Overig

Ik heb de laatste tijd veel last van mijn ogen. Meerder mouches volantes, steken op verklaarbare wijze, een vari-focus bril die ineens niet meer doet wat hij moet doen. Dat alles heeft tot gevolg dat ik nogal eens last krijg als ik te lang in een boek zit te lezen. Wat heerlijk dat er dan Netflix bestaat. Ik kom maandelijks bij een vriend van 89 (vroegere directeur van het Regionaal archief ) die me ook regelmatig om tips op Netflix vraagt omdat hij niet de hele dag kan lezen. Vorig jaar had ik hem getipt over Wild, wild country (over de Bhagwan beweging in een afgelegen streek van Amerika), waar hij erg van had genoten en ik kan hem nu weer een nieuwe tip geven van een serie die daar wel wat van weg heeft. De titel: Murder mountain.

Deze serie speelt zich af in een afgelegen gebied van Californië waar in de jaren zestig een groep idealistische hippies naar toe trokken om daar wiet te gaan telen en zich van de wereld af te keren. Maar zodra bekend wordt dat daar een hoop geld te verdienen is, komen de zware jongens het gebied binnen en wordt de oorspronkelijke groep bedreigd en de sfeer steeds harder en gewelddadiger. In de loop van de jaren verdwijnen er steeds meer mensen die daar gingen werken als wietknipper, wat de berg al snel de bijnaam Murder Mountain oplevert. In de serie wordt de moord van een van die vermiste mannen met behulp van een detective en een aantal locals opgelost. De politie durft namelijk al jaren het gebied niet echt meer in te trekken. Ook na de legalisering van de wietteelt is de situatie er niet beter op geworden. Wat vooral zo opvalt is dat je je in Amerika nog helemaal kan onttrekken aan de maatschappij als je daar zin in hebt. Je zit er toch met een lichte verbijstering naar te kijken. Dat dat allemaal kan zonder dat iemand zich bekommert om al die jonge vermiste mensen. Echt een aanrader deze serie.

Over Amerika gesproken. Ik heb deze week ook gekeken naar de nieuwe documentaire Knock down the House, over de verkiezingsstrijd van vier jonge vrouwen om een zetel in het Congres, waaronder de inmiddels beroemde Alexandria Ocasio-Cortez. Ze is inderdaad als jongste congreslid ooit gekozen in juni 2018, wat niemand verwachtte. Ze heeft een geweldig programma, onder andere de Green New Deal. Ze werd na dit succes een internationale beroemdheid.

Boeken worden er ook nog steeds gelezen. Ik heb deze week Mizee, Moord op de moestuin gelezen en wist niet zo goed wat ik daar mee aan moest. In de diverse recensies zie je ook wel geworstel wat men van dit boek moet vinden. Niet een echt thriller, niet veel echte psychologische diepgang, wel geestig en goed plot rondom een complex van goed getypeerde personen, maar ik heb nu al veel meer zin in het boek wat me van de week in de handen werd geduwd als must-read, Terug naar Neerpelt van Lieve Joris. Ik heb wel al meerder reisboeken van Joris gelezen, zoals De poorten van Damascus, maar in dit boek keert ze terug naar het dorp van haar jeugd waar ze opgroeide in een groot problematisch gezin. Ze vluchtte weg uit dit dorp en dat gezin (om de sporen van haar heeroom in Congo te volgen) om uiteindelijk de beroemde schrijfster te worden van vele prachtige reisboeken.

Read more

Afgelopen winter zag ik de actrice Joanna Lumley door Georgië reizen in verband met een vierdelige serie over de zijderoute. Zij was haar reis begonnen in Venetië (ben ik in januari geweest), steekt dan over naar Georgië en gaat via Azerbeidzjan en Oezbekistan (ben ik vorig jaar mei geweest) naar Iran (ben ik vorig jaar in november geweest). Opgemerkt moet wel worden dat haar reis af en toe meer een modeshow leek dan een reisprogramma…. Volgende maand ga ik met chauffeur en gids en een vriendin tien dagen naar Georgië. Dat lijkt me de beste manier om een land te leren kennen. Vorig jaar is dat in Iran ook uitstekend bevallen. Veel onderonsjes met de chauffeur hoe het er nu werkelijk toegaat in een land. Ik ben net in de bibliotheek geweest om wat boeken op te halen voor de voorbereiding. Ik heb nu het boek in huis van Dolf de Vries Georgië en Armenië en de Dominicus landengids Oekraïne en Georgië. Ik heb nog een paar andere titels gereserveerd en bekijk vlak voor de reis welke gids geschikt is om mee te nemen. Twee jaar geleden hebben we ook het fantastische boek van Nino Haratischwili, Het achtste leven (voor Brida) gelezen voor de boekenclub. Een familie-epos over een rijke chocolademaker in Georgië in de twintigste eeuw. Geweldig boek.







Verder wordt ik helemaal begeesterd voor het reizen door het boek van Christiane Ritter, Een vrouw in de poolnacht. Dit boek verscheen al in 1938 (ze maakte de reis in 1934), is altijd leverbaar geweest in Duitsland en is in diverse vertalingen al ruim een half miljoen keer verkocht. En nu dus voor het eerst in het Nederlands vertaald. Wat een prachtig boek over ervaringen die je eigenlijk niet kunt delen. “Zo beweeg ik me bijna zonder bewustzijn, zonder houvast aan iets bekends door de grote eenzaamheid, door de stralende, schaduwloze schemering, door de roerloze, tijdloze stilte”. Het zal waarschijnlijk met de klimaatproblemen op de Noordpool te maken hebben dat dit boek nu ook vertaald werd in het Nederlands. het is een heel bijzonder boek, en ik kan bijna niet wachten om het vanavond uit te lezen.

Read more

Toch wel inspirerend die lezingen, dat moet ik echt vaker doen. Bij Frank Westerman kreeg ik zin om naar de tweede Maasvlakte af te reizen om naar het mammoetstrand te gaan om naar mammoettanden te zoeken. Westerman vond er tijdens zijn onderzoek al een na 10 minuten, terwijl hij daar niet van uit was gegaan. Ook het Natuurhistorisch museum in Parijs wil ik nog wel eens een keer bezoeken vanwege de “grande galerie de la evolution”. En een bezoek misschien aan het klooster van Steyl in Limburg, waar in het roze geklede nonnen in eeuwigdurende aanbidding zijn voor christus (je kunt ze vanaf een tralievenster gadeslaan). Er zijn ook een Missiemuseum en een Vergevingsmuseum in Steyl.

Het begrip tijdsdiepte was niet helemaal nieuw maar dat je met 1 meter boren in de grond 1000 jaar van het verleden kunt reconstrueren vond ik zo opwindend dat ik ook ineens weer snapte waarom ik ooit in een ver verleden begon met een studie Aardrijkskunde (geografie). Westerman stond voor een klas van 80 leerlingen uit 5 VWO en ze waren twee uur muisstil, maar of zijn boodschap uit zijn boek Wij, de mens “Waarom zien wij onszelf als de maat der dingen” aankwam weet ik niet. Westerman studeerde zelf ooit landbouwkunde aan de Hogeschool van Delft om ontwikkelingshulp te leveren in de derde wereld, maar keerde zich daar van af omdat hij zich niet kon verenigen met het beleid dat hij moest initiëren.

De andere lezing over Duras, de liefde, seksualiteit en autonomie in Spui 25 was op een andere manier weer heel inspirerend. Op het podium zaten drie actrices van theatergroep Discordia die elk voorlazen uit de drie boeken die Duras schreef over haar eerste seksuele ervaring op 15 jarige leeftijd met een 10 jaar oudere Chinese man. Die boeken schreef ze op 30, 70 en 80-jarige leeftijd, met de titels Un barrage contre le Pacifique ( dagboek), De minnaar en de De minnaar uit Noord-China. Naast de drie actrices zat Heleen Debruyne, die beroemd werd met het boek Vuile lakens, een hedendaagse visie op seksualiteit, waarin wordt betoogd dat er helemaal geen vrijheid bestaat op dit gebied omdat, omdat “je niet zo maar afraakt van oude mechanismen”. Zij leverde weer op een andere manier commentaar op de tekst van Duras. Zij vertelde dat uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat vrouwen na 90 maanden (ruim 7 jaar!!, de seven years itch bestaat ) hun partner seksueel zat zijn en in feite net zo promiscue zijn of kunnen worden als mannen (ik geloof het meteen). Ook bij haar een term die ik nog nooit gehoord had; maagdenporno. Ik probeerde op internet een bron te vinden wat dat precies behelsde maar zag alleen maar sites voorbij komen die ik toch echt niet aan ga klikken. De reacties uit de zaal waren ook heel boeiend met als uitsmijter een oudere vrouw (mijn leeftijd) begon over onze neo-liberale maatschappij waarin alles geobjectiveerd wordt zonder dat er gesproken wordt over liefde, hechting en intimiteit. Je moet ,maar bedenken dat er mensen zijn die liever niet in de spiegel kijken.

Read more

Het lijkt net alsof ik een beetje een leescrisis heb gehad de afgelopen tijd. Ik heb veel in reisboeken zitten lezen te hooi en te gras en het boek Oorlog en vrede van Tolstoi wat ik mee had naar Kenia las ik ook steeds zonder systeem (ik sloeg de oorlogshandelingen over). Dat soort periodes heb ik wel meer en ik maak me er maar geen zorgen over. Ik ben begonnen in De goede zoon van Rob van Essen, maar ondanks dat het boek me boeide bleef ik er toch niet steeds in doorlezen. Het boek is een dystopie over een toekomst waarin alles gerobotiseerd is en waarin de hoofdpersoon samen met een vriend een tocht onderneemt na de dood van zijn moeder, waarvan hij het doel en de achtergrond niet kent.

Heel anders vergaat het me met het boek van Jonathan Safran Foer, Dieren eten. Het stond al een tijd in mijn kast en ik was er nog steeds niet aan begonnen omdat ik bang was voor de consequenties (nooit meer vlees!!). En nu ik er aan begonnen ben kan ik niet meer terug. Het is zo’n intelligent, filosofisch, grappig, ontroerend boek, dat je wel door moet lezen. Aanleiding voor dit boek was de geboorte van zijn zoon en zijn sluimerende wens om een echte vegetariër te worden. Ik ben er pas vandaag in de trein aan begonnen en hoop er later nog echt verslag van te doen.

Read more

7 Februari 2019 schreef ik mijn laatste blog over adoptie en over het interview dat in het NHD zou verschijnen. Dat interview komt morgen 1 maart in de krant. Afgelopen maand ben ik 10 dagen naar Kenia geweest met mijn oudste zoon. Het was een hele bijzondere ervaring. Dat ik trouwens Kenia had gekozen had verschillende redenen. Ten eerste gaat mijn collega Pieter vaak naar Kenia voor projecten die door de ontwikkelingsorganisatie KOOK waar ik voor werk worden uitgevoerd. Ten tweede was het een van de goedkoopste opties bij Kras (terwijl het ook nu de duurste vakantie is geweest van alle vakanties die ik heb gedaan). Ten derde is het ook wat dichter bij dan Zuid-Afrika, maar toch nog zo’n acht uur vliegen, wat voor een korte vakantie echt het maximum is. Kenia is heet en droog in februari, het regenseizoen (maart-mei lange regens, juni-juli korte regens) maar daardoor wel een stuk rustiger dan in het hoogseizoen. De Severin sea lodge en de Severin Safari lodge waren werkelijk prachtig, het eten goed tot zeer goed, maar de drankjes waren heeeel duur (ze eten je arm en drinken je rijk). We hebben twee dagen een taxi gehuurd en zijn eerst naar het Noorden gereden om de Gedi ruïnes te bekijken en naar het Zuiden om een zee-safari te doen. Ik ben heel erg geschrokken van de staat van het koraal als ik dat vergelijk met vijftien jaar geleden in de Rode Zee.

Er waren nogal wat zaken die heel storend waren tijdens de vakantie. Zodra je een stap buiten de lodge zet wordt je onmiddellijk aangesproken door jonge mannen. Ik had een gesprek met een in mijn ogen oprechte jonge man, dat ik wel verhelderend vond. Hij vroeg me of de mensen van de lodge ons op het hart drukte niet met ze in zee te gaan omdat zij “bad people” waren. Dat klopte. Hij schamperde dat al het geld van het toerisme verdiend wordt door de grote maatschappijen. Zij als locals probeerde net als iedereen een beetje bij te verdienen door bijvoorbeeld een dhow-safari aan te bieden. Dat leek me een plausibel verhaal. De corruptie is heel groot in Kenia en er is maar een hele kleine elite groep die heel rijk is, amper een middenklasse, terwijl de rest van de bevolking het maar moet zien te rooien met bijna niets. De armoede sloeg je ook bij wijze van spreken in het gezicht zodra we van het vliegveld naar onze compound reden. Je hebt van Mombassa naar het noorden een strip van allemaal prachtige resorts waar wij als rijke toeristen worden omringd door enorm veel personeel, terwijl achter de strip de armoede zichtbaar is. Je voelt je er toch niet helemaal lekker bij, terwijl je weet dat het land ook baat heeft bij het toerisme. De criminaliteit schijnt in Nairobi veel erger te zijn dan aan de kust en daar hebben we ook geen echte nare dingen van gehoord of meegemaakt. De hele kust is trouwens islamitisch, terwijl het binnenland christelijk is. Vlak voordat wij vertrokken was en nog een terreuraanslag in Nairobi in een sjiek hotel waarbij veel doden vielen. Maar er was geen negatief reisadvies dus ik heb me geen zorgen gemaakt. De groet verrassing was trouwens dat ook een arm land als Kenia heeft veel doet om het milieu te beschermen. Zo zijn ze heel fanatiek met het bestrijden van plastic (te zien in de documentaire Ik, plastic, en ook de bescherming van fauna en flora zijn heel intensief met rangers die constant stropers te vlug af te zijn.

En nog even over de echte safari. We hebben maar twee dieren van de big 5 gezien (olifant, buffel,), neushoorns ziet niemand meer omdat ze beschermd worden in speciale gebieden, luipaarden en leeuwen hebben we ook niet gezien. Maar we hebben veel prachtige dieren wel gezien en een heus gevecht gehoord in de nacht tussen een leeuw en een groep hyena’s. Het was zo vlak bij onze tent dat mijn hart in mijn keel klopte. Een bijzondere ervaring. De Masai bewaker die s’nachts de lodge bewaakte vertelde mij er over, want ik kon in het donker te weinig zien om te zeggen wie er nou met wie aan het vechten was. De drinkplaats van de dieren was pal voor onze lodge zodat we vanuit ons ontbijt heel wat dieren voorbij hebben zien trekken. Wat wel een nadeel is van een safari is dat je letterlijk geen stap buiten de lodge en de auto kan zetten. Je zit opgesloten en kunt niet eens lekker een wandelingetje maken. Game-drives zijn twee keer drie per dag, meestal van 7 tot 10 uur en van 3 tot 6 uur. De rest van de tijd luier je wat en springt eens in het zwembadje wat alle lodges hebben.Wel heerlijk trouwens.We mochten een keer de auto uit en een rondje maken met een bewapende gids in Mzima Springs, die gids vertelde dat er vorig jaar een Japanse toerist was omgekomen die een selfie maakt met een nijlpaard. Hoe dom kan je zijn.

Mijn volgende reis wordt waarschijnlijk in juni naar Georgie en Armenie, kijk er nu al naar uit…..

Read more

Sander Dekker, Minister van Rechtsbescherming heeft 18 januari de beslissing genomen een groot onderzoek te laten doen naar de gang van zaken rondom adoptie tussen de jaren 50 en 80. Dat soort berichten volg ik natuurlijk als afstandsmoeder met grote interesse, maar ik moest er ineens goed over nadenken wat ik daarvan vond toen ik werd opgebeld door het Noord-Hollands Dagblad voor een interview. Klopte het dat ik destijds onder druk werd gezet om mijn kind af te staan. Ja absoluut! Ik mocht mijn kind houden, maar dan moest ik verhuizen naar Limburg, naar een huis voor “gevallen vrouwen”, ver weg van mijn familie. Dat kun je van een meisje van 15 niet vragen. Ook in de gesprekken die mijn ouders met maatschappelijk werk voerden werd druk uitgeoefend om het kind af te staan. Mijn moeder wilde dolgraag het kind houden als zogenaamd ‘nakomertje’ (mijn moeder was toen 51 jaar), zodat ik later als ik wat ouder was zelf voor het kind kon gaan zorgen. Ik weet dat er voor deze constructie ook regelmatig werd gekomen (met soms rampzalige gevolgen), maar mijn vader heeft zich daar tegen verzet. Een hoedenbedrijf dat op een faillissement afstevende, andere probleemkinderen binnen het gezin en dan weer een kleintje er bij was waarschijnlijk meer dan hij kon opbrengen.

De organisatie De Nederlandse afstandsmoeders van Will van Sebille doet veel voor vrouwen die door de gedwongen afstand getraumatiseerd raakten. Ondanks dat ik er zelf redelijk goed door heen ben gekomen, vind ik het onderzoek een mooi begin van erkenning voor alle vrouwen die er niet zo open over durfden zijn en daardoor in hun latere leven nog weer extra in de problemen kwamen. Het volgende stukje komt van een site….


Will van Sebille, zelf ‘afstandsmoeder’, is voorzitter van de stichting De Nederlandse Afstandsmoeder. Ze sprak met honderden moeders die hun baby direct na de geboorte moesten afstaan. “Wij hebben meerdere oproepen gedaan om met afstandsmoeders in contact te komen, maar dat is ontzettend lastig, Er rust nog een enorm taboe op”, zegt ze. “Er zijn vrouwen die zich na dertig jaar zwijgen bij ons melden. Zij vertellen dat zij al die jaren hun verhaal geheim hebben gehouden en er niet over durfden te praten. Zelfs niet met hun eigen gezin of hun eigen man. Dit uit schaamte of schuldgevoel.

Vanmorgen heeft Marjolein Elfring van het Noordhollands Dagblad een interview met mijafgenomen dat binnenkort in de krant verschijnt. Toen ik destijds mijn boek Tijd van onschuld publiceerde zei mijn jonge uitgever dat mijn boek een time-seller zou worden. Dat betekende dat het boek heel lang doorverkocht zou worden omdat het een universeel thema beschrijft dat elke keer weer opduikt, het onder dwang af laten staan van kinderen van kwetsbare meisjes. Het gebeurde ook heel vaak in totalitaire staten (Argentinië met zijn Dwaze moeders, het Franco-regime in Spanje). Mijn uitgever heeft gelijk gekregen, vorig jaar april was mijn laatste lezing en ik dacht dat ik het hoofdstuk nu eindelijk af zou kunnen sluiten, maar dan komt er toch ineens weer vanuit een andere hoek interesse voor dit thema. Dat is mooi. Deze zomer komt er ook van regeringswege een conferentie over dit thema. Misschien moet ik me daar toch maar eens voor opgeven. Je denkt dat je het hebt afgesloten, maar misschien kan je nog een steun zijn voor andere vrouwen die het proces van openheid nog moeten gaan.

Read more

In de nieuwe Groene Amsterdammer lees ik in een artikel van Leen Vervaeke dat de handelsoorlog tussen Amerika draait om iets heel anders dan handelstekorten, het draait om patenten, broncodes en computerchips, en om de vraag wie de technologie van de toekomst controleert. China droomt er van om met artificiële intelligentie en 5G een volledig gedigitaliseerde industrie uit te bouwen waarin zelflerende computers autonoom bestellingen plaatsen, produceren en distribueren. China loopt technisch nog op veel fronten achter maar dat zal in de toekomst ingelopen worden.

In Amerika strijdt het hightechbedrijf Qualcomm (dominant in 4G/technologie) met het Chinese Huawei om dominantie in 5G-technologie. Een overnamebod op dit bedrijf door Huawei werd per presidentieel decreet geblokkeerd. Huawei heeft 5G-projecten lopen in heel Europa, ook in Nederland, maar wordt geweerd door Amerikaanse telecom-providers. Huawei investeerde afgelopen jaren miljarden in 5G, in de hightechwereld de heilige graal, vanwege de voorwaarde voor zelfrijdende auto´s, zelflerende machines en een volledig gedigitaliseerde economie. Huawei is populair in Europa vanwege de lage kosten van de apparatuur, maar Amerika waarschuwt voor de Chinese overheid die controle heeft over Huawei en dus via achterdeurtjes cyberspionage of -aanvallen kan uitvoeren. De VS snijden China af van cruciale technologie en dus zal er een fragmentatie komen van de mondiale aanvoerketens in de technologiesector. Vervaeke noemt deze ontkoppeling van aanvoerketens en afzetmarkten een technologische Koude Oorlog. Wie gaat er winnen?

Door de verstrengeling van de economieën zal ontkoppeling beide partijen treffen. Qualcomm haalt 60% van zijn omzet uit China, Apple heeft 350 toeleveranciers in China. Nadat de laatste dertig jaar alles is verplaatst naar China moeten ze dat land nu weer verlaten.Wie gaat nu het 5G-netwerk uitbouwen als Huawei uitgesloten wordt? De bedrijven moeten meer gaan betalen voor mindere kwaliteit. De kenners zeggen dat China nu extra gemotiveerd zullen worden om de technologische achterstand in te halen. In 2015 lanceerde de Chinese overheid het ambitieuze plan “Made in China 202”. Bedoeling was dat Chinese bedrijven tegen 2025 in tien techdomeinen de binnenlandse markt zouden domineren; van artificiële intelligentie tot ruimtevaart, van elektrische auto’s tot biotechnologie, gesteund met staatssubsidies, een doorn in het oog van Amerika met zijn vrije markt. Trump bouwde vervolgens met verschillende wetten een muur rond de Amerikaanse technologie. Het zal blijken in de toekomst dat het waarschijnlijk allemaal niet heeft geholpen. Als ik 100 jaar word maak ik het allemaal nog mee.

Maar nog even ten overvloede, nergens wordt over de gezondheidsrisico’s gesproken. Het komt gewoon op ons af, of we het willen of niet, want in China is er geen democratie die de macht beteugeld. Dat maakt het zo eng.

Read more

Afgelopen maanden keek ik naar de serie Better call Saul, nadat ik eerder Breaking Bad als een van de beste series ooit had bekeken. Deze serie schildert het leven van advocaat Saul Goodman voordat hij betrokken raakte bij criminele klanten. De broer van Saul, een rechtschapen topadvocaat lijdt aan de ziekte elektrohypersensitiviteit, waardoor hij niet meer normaal kan functioneren. Op internet wordt deze ziekte voornamelijk weggezet als onzin en onbewijsbaar. Afgelopen zondag zag ik Mona Keizer in het programma WNL op zondag praten over de licenties voor 5G die dit jaar verleend gaan worden en die de schatkist flink wat geld moeten gaan opleveren. Met geen woord werd er gesproken over de tegenstanders van dit netwerk vanwege de gezondheidsrisico’s. Terwijl ik net in de groene Amsterdammer een mooi artikel had gelezen over de gevaren van 5G, van Jef Poortmans.

Ruim en jaar geleden lanceerde de Europese Commissie het actieplan ‘5G for Europe’. Een jaar na de lancering roept een groep van meer dan 230 wetenschappers de Commissie op om haar plannen op te schorten. In haar 5GAppeal-petitie schrijven artsen, wetenschappers en onderzoekers dat de straling met 5G exponentieel zal toenemen. De richtlijnen die de EC hanteert en waarmee ze zich verdedigd zijn al twintig jaar oud. De Groene Amsterdammer en Investigate Europe hebben onderzoek gedaan naar de huidige stand van zaken. De twee kampen concentreren zich op of alleen de effecten van warmte, of daarnaast ook de niet thermische effecten van straling. De Amerikaanse Louis Slesin is oprichter van het blad Microwave News die alle onderzoeken volgt. Europese beleidsmakers hebben een politieke verantwoordelijkheid aangaande de volksgezondheid. Dat stelt David Gee, destijds hoofdadviseur bij het European Environment Agency. het zogenaamde voorzorgsbeginsel voor beleidsmakers moet zeer serieus worden genomen. Maar er staan grote financiële belangen op het spel. Verzekeraars en telecomspelers dekken zich in, terwijl de bewijzen zich opstapelen.

Een groep Australische wetenschappers genaamd Orsaa heeft een databank aangelegd met alle peer reviewed studies over straling. Van de 2266 publicaties vond men in 68% van de gevallen ‘significante biologische of gezondheidseffecten’. Het kankerinstituut IARC bestempelde in 2011 elektromagnetische straling van mobiele telefoons als ‘mogelijk kankerverwekkend’. De organisaties rond straling (ICNIRP, WHO EMF project. SCENIHR, Zweedse stralingscommissie) hebben vaak banden met de telecomsector. De laatste tijd zijn er in verschillende landen protesten geweest tegen testen van 5G (L’Aquila, Gliwice, Patras).

Maar ook binnen de telecomsector zelf heerst terughoudendheid tegenover de %G revolutie. Technisch kan het allemaal, maar economisch? De sector heeft te maken met klanten die steeds minder willen betalen voor steeds meer capaciteit en dienstverlening. Het is niet aan de politiek om hier over te beslissen (Mona!!) maar moet voorkomen uit werkelijke behoefte. Volgens twee telecom topmannen zit het 4G-netwerk ook nog niet aan zijn top.

De EU dreigt honderden miljarden euro’s in een technologie te pompen die mogelijk een gigantisch gezondheidsrisico inhoudt en geen verdienmodel heeft. Vorig jaar trok de Zwitserse onderzoeksstichting ITÍD, die door de telecomsector wordt gefinancierd, ook al aan de alarmbel. Er kan huidweefsel worden aangetast en als de sector dat zelf zegt moet je alert zijn.

DE ICNIRP en de WHO EMF-groep willen volgend jaar met nieuwe richtlijnen en wetenschappelijke conclusies komen rond de schadelijkheid van radiofrequente straling.

Read more

Vijfentwintig jaar geleden, 15 januari 1994, was de bibliotheek (bibliofoon!!) er bij, toen er ingelogd kon worden op het internet van internetpionier Marleen Stikker met haar DDS De digitale stad’. Het leek me een mooie gelegenheid om het vijfentwintigjarig jubileum te vieren in de OBA met een lezing die vanaf nu jaarlijks gehouden gaat worden. Tijdens de inloop kwam ik in gesprek met een paar leeftijdgenoten die er ook vanaf het allereerste moment bij waren. Ben je al van Facebook af? (ja, maar ik heb nog niet mijn account verwijderd). Zoek je al op een andere manier dan via Google? Ja, via Startpage. Mijn buurman zoekt via ecosia, een groene manier van zoeken, waar ik nog nooit van gehoord heb. Ik schaam me dood, maar dit staat er op internet:
Ecosia is een duurzame zoekmachine opgestart op 14 december 2009 door Christian Kroll. Het bedrijf schenkt 80% van zijn inkomsten aan de bescherming van het regenwoud via een samenwerkingscontract met het Wereld Natuur Fonds. Wikipedia .

Er zijn tijdens de middag twee interessante sprekers. De wethouder Kunst en Cultuur Touria Meliani, die sinds kort ook wethouder Digitale stad is. Zij schetste het beleid van de stad Amsterdam ten aanzien van digitale ontwikkelingen. Jose van Dijck, hoogleraar Vergelijkende mediawetenschappen (schrijver van De platformsamenleving) schetste de ontwikkelingen van de afgelopen jaren, na het naïeve optimisme van de beginperiode. Nu wordt echt duidelijk dat het helemaal de verkeerde kant op gaat met het internet (van trollenlegers in Rusland tot beïnvloeding van verkiezingen). Wat wij als burgers daar tegen kunnen doen? Jose van Dijck zie veel hoop in de kracht van steden tegenover de tech-giganten, ze kunnen onderhandelen over voorwaarden waaronder dingen gebeuren.De VNG is al bezig met het ontwikkelen van een digitale identiteit voor burgers. De gemeenten worden geadviseerd door TADA!, voor verantwoord digitaal dataverkeer. TADA is een manifest opgemaakt door professionals die door iedereen ondertekend kan worden (wat ik inmiddels heb gedaan).

Het probleem is wel dat door de drie modellen (Amerika, Europa en China) problemen moeilijk op te lossen zijn. Wij in Europa hechten meer aan privacy en zijn veel meer bezig met het beschermen van data als betaalmiddel. Wij hebben de Europese GDPR, de General Data Protection Regulation). In Nederland vertaald als AVG, Algemene Verordening Gegevensbescherming. In Amerika zijn de eerste schandalen (Cambridge Analytica) al aan het licht gekomen. In China bestaat het Sesame Credit System waar wij in Europa allergisch voor zijn.

Sesame Credit, also known as Zhima Credit, is a private credit scoring and loyalty program system developed by Ant Financial Services Group (AFSG), an affiliate of the Chinese Alibaba Group. It uses data from Alibaba’s services to compile its score. Customers receive a score based on a variety of factors based on social media interactions and purchases carried out on Alibaba Group websites or paid for using its affiliate Ant Financial’s Alipay mobile wallet. The rewards of having a high score include easier access to loans from Ant Financial and having a more trustworthy profile on e-commerce sites within the Alibaba Group. [1][2]n.

Ik hoorde veel bekende dingen maar ook interessante nieuwe dingen. Zo kende ik IRMA (I reveal my attributes) niet, een techniek waarmee je je kunt identificeren zonder al te veel prijs te geven. Je privacy blijft gewaarborgd, vooral bij delicate dingen als medische gegevens lijkt me dat voor veel mensen een uitkomst. De app is in de fase van ‘proof of concept”.

Wat: een techniek die je privacy waarborgt

In samenwerking met de PrivacyByDesign Foundation werken we aan toepassingen van het idee waarbij je alleen die attributen deelt die nodig zijn. Er is een mobiele app waarmee je kunt bewijzen dat je aan een bepaalde voorwaarde voldoet. De aanbiedende partij bevraagt de app (bijvoorbeeld: “Is de gebruiker van deze app 18+?”) en krijgt enkel het antwoord ‘ja’ of ‘nee’ terug en geen andere informatie die de identiteit van de pashouder prijsgeeft.

Al met al was het een zeer inspirerende middag en ga ik volgend jaar zeker weer.

Read more

Afgelopen week was er de jaarlijkse nieuwjaarsborrel bij de kringloopwinkel Kook (Katholieke Ontwikkelings Organisatie Kooimeer). We krijgen dan een overzicht van de gehaald jaaromzet (over de 400.000 euro) en de bijdrage van de 10 winkels die onze winkel herbergt. De afdeling schoenen en speelgoed haalde de grootste omzet per vierkante meter, de afdeling meubels de laagste. De afdeling boeken was ook flink gestegen met 4000 euro tot 33.000 euro en dat met een openingstijd van tien uur in de week (op maandag en woensdag van 10 uur tot 3 uur). De eerste zaterdag van de maand januari kwam er weer een ongelofelijke hoeveelheid boeken binnen. Mensen hebben meestal meer vrij tijdens de feestdagen en benutten die dagen om hun huizen te ontspullen. Marie Kondo is nog steeds overal aanwezig. Ik ben nu bijna anderhalf jaar bezig met dit vrijwilligerswerk en vind het nog steeds heerlijk om te doen. Elke keer het uitpakken van de dozen die regelmatig fantastische titels bevatten. Ik neem zelf ook regelmatig boeken mee die ik wil lezen en deze week was dat Majgull Axelsson’s Huis der nevelen, op aanraden van mijn zus, ook een fervent lezer. Het boek gaat over een Zweedse diplomate die terugkeert uit de Filipijnen om voor haar stervend moeder te zorgen. Ik weet nog niet of ik het boek uit ga lezen, maar het moet gezegd dat het heel goed is geschreven. Maar soms heb je wel eens geen zin in alle familieperikelen die je zelf al genoeg ervaren hebt.

Ik heb ondertussen wel met veel plezier het boek Amerikanen lopen niet van Arjen van Veelen uitgelezen en dat bleek een boek uit een serie boeken van De correspondent. Er zitten meerdere titels tussen waar ik wel zin in heb zoals bijvoorbeeld Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers van Rutger Bregman. Dat boek ben ik ook een keer in de kist tegengekomen en volgende keer neem ik die zeker mee.

Read more