admin's Posts

Zoals ik in de vorige post al vertelde ben ik me aan het inlezen voor mijn vakantie naar Libanon. Tot mijn verrassing kreeg ik vrij snel het boek van Carolien Roelants, Dwars door het Midden-Oosten (2019) te pakken. Wat een geweldig boek! Het gaat uiteraard niet alleen over Libanon, maar maakt juist duidelijk hoe de huidige situatie in het Midden-Oosten is. Even als inleiding, Libanon is voor 30% sjiitisch (sjiieten vinden dat de opvolgers van Mohammed zijn afstammelingen moeten zijn, soennieten zijn het Volk van de traditie, uitspraken en handelingen van de profeet zijn leidend). Van de 1,5 miljard moslims zijn 10 tot 15 procent sjiieten, de rest is soenniet. Iran is sjiitisch. In de begintijd van de islamitische republiek van Iran gingen de leiders sjiieten buiten zijn grenzen organiseren. Een belangrijk voorbeeld is de oprichting van Hezbollah, de partij van God, in Libanon in 1982, als antwoord op de Israëlische invasie en bezetting van Zuid-Libanon. Hezbollah is veruit de machtigste organisatie in Libanon door zijn zware bewapening vanuit Iran. Ze zijn vertegenwoordigd in het parlement en de regering.

Wat vooral boeiend is in het boek van Roelants zijn haar observaties over de destabiliserende rol van Mohammed bin Salman van Saudi-Arabië. Zij was in 2017 in Beiroet toen de Libanese premier Saad Harari in Saudi-Arabië werd gegijzeld. Harari is een soenniet, maar ondanks dat stond het volk (christenen, soennieten en sjiieten) als een man achter Harari. De hele operatie was bedoeld om de machtige sjiitische organisatie Hezbollah , bondgenoot van Iran, klein te krijgen. Dat lukte niet, ze zijn vertegenwoordigd in het parlement en de regering. Het feit dat Libanon niet werd meegesleurd in de Syrische oorlog (Hezbollah vocht mee met Assad, terwijl de soennieten op de hand waren van de oppositie)komt doordat de leiders van alle groeperingen weten wat de burgeroorlog (1975-1990) heeft aangericht, 150.000 doden en een enorme materiële schade. En de drie groeperingen weten dat de zwaar bewapende Hezbollah de anderen vroeg of laat zou overmeesteren. Alles draait op dit moment om de strijd tussen de twee grootmachten Saudi-Arabië en Iran. Roelants beschrijft gedetailleerd hoe Mohammed bin Salman probeerde met deze actie Libanon en Iran de destabiliseren. Maar de internationale gemeenschap keerde zich in dit geval tegen hem, zelfs Trump ging overstag. Wat een geweldig boek! In ben ook vooral geïnteresseerd in de positie van de Palestijnen in Libanon. We zullen die als toerist waarschijnlijk nauwelijks te zien krijgen, maar ik wil graag weten hoe de situatie momenteel is.

Als er een ding al duidelijk wordt uit het boek van Roelants is het dat bondgenootschappen continu veranderen. Voorop staat altijd het economische belang, als dat in gevaar komt kan alles in een klap zomaar weer veranderen. Ik hoop toch dat Maxima het boek ook leest. Er was veel ophef over haar gesprek met Mohammed bin Salman en dat vind ik terecht na lezing van dit boek.

Read more

Vandaag moest ik aan mijn eerste buitenlandse reis denken in 1968 (of was het 69?), ik was zeventien jaar. Ik ging met mijn eerste vriendje en zijn ouders en broer mee met de auto naar het Lago D’Iseo in Noord-Italië (België had nog geen snelweg maar ouderwetse kasseien!). In de Volkskrant stond namelijk een stukje over het nieuwe kunstproject van Christo, de inpakkunstenaar, om de Eiffeltoren te gaan inpakken. Het vorige project van Christo was een soort drijvende pier op het Lago D’Iseo. Ik heb hele levendige herinneringen aan die plek (ik ging op waterski’s om dat eilandje heen) en had die drijvende pier graag zien, maar ik lees dat het project door het massale toestromen bijna aan zijn eigen succes ten onder is gegaan. Er is ook een film/documentaire (Christo; walking on water) over gemaakt die afgelopen juni in première is gegaan. Wat ben ik blij dat ik heel veel Europese landen heb bezocht voor het echte massatoerisme toesloeg.

Ik heb vandaag ook onze volgende reis betaald. Over twee maanden gaan we naar Beirut, Libanon. We zullen vanuit Beirut naar allerlei oude ruïne steden als Baalbek en Tyre reizen, maar de hele week in Beirut verblijven. Djoser was de enige reisorganisatie die naar Libanon ging. We gaan met een groep van 20 mensen. Meestal begint bij mij de voorpret al twee maanden van te voren met boeken lezen. Jammer genoeg bood de bibliotheek een heel mager aanbod van (vooral verouderde) boeken. Je kunt duidelijk merken dat er niet veel toeristen gaan naar Libanon. De enige titels die ik kon vinden waren uit 2008, ik heb ze toch maar besteld; Leo Siepe, Libanon en Syria & Lebanon van Lonely Planet. Een paar maanden geleden heb ik met veel interesse de tweeluik van Danny Ghosen, De slag om Libanon gezien. Het vervelende van die serie was wel dat je de indruk kreeg dat het hele Libanese volk getraumatiseerd was door de lange burgeroorlog (1975-1990) die er gewoed heeft en dat de conflicten nog steeds vlak onder de oppervlakte liggen.En we zullen zeker geconfronteerd worden met het Palestijnen probleem. Misschien wordt dit wel onze laatste Midden-Oosten reis en gaan we vanaf nu naar Europese bestemmingen. De tickets zullen duurder worden en de oudste van de groep is nu 71, tijd voor wat minder inspannende reizen. We kunnen naar Sicilië, Zuid-Spanje, Griekenland, ook allemaal prachtig om te bereizen buiten het seizoen.


Before the war, Lebanon was multisectarian, with Sunni Muslims and Christians being the majorities in the coastal cities, Shia Muslims being mainly based in the south and the Beqaa Valley to the east, and with the mountain populations being mostly Druze and Christian. The government of Lebanon had been run under a significant influence of the elites among the Maronite Christians.[8][9] The link between politics and religion had been reinforced under the mandate of the French colonial powers from 1920 to 1943, and the parliamentary structure favored a leading position for its Christian population. However, the country had a large Muslim population and many pan-Arabist and left-wing groups opposed the pro-western government. The establishment of the state of Israel and the displacement of a hundred thousand Palestinian refugees to Lebanon during the 1948 and 1967 exoduses contributed to shifting the demographic balance in favor of the Muslim population. The Cold War had a powerful disintegrative effect on Lebanon, which was closely linked to the polarization that preceded the 1958 political crisis, since Maronites sided with the West while leftist and pan-Arab groups sided with Soviet-aligned Arab countries.[10]

Fighting between Maronite and Palestinian forces (mainly from the Palestine Liberation Organization) began in 1975, then Leftist, pan-Arabist and Muslim Lebanese groups formed an alliance with the Palestinians.[11] During the course of the fighting, alliances shifted rapidly and unpredictably. Furthermore, foreign powers, such as Israel and Syria, became involved in the war and fought alongside different factions. Peace keeping forces, such as the Multinational Force in Lebanon 

Read more

Ik heb onverwachts weer een loge voor een paar weken. Mijn zoon, de digitale nomade komt een paar weken bij mij bivakkeren. Ik mag trouwens niet meer digitale nomade zeggen tegen hem, hij heet nu een zelfstandig ondernemen zonder vast locatie (zozvl?). De woordcombinatie digitale nomade is voorbehouden aan jongeren die met een rugzak rondtrekken en op het strand wat werk verrichten op hun laptop. De zelfstandige ondernemer die zijn geld met de computer verdient kiest een plek omdat hij geen woonruimte kan vinden in Nederland tegen een redelijke prijs en daardoor uitwijkt naar plekken waar je goedkoop kan wonen en leven. De volgende locatie die op het programma staat als het weer niet lukt is Kiev in Oekraïne. Ik heb gezegd dat ik in dat geval hem zeker kom opzoeken. Veel dichter bij dan Vietnam waar hij de laatste jaren een paar keer verbleef.

De afgelopen weken weer een paar hele interessante boeken in mijn handen gehad en al grotendeels gelezen. Het boek OpperDuitsland van Alexander Schimmelbusch. De hoofdpersoon Victor, een investeringsbankier walgt van zijn leven, het wereldje waarin hij verkeert en de vrouwen die hem omringen, alleen zijn dochter houdt hem moreel op de been. Dan ontwerpt hij een plan om het failliete (Thilo Sarrazin Deutschland schafft sich ab) Duitsland er weer boven op de helpen. Het vermogensplafond mag niet hoger zijn dan 25 miljoen en met de rest van de miljarden die in handen zijn van een paar rijke bankiers moet Duitsland gaan investeren. Hoe dat afloopt weet ik nog niet, ik ben pas halverwege, maar de vergelijking met Houellebecq vind ik vergezocht. Er zit ontegenzeggelijk veel humor in het boek, ook veel neologismen die voor mij vaak onbegrijpelijk zijn, ook veel vakkennis uit de wereld van de zakenbankier die aan mij voorbij gaat, maar ik zit het boek met stijgende verbazing te lezen. Het is zo cynisch zegt Victor; in de jaren tachtig moest iedereen op overnamejacht, grote conglomeraten nastreven, daarna was het tegendeel (corebusiness) weer in zwang, met opnieuw grote winsten voor de zakenbankiers van m&A (mergers and acquisisitions). Boeiende literatuur van binnen uit dus, want Schimmelbusch heeft jaren in die wereld gewerkt.

Van een totaal andere orde is het boek Normale mensen van Sally Rooney. Een liefdesgeschiedenis tussen twee jonge mensen die problematisch wordt door de standsverschillen. Ik zit me af en toe te verwonderen en ook een beetje te ergeren aan het hyper-bewustzijn van de hoofdpersonen. God, wat kennen die zichzelf goed. Hier wreekt zich een alwetende schrijver die zijn hoofdpersonen te veel laat nadenken, wat zich vervolgens niet vertaald in logisch gedrag. Nou ja, ik ga nog even verder, want boeiend is het ondanks dat wel.

Read more

Een jaar geleden las ik Homo Deus, afgelopen week heb ik gegrasduind in het nieuwste boek van Yuval Noah Harari, 21 lessen voor de 21e eeuw. Wat ik er tot nu toe van heb opgestoken is dat een wereldregering die de drie grote crises (klimaat, techniek en nucleaire dreiging) onrealistisch is (een suggestie die hij deed in zijn vorige boek) maar dat mondiale problemen nog steeds vragen om mondiale oplossingen. Hij prijst ook het project Europa waarin toch maar voor het eerste in de geschiedenis al 75 jaar vrede is. Elke wereldleider zou dit boek moeten lezen om inzicht te krijgen in wat er allemaal op ons af komt en hoe alleen samenwerking ons nog redding kan brengen. Maar ik vrees dat Trump dit boek niet op zijn nachtkastje heeft liggen. Hij eindigt het boek met zijn bevindingen over meditatie. Hij doet dagelijks twee uur aan vipassana-medidatie en dat heeft hem de helderheid gegeven om zijn drie bestsellers te schrijven. Harari is er vast van overtuigd dat alle leed voortkomt uit de eigen geest. Ik wil eigenlijk al vanaf het moment dat ik met pensioen ben beginnen met meditatie, maar zoals met meerdere dingen die ik wilde kwam ik er niet aan toe.

Maar afgelopen week heb ik toch de eerste stap gezet. Ik las jaren geleden het boek van Tim Parks, Leer ons stil te zitten, waarin hij vertelt over zijn ervaringen met Vipassana medidatie en zo eindelijk verlost wordt van allerlei lichamelijke klachten. Het boek was destijds een enorme bestseller omdat Parks wars is van alle zweverigheid, maar ten einde raad zich wenst tot meditatie omdat niets zijn pijn minder deed worden (ik meen me te herinneren dat het rugpijn was). Ik denk dat hij heel veel mensen over de drempel heeft gekregen van meditatie. Ik denk ook maar steeds dat het niet bij mij past omdat ik nog te veel energie kwijt heb, maar misschien is het juist wel zo dat de energie nog betere gaat stromen als ik me hierin ga verdiepen.

Afgelopen weken heb ik ook al een paar hoofdstukken gelezen in het boek van Georg Packer. De ontluistering van Amerika. Deze journalist van The New Yorker heeft recentelijk een boek geschreven over Richard Holbrooke, Our man, Richard Holbrooke- het symbool van de Amerikaanse buitenland politiek van de afgelopen decennia. Dat had ik graag gelezen, maar het was nog niet aanwezig in de bibliotheek, zodat ik maar begonnen ben in zijn boek De ontluistering van Amerika, uit 2013, waarvoor hij diverse prijzen kreeg, en dat trouwen nog steeds hoogst actueel is. Aan de hand van een aantal beroemde (Oprah Winfrey, Newt Gingrich, Andrew Breibart) en totaal onbekende Amerikanen, beschrijft hij wat er politiek en economisch mis ging en gaat in Amerika tussen 1978 en 2012. Boeiende materie.

Read more

Van de week vroeg een vriendin of ik al last had van vliegschaamte. Ik antwoordde dat ik daar nog niet zo’n last van had. Ik heb vijfendertig jaar geleden mijn auto weg gedaan en vloog daarna maximaal twee keer per jaar. Afgelopen jaren is dat vier keer per jaar geweest maar dat kwam doordat ik met pensioen ging en wat in te halen had. In de toekomst zal ik er wel rekening mee gaan houden. Het blijft lastige materie voor individuele afwegingen. Waar ik me altijd veel meer zorgen om heb gemaakt zijn de mode-industrie en de enorme honger naar nieuwe spullen van iedereen om me heen. Ik koop alleen tweedehands spullen en richt mijn huis in met afgedankte spullen die andere afdanken. Afgelopen week stond in de Volkskrant een artikel over het boek van Babette Porcelijn, die in haar boek De verborgen impact in de cijfers dook.

En wat blijkt; de spullen in ons dagelijks leven staan op nummer 1 als grootste vervuiler. Vlees staat op nummer 2 (daar werk ik hard aan, net als veel andere Nederlanders), op nummer 6 pas het vliegen. Van die spullen op nummer 1 wordt een kwart van de vervuiling ingenomen door elektronica. Dat komt grotendeels door het productieproces via de mijnbouw en het opslaan van onze gebruikte data in datacentra die een enorme hoeveelheid energie opslurpen en water bverspillen. De grootste digitale vervuiling wordt in ene huishouden veroorzaakt door het streamen van van films en televisieseries en het spelen van online games. Wat kun je als consument doen om daar beter mee om te gaan. Je moet de aankoop van nieuwe producten zo lang mogelijk uitstellen, repareren heeft de voorkeur boven vervangen en neem geen abonnementen waarbij je elk jaar een nieuwe telefoon mag uitzoeken. Schaf geen onnodige gadgets aan, koop minder elektronisch speelgoed, lever oude apparatuur in voor hergebruik, en schoon je laptop en telefoon regelmatig op. En kijk iets minder Netflix!!Oei.

Er is ook onderzoek gedaan naar het verschil in milieubelasting tussen e-readers of papieren boeken. Het duurzaamste blijkt toch nog altijd een bibliotheekabonnement! Ik moest meteen denken aan een grote vergadering tien jaar geleden toen de directeur van de bibliotheek aankondigde dat er over tien jaar geen boeken meer zouden zijn in de bibliotheek. Dat leek me een toen voorbarige uitspraak. De mensen willen nog steeds graag boeken lezen en nu we weten dat dat minder belastend is voor het milieu moet de bibliotheek zich maar weer eens gaan beraden wat het woord bibliotheek ook al weer betekende (houder van boeken). Ik heb op de website www.volkskrant.nl/klimaatgids de onlinetest gedaan en zoals ik al verwachtte doe ik het goed, huis goed geïsoleerd, geen overbodige apparaten, groene stroom en reizen per openbaar vervoer. Dat wanhopige gevoel dat jouw individuele inspanning niets oplevert moet je opzij zetten want alles heeft impact. De vleugelslag van een vlinder in Brazilië kan een storm veroorzaken in Texas. Een uitspraak van de wiskundige en meteoroloog Edward Lorenz uit 1961 (Butterfly effect). Toegepast op chaotische systemen als het weer, de beurzen en het dagelijks leven lijkt het een interessante theorie. Mooi om daar mee te eindigen. Niets doen met als argument dat het niets uithaalt is geen optie.

Read more

Ik las een interessant artikel in de Volkskrant van afgelopen zaterdag over het boek van Vlaamse filosoof Marc De Kesel, Het Munchhausen-paradigma. Het boek breekt een lans voor de verguisde psychoanalytische theorieën van Freud en Lacan (ik wist niet dat verzekeringen psychiatrie niet meer vergoeden). Psychoanalyse gaat volgens De Kesel over de altijd in zijn lust gefrustreerde mens, die zich van alles inbeeldt. Onze oververhitte beeldcultuur heeft een theorie nodig die verbeelding en fantasie ernstig nemen. Nou, daar kan ik het van harte mee eens zijn. Ik las vanochtend nog een artikel van een journaliste die op basis van een influencer (!!), een bekende vlogger, een huisje had geboekt dat toch een beetje minder idyllisch uitpakte dan ze op basis van de beelden had bedacht. Ik volg gelukkig als persoon uit een ander tijdperk geen enkele influencer. De Kesel geeft verschillende verklaringen waarom de psychoanalyse in diskrediet is geraakt. Omdat het ongemakkelijke dingen naar voren brengt, maar ook omdat we in een tijd leven waarin steeds meer traceerbaar en oplosbaar lijkt te zijn, met dank aan de hersenwetenschappen.

Het brein is geen stevig in ons zelf verankert iets. Het zelf is volgens hem verbeeld, verzonnen en geeft daarmee een zelfde beeld als het boeddhisme. De titel van het boek refereert aan baron Von Munchhausen die zichzelf uit de modder trekt als hij vast komt te zitten met zijn paard. Het punt van waaruit Von Munchhausen zichzelf omhoog trekt is bij De Kesel het fundament van onze identiteit (snap ik dat wel??). Gevorderde psychoanalytici weten dat identiteit niets anders is dan ‘verlangen naar identiteit’, zoals het lustwezen mens constant naar van alles en nog wat verlangt. Volgens Lacan is onze identiteit iets dat buiten onszelf ligt, we kijken voor dat identiteitsidee verlangend om ons heen, we spiegelen ons niet alles aan anderen, we zijn die spiegeling.

Doordat de Franse revolutie het begrip gelijkheid heeft verspreid zijn er geen grenzen en muren meer zoals vroeger (kerk, adel, standen) en daarom vluchten veel mensen in identiteitspolitiek.Hij verklaart in zijn boek ook de opkomst van autoritaire leiders als Trump. De overgave aan een charismatische leider levert genot, waardoor je je tijdelijk van alle tekorten verlost voelt. Overgave en genot hebben meer met elkaar gemeen dan dan overgave en zelfbehoud, ook gemeengoed buiten de psychoanalyse. “Het giftprincipe (genot) staat haaks op het zelfbehoudprincipe”.

Als laatste aspect van het herwaardering van de psychoanalyse wordt door De Kesel genoemd dat deze bij uitstek een pleidooi is voor democratie. Er bestaat niet zoiets als een stevige identiteit, een stevige volkswil. Wilders en Baudet moeten dit boek in ieder geval lezen. Zogenaamde onverdeelde landen zijn altijd ondemocratisch. Volgens De Kesel is datgene wat een democratie doet functioneren niet zozeer haar onverdeelde eigenheid als wel haar permanente toestand van verdeeldheid. In de democratie wordt de ‘volkswil’als het ware permanent opgeschort . Waar de eigenheidspretentie is opgeheven, kan de identitaire haat worden gekanaliseerd zonder dat het tot fysiek geweld komt. . De democratie leidt de haat in formele banen, stelt regels op zodat niemand zich de volheid van de macht – de volheid van de identiteit, maar ook de volheid van de haat- kan toe-eigenen. Dit boek moet ik maar eens gaan lezen denk ik.

Een andere fantastische Belgische psychiater waar ik een boek van heb gelezen is het boek Borderline times, het einde van de normaliteit van Dirk De Wachter. Hierin schetst hij borderline als een maatschappelijk ziektebeeld. Borderline is de meest gesteld diagnose in de psychiatrie. Psychiatrie is de spiegel van de wereld waarin wij leven.

Read more

Ik heb het al een tijdje niet over Netflix gehad, terwijl die dienst toch langzamerhand een vast onderdeel in mijn leven is geworden. De afgelopen maanden heb ik weer de meest boeiende dingen gezien die ik niet graag gemist zou hebben. Een greep uit de afgelopen maanden, The last Tsars, over de ondergang na driehonderd jaar dynastie, van de familie Romanov. Ook hier net als in de serie The Roman Empire, een afwisseling van biografische elementen door historici en dramascenes. Rode draad is de claim van een jonge vrouw dat zij de jonge Anatasia is die aan het bloedbad zou zijn ontkomen (en waarvan het lichaam nooit is gevonden). Wat vooral heel duidelijk naar voren komt is de rol van Raspoetin. Zonder Raspoetin zou de geschiedenis een andere wending hebben gehad. Tsar Nicolaas II was star en wilde geen hervormingen, maar er waren genoeg weldenkenden die hem de goede richting uit hadden kunnen sturen. Omdat zijn vrouw volledig onder de invloed kwam van Raspoetin, ging ook de keizer mee met alle desastreuze adviezen van raspoetin.

De andere tip is een geweldige documentaire over het schandaal rondom Cambridge Analytica. Rode draad in deze documentaire is universitair docent David Carroll, die een proces aanspant tegen Cambridge Analytica om zijn data terug te krijgen (of in te zien) die het bedrijf gebruikt om mensen te “profileren”. De kritiek op de documentaire is het deze zich te veel focust op het bedrijf CA en Facebook en dat de onderliggende problematiek van het surveillancekapitalisme niet wordt aangekaart. Maar dat vind ik een te makkelijke kritiek. Deze documentaire zal bijdragen aan een groter bewustzijn en aanzetten tot actie. Het commentaar dat hier helemaal niets tegen te doen is en dat we alles maar lijdzaam over ons heen moeten laten komen lijkt me te fatalistisch. Andere rode draad is de figuur Carole Cadwalladr, die aan het einde van de documentaire een oproep doet aan de techgiganten om hun verantwoordelijkheid te nemen.

Afgelopen week ben ik eindelijk begonnen aan de populaire serie La casa de papel. Alhoewel ik het leuk vind om het Spaans te volgen, moet ik bekennen dat ik de serie heel vreemd vind. Een rechercheur die zomaar wegloopt bij de grootste gijzeling van de eeuw, die niet in de gaten heeft dat er iets vreemds met haar moeder aan de hand is (dement). Las net dat er al een derde en zelfs een vierde serie komt, maar ik ben nog niet helemaal overtuigd. Ik kreeg voornamelijk de indruk dat een aantal acteurs aan het werk moesten zien te komen en dat ze wilden laten zien dat Spanje ook spannende series kan maken.

Read more

Ik werd er op mijn werk een beetje om uitgelachen, de vele briefjes die op mijn bureau lagen. Ik maakte er duizenden. Daar schreef ik een idee op, of iets wat ik had gelezen wat ik wilde onthouden, of boekentips uit de krant. Ik doe dat nog steeds. Uit de oogst van afgelopen maanden kwam ik deze tegen: “Iedere religieuze, morele, economische, etnische of andere tegenstelling verandert in een politieke, wanneer ze sterk genoeg is om de mensen effectief als vriend en vijand te groeperen. Ja, hoe meer men van het eigen volk, de mensheid of een ideaal houdt, hoe groter de neiging vermeende of echte vijanden van het eigen volk, de mensheid of het ideaal te haten en te bestrijden. Deze uitspraak staat in het boek van Carl Schmitt Het begrip politiek. Dit boek werd besproken in de Volkskrant van mei omdat het boek opnieuw werd uitgegeven. Schmitt wilde de politiek afschaffen omdat die bestaat bij de gratie van een vijand en dus een mogelijkheid van conflict in zich heeft. Liberale krachten willen politiek vervangen door economische concurrentie en ethische discussies. Maar daardoor zullen oorlogen (die hij onvermijdelijk achtte) alleen maar onbeheersbaarder en onmenselijker worden. Volgens Grunberg moet je juist als je het niet met Schmitt eens bent dat boek lezen. Misschien dat ik het ga lezen.

Op een ander briefje kwam ik het boek tegen dat Hans Achterhuis over Coetzee heeft geschreven, Coetzee, een filosofisch leesavontuur. Omdat ik nogal wat boeken van Coetzee heb gelezen zet ik dat ook op mijn wensenlijst.

Het boek dat ik net heb besteld bij de bibliotheek en dat ook op een briefje stond was van Michael Ondaatje, Blindganger. De recensie in de Volkskrant was al van april en de reacties op het boek zijn allemaal lovend. Ondaatje is natuurlijk beroemd geworden door De Engelse patiënt, een boek dat ook verfilmd is. De film heb ik gezien, het boek de afgelopen jaren tientallen keren in mijn handen gehad, maar nooit gelezen. Eerst maar eens Blindganger.

En nog even terugkomend op die briefjes. Ik schreef ooit een blog naar aanleiding van het feit dat er op het werk een “clean desk policy” werd ingevoerd. Ik heb nooit een volledig leeg bureau gehouden. Ik wil iets achterlaten waar ik de volgende dag mee verder kan. Ik heb daar toen flink de draak mee gestoken omdat uit de literatuur blijkt dat lege bureaus dodelijk zijn voor de creativiteit. Maar dat beleid had natuurlijk een achterliggende reden. Door bezuinigingen moesten meer mensen met minder bureaus werken. Daardoor mocht je niets achterlaten op je bureau omdat dat bureau direct weer voor een andere ,medewerker beschikbaar moest zijn. Die tijd ligt nu twee jaar achter me. Overal vind ik mijn briefjes terug en ze zijn altijd weer een inspiratiebron.

Read more

Vanavond ga ik uit eten met een oude vriend. Hij belde me op om te vertellen dat hij deze vakantie naar Georgië wil. Kan ik alvast even nadenken over tips, adressen. Gelukkig heb ik mijn reisbescheiden met een aantal nuttige adressen nog niet weggegooid. Ik had na mijn twee blogs niets meer geschreven over Georgië, terwijl er nog zo veel te vertellen valt. Bijvoorbeeld het feit dat bij de eerste en de laatste keer dat we afrekenden, in een supermarkt en in een restaurant, de rekening al betaald bleek door iemand voor ons. Dat is toch wel apart in een land waar het gemiddelde inkomen niet hoog ligt, maar de gastvrijheid legendarisch moet zijn. Vanaf het moment dat we terug zijn in Nederland is Georgië in het nieuws geweest. In de Groene Amsterdammer van afgelopen maand staat een artikel over Michail Saakasjvili (de man van Sandra Roelofs die van 2004 tot 2012 president was). Hij voerde een sterk pro-westerse koers en wist veel hervormingen door te voeren, maar hij struikelde uiteindelijk ook door de corruptie binnen zijn partij van zowel lokale bestuurders als mensen uit zijn directe kring. Doordat hij daarna in de Oekraïne een hoge positie aannam in de kring rond Porosjenko werd hem het staatsburgerschap van Georgië ontnomen. Maar omdat de VNB (Verenigde Nationale Beweging), de partij die hij ooit heeft opgezet met 40% de verkiezingen hebben gewonnen is er een kans dat hij weer terug kan keren. Een van de verkiezingenbeloften is namelijk dat Saakasjvili zijn Georgische paspoort weer terug krijgt.

We vonden dat de stad Tblisi, waarin hele moderne architectuur, neergezet door Saakasjvili, naast hele oude gebouwen, een prachtige mix oplevert. Jammer dat deze zomer de Georgiërs getroffen worden door het verbod van Poetin op vluchten naar Georgië, omdat Georgiërs zich schuldig zouden maken aan “Russofobische hysterie”. En ja, dat hebben we tijdens onze vakantie absoluut gemerkt. Onze gids vertelde dat haar moeder (nu 48) op 15-jarige leeftijd werd geschaakt door een man (toentertijd nog dagelijks praktijk in dat land) met hem moest trouwen. Ze kregen een dochter, waarna de moeder vluchtte naar Malta en het meisje achterliet bij haar ouders, trotse nationalisten. De moeder haatte de man, die zeer pro-Russisch was, terwijl zij zelf uit een een nationalistisch nest kwam. Onze gids had haar vader al jaren niet meer gezien en vertelde dat zij door deze situatie zware depressies had gekregen. Zij was ook vast van plan het land te verlaten. Ze had al een jaar in Duitsland gestudeerd en daar een Mexicaan (ook op zoek naar een beter land) leren kennen. Ze waren verliefd geworden en vast van plan met zijn tweeën een nieuw leven te beginnen in Duitsland. Het treurige steeds weer terugkerende fenomeen van de braindrain van jonge mensen die door de ellendige situatie in hun land het land ontvluchten. Deze week stond in De Groene (thema Optimisme) dat 45% van de jongeren in Rusland droomt over een leven in Europa. In het artikel wordt gesproken van het pessimisme onder de jeugd als de grootste vijand van Poetin. Wat mogen we onszelf gelukkig prijzen in Nederland.

Read more

Het kan geen toeval zijn, ik heb al weer een nieuw baantje in de boeken. Afgelopen donderdag was ik in de kringloopwinkel Dorcas in Heiloo en werd ik aan de kassa aangesproken door een medewerker. Die vroeg of ik misschien bij de boeken wilde komen werken (ik had de week daarvoor al aangegeven dat ik misschien beschikbaar kwam) want er was plotseling iemand weg gegaan. Ik had een gesprek met de bedrijfsleider en had meteen zin om te beginnen. De winkel is een stuk kleiner dan die waarin ik werkte bij de Kook, maar genereert een omzet van 20% op de winkel. Ik heb ook al kennis gemaakt met andere collega’s en kreeg de indruk dat er een hele fijne, ontspannen sfeer hing. Zoals de bedrijfsleider vertelde; zodra ik ruis vermoed grijp ik in. En nu ga ik ineens dinsdag naar Heiloo in plaats van naar Alkmaar. Dorcas Heiloo bestaat pas 9 jaar maar heeft een goede reputatie opgebouwd bij alle kringloopliefhebbers. Een goede boekencollectie (wel wat aan de dure kant), betaalbare kleding en een schone winkel. Ze zijn drie dagen per week open van 10 tot 3 uur en ik hoop dat als het erg leuk is, ik er misschien wel twee diensten kan draaien.

En nog een hele grote stap die ik vandaag heb gedaan, ik ben voor het eerst naar de sportschool gegaan. Ik heb me net ingeschreven en heb van 5 tot 6 uur mijn eerste les onder begeleiding. Dynamic fit zit drie minuten van mijn huis op het bedrijventerrein richting Bergen. Ik ben al twee jaar van plan om te gaan en elke keer stelde ik het uit: eerst mijn frozen shoulder beter, eerst mijn moeder dood, eerst de zomer voorbij. Mijn zoon wees me op het feit dat er volgend jaar ook weer een zomer is en dat ik nou gewoon maar eens moet gaan (de andere twee redenen om niet te gaan zijn vervallen). Ik had van een collega hele goede referenties over deze sportschool en elke keer als ik haar voorbij zie fietsen richting sportschool voelde ik me schuldig, absurd eigenlijk.

Verder heb ik deze week lekker veel kranten gelezen, het boek The game van Baricco uitgelezen en ben ik weer eens in het werk van Albert Camus begonnen. Die schrijver had toen ik jong was diepe indruk op me gemaakt en ik had zin om dat weer eens te herlezen. De bekendste titels als De mythe van Sisyphus, De mens in opstand, De vreemdeling, De eerste man, maar ook boeken OVER Camus die ik de afgelopen maanden tegen kwam, Hans Achterhuis, Camus: de moed om mens te zijn en F.O. van Gennep, Albert Camus, een studie van zijn ethische denken.

Read more