijn kinderen 350 euro uitgekeerd. Afkopen was geen mogelijkheid, jammer. ik zal mijn kinderen ook maar eens inlichten dat ik uitvaartverzekeringen voor hun heb afgesloten.

Read more