In een grijs verleden studeerde ik een jaar geografie.Ik had op de middelbare school voor mijn eindexamen aardrijkskunde een 9 gehaald en wilde vooral begrijpen hoe het weer ontstond. De studie was te technisch voor mij als een alfa, veel natuur-en scheikunde. Maar de interesse is wel altijd gebleven. Recentelijk las ik het boek van Eric Larson, Isaac’s storm, over de grote orkaan in september 1900, die een enorme ravage aanrichtte in Texas met heel veel doden (6000. Ik vond het boek bij het uitpakken van de kisten in de kringloopwinkel en het boek in een adem uitgelezen. De storm was aanleiding voor het verder opzetten van weerstations.

Gisteren zag ik een recensie van een boek waar ik meteen zin in had, het ging op Sarah Hall Helm, een boek over de wind in Engeland die Helm wordt genoemd. Ik heb het boek meteen besteld in de bibliotheek.

Helm is a ferocious, mischievous wind — a subject of folklore and awe, part-elemental god, part-aerial demon blasting through the sublime landscape of Northern England since the dawn of time.Through the stories of those who’ve obsessed over Helm, an extraordinary history is formed: the Neolithic tribe who tried to placate Helm, the Dark Age wizard priest who wanted to banish Helm, the Victorian steam engineer who attempted to capture Helm — and the farmer’s daughter who fiercely loved Helm. But now Dr. Selima Sutar, surrounded by infinite clouds and measuring instruments in her observation hut, fears human pollution is killing Helm.Rich, wild, and vital, Helm is the story of a singular life force, and of the relationship between nature and people, neither of whom can weather life without the other.

Verder heb ik de afgelopen weken weer een paar mooie boeken gelezen. De dubbelbiografie van Franz von Siebold en zijn Japanse dochter Oine van Annejet van de Zijl. De zwevende wereld. Ik vond het gedeelte over de dochter interessanter dan de biografie over Siebold, die zich ontwikkelde tot een nietsontziende, patriarchale tiran. Ik had recentelijk de prachtige tentoonstelling in het Sieboldhuis in Leiden bezocht.

De zwevende wereld is de meeslepende en vaak emotionele dubbelbiografie van een uitzonderlijk vader en zijn minstens zo unieke dochter. In hun voetsporen is het ook een geschiedschrijving van het oude Japan en een verhaal van de enorme invloed die deze verloren beschaving had op de westerse cultuur – nog tot op de dag van vandaag.

In 1823 vertrok een jonge Duitse arts naar Deshima, de Hollandse handelspost in het toen verder nog volledig van de buitenwereld afgesloten Japan. Zeven jaar later werd hij verbannen uit het land van de shoguns en daarmee uit de levens van zijn grote liefdes, de concubine Sonogi en hun gezamenlijke dochter Oine. Decennialang deden vader en dochter er alles aan om elkaar weer terug te zien. Franz von Siebold vestigde, nog altijd hopend om terug te kunnen, zijn naam als ‘s wereld grootste Japanexpert; Oine Kusumoto ontwikkelde ze zich met haar vaders voorbeeld voor ogen tot de eerste vrouwelijke arts in haar land. Maar toen Japan in 1854 eindelijk opengebroken werd en ze elkaar weer in de armen konden sluiten, pakten hun weerzien totaal anders uit dan ze hadden voorzien.

Andere leuke tip voor elke kunstliefhebber, Al het moois van de wereld, over kunst, verlies en leven van Patrick Brimley.

Een schitterend, inspirerend boek over schoonheid en kunst, over rouw en over tijd, geschreven door een suppoost van het New Yorkse Metropolitan Museum of Art; een boek dat troost biedt dankzij de helende kracht van kunst.

Miljoenen mensen beklimmen elk jaar de grote marmeren trap om het Metropolitan Museum of Art te bezoeken. Maar slechts een selecte groep heeft onbeperkte toegang tot alle hoeken en gaten. Dat zijn de suppoosten, die onopvallend rondlopen in donkerblauwe pakken en een wakend oog houden op de schatkamer van twee miljoen vierkante meter. Na de dood van zijn broer besloot Patrick Bringley, die nog maar net begonnen was aan een leuke maar hectische baan bij het prestigieuze blad The New Yorker, het roer om te gooien. Zijn verdriet zocht een uitweg, hij verlangde naar rust en troost. Dus solliciteerde hij naar de eenvoudigste baan die hij kon bedenken op de mooiste plek die hij kende: het Met.

Tot zijn verrassing wordt dit tijdelijke toevluchtsoord tien jaar lang Bringleys tweede thuis. We volgen hem terwijl hij kwetsbare schatten bewaakt, door de labyrinten onder de zalen dwaalt, negen paar bedrijfsschoenen verslijt en zich verwondert over de prachtige werken die aan zijn zorg zijn toevertrouwd. Naarmate de tijd vordert en de band met zijn collega’s hechter wordt, beseft hij wat een voorrecht het is dat hij zich kan terugtrekken in deze wereld, die hem troost en inspiratie biedt.