• Hallo, en welkom op mijn website

    Hallo, en welkom op mijn website

    Ik geef hier boekentips, deel zinvolle informatie met mede pensionado's en je kunt meer lezen over mijn boek "Tijd van Onschuld"

Een jaar geleden kocht ik een nieuwe bank omdat de oude na zeventien jaar aan vervanging toe was.  Ik wilde dit keer een veel hardere bank want in de zachte oude ging ik steeds meer onderuit hangen. Ik heb de afgelopen tien jaar steeds meer last van mijn heupgewricht en dat kan ten dele komen door een slechte houding op stoelen en banken (een foto liet een minimale slijtage zien, dus van vervanging kon nog geen sprake zijn). Een harde bank werd het dus.

Vandaag stond in de Volkskrant een artikel over de ontwerper Hellen van Rees, die een vest heeft ontworpen dat je houding meet en corrigeert. Het computersysteem in het vest is ontworpen door de onderzoekers  Angelika Mader en Geke Ludden van de opleidingen Creative technology en Industrial Design. Het project waarvan zij deel uitmaken is Textile Reflexes, en onderdeel van het Europese netwerk WEARSustain, dat projecten steunt die draagbare technologie en duurzaamheid combineren. Van Rees werkt met textielafval. Haar vest kan na 21 dagen, wanneer het gedragspatroon is veranderd naar de volgende drager. De rek- en wasbare elektronica voel je niet en kan uit de kleding verwijderd worden.

Vandaag werd op de Fair FashionTech in het designlab ook de Closed  Loop Smart Athleisure Fashion gepresenteerd van Marina Toeters. Deze kleding bevat sensoren die je hartslag, ademhaling en beweging meten, en geven zo een indicatie van je stressgehalte. De gegevens gaan naar je telefoon.  Toeters denkt dat de kleding over een jaar in de winkel ligt. Ik heb wel zin in dat vest voor 21 dagen, maar of ik ook via mijn vest wil weten of ik me te veel opwind… Dat gaat me wat te ver.

Read more

Al vanaf de eerste dag dat ik achter een balie zat in de bibliotheek probeerde ik klantprofielen op te stellen. Wie bezoek een bibliotheek en waarom. Met mijn collega deed ik raadspelletjes over de vraag die mensen zouden gaan stellen. Een van de conclusies was dat we toch elke keer keer weer verrast werden en voordelen aan duigen werden gegooid.

Afgelopen zaterdag hadden we weer top verkoop in de boekenafdeling van de Kringloop, bijna 600 euro in vijf uur. Vanaf nu zal ik af en toe klantprofielen delen die er heel anders uit zagen dan de profielen waar de bibliotheek mee werkte (Mozaïek-methode, die trouwens al weer achterhaald blijkt te zijn).

Een belangrijke klantengroep die boeken zoekt zijn de kunstenaars, professionele en amateurs. Ze zoeken boeken voor inspiratie, voornamelijk boeken met veel plaatjes. De amateurs boeken over het onderwerp dat ze gaan schilderen, vogels, dieren, landschappen, de professional meer de boeken met technische informatie.

De tweede groep zijn de zinzoekers en dat zijn mensen uit alle leeftijdcategorieën. Dat kan een achttienjarige zijn, maar ook een zestigjarige die in een crisis zit of gewoon wat inspiratie op wil doen. Ik heb de kast esoterie die er was uitgesplitst in esoterie en levenskunst/spiritualiteit en dat werkt heel goed.

Een derde groep zijn de verzamelaars (die hadden we niet in de bibliotheek!), die alles over een onderwerp verzamelen. Ik heb er al tientallen voorbij zien komen het afgelopen half jaar. Ze verzamelen boeken over wajangpoppen, glaskunst, architectuur, atlassen, wiskunde, de serie van Leonard De Vries, de oude kinderboeken van Uitgeverij Kluitman, een bepaalde schrijver, sjamanisme, mode en textiel en wat al niet meer. De jaarlijkse verzamelbeurs in Utrecht is dit jaar op 14 en 15 april.

Op basis van deze kennis kan ik beter de boekenkisten sorteren als ze binnen komen. Een onooglijk boekje over wiskunde? Niet weg, dat is voor meneer X. Een stukgelezen Jack Higgins, voor mevrouw y. Het fijne hiervan is dat je bijna niets hoeft weg te gooien, bijna alles wordt wel meegenomen. Langzamerhand krijgen we steeds meer mensen die iets van hun gading vinden en steeds weer terugkomen. Zoals een man zaterdag tegen me zei, ‘als je af en toe een gouden vondst doet ben je bereid om nog weer honderd boeken door te spitten’.

Iedereen die mijn bibliotheekblogs destijds las heeft kunnen lezen hoe ik me heb aangepast aan de retail revolutie binnen de bibliotheek. We moesten mensen verleiden met allerlei displays en daar slaagden we redelijk goed in, maar hier voel ik me toch veel beter bij. De klant die gericht iets komt zoeken. Die andere klanten komen hier ook, maar die komen de volgende keer aan de beurt

Read more

Tien jaar geleden werd ik opgebeld door de hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer Xandra Schutte. Of ik wilde overwegen een abonnement op De Groene te nemen, want het opinieweekblad verkeerde in zwaar weer en dreigde ten onder te gaan. Ondanks mijn iets slechtere financiële situatie (ik was minder gaan werken vanwege een ietwat verstoorde arbeidsrelatie) heb ik meteen ja gezegd. Ik was dat jaar daarvoor begonnen met het schrijven van artikelen voor Bibliotheekblad (later blogs voor de digitale variant) en gebruikte in mijn artikelen veelvuldig kwaliteitsartikelen uit De groene. Ik nam aan dat dat ook de reden was dat ze mij daarom belden. Ik onderken het grote belang van goede onderzoeksjournalistiek en doe daarvoor ook elk jaar een donatie met Kerst.

Tien jaar later verheug ik me nog steeds elke donderdag op De Groene. Ik heb net weer het nieuwste nummer binnen en heb al weer diverse artikelen gelezen; de boekrecensie van Christiaan Weijts over De idealisten van Louise Fresco (kreeg ik veel zin in),  de filmrecensie van Gawie Keyser over Three Billboards outside Ebbing (daar ga ik zaterdag naar toe) en Lievelingsboef (Willem Holleeder)  van Margreet Fogteloo (ik heb net Judas gelezen van Astrid Holleeder).

De rest bewaar ik voor morgen. Ik wil nog graag lezen Platformrevolutie van Jaap Tielbeke (techgiganten maken de dienst uit in de wereld), Kapitaal-Arbeid:4-0, een onderzoek van Mirjam de Rijke. Maar ik begin altijd met het tweewekelijkse  artikel van Ewald Engelen. Dit keer over de oorzaken van de ondergang van de PVDA, met als titel Links Narcisme. Heerlijk die woede elke keer over al het onrecht dat plaats vindt in de wereld. Dat hebben we nodig om onze frustraties wat lucht te geven.

Terzijde; behalve een abonnement op De Groene, heb ik toegang tot Blendle, een abonnement op De Volkskrant, krijg ik vaak De Elsevier van een vriend en volg ik een aantal websites voor boekrecensies, zoals Hebban, Goodreads, Buzzfeed books, en VPRO-boeken. Ik zou graag Trouw nemen voor de boekrecensies, maar dan kom ik niet meer aan gewoon lezen toe.

Read more

Globalisering iets van de 21e eeuw? , lees dan Frankopan er maar eens op na met zijn boek De Zijderoutes. In de Volkskrant van 27 januari 2018 lees ik over Paragistan, het multimediaproject waarin de Amerikaanse schrijver Parag Khanna zijn volgers meeneemt naar de pleisterplaatsen van de mondiale elite. Zijn bekendste boek is Connectography, mapping the future of Global Civilisation, waarin hij schrijft dat landen strijden om infrastructuur die toegang biedt tot grondstoffen en markten.

De grote winnaar van deze nieuwe Great Game is China, dat met zijn programma “Een gordel, Een weg” bezig is de wereld te veroveren, want die infrastructuur van spoorlijnen, pijpleidingen en internetkabels omvat drie continenten, 2/3e van de wereldbevolking, en 1/3e van de wereldwijde BNP. China dwingt buurlanden ook samen te werken aan infrastructuur en dat bevordert de opkomst van de interconnected supply chain world.

Volgens Khanna is negenennegentig procent van de wereldbevolking dol op globalisering , moeten we leven in een wereld waarin massamigratie de norm is en zullen steeds meer mensen deel uitmaken van een voortdurend rondtrekkend wereldwijd arbeidsleger. Prikkelende ideeën, maar ze verschillen niet eens veel van de wereld die Frankopan beschrijft in zijn Zijderoutes. Waar infrastructuur wordt aangelegd, profiteert iedereen daarvan.

Connectiviteit zal ons redden. Omdat het een wereldgemeenschap creëert. Iets raakt ons pas als we er een band mee hebben. Daar heeft Khanna een punt. Ik las ook deze week in dezelfde krant dat Millenials  veel meer bezig zijn met ethisch ondernemen en sociaal ondernemerschap. Voor veel jongeren is het een morele zaak waar ze werken, winkelen of investeren. CEO’s schijnen daar al rekening mee te houden. Bedrijven verliezen de strijd om jong talent als ze hier geen rekening mee houden. Dat lijkt me helemaal passen in de ideeën van Khanna. Zijn  nieuwste boek: technocracy in America; rise of the Info-State (2017).

Read more

Maandag ben ik begonnen in het door DWDD tot boek van 2015 verkozen De zijderoutes; een nieuwe wereldgeschiedenis van Peter Frankopan. In mei ga ik drie weken naar Oezbekistan, dat met steden als Samarkand en Buchara, in de zijderoutes een belangrijke rol speelden. Omdat ik een paar keer aan  mensen die veel reisden had gevraagd wat zij als het meest bijzondere hadden ervaren, als antwoord kreeg, Oezbekistan, stond dat al heel lang op mijn verlanglijstje. Nu is het bijna zover.

Als twintiger had ik steden als Sevilla, Granada (een vrijwel verlaten Alhambra!) en Cordoba bezocht en voor mijn gevoel nog nooit zoiets moois gezien qua architectuur.  De steden in Oezbekistan schijnen deze steden qua architectuur nog te overtreffen.

Wat ik wel natuurlijk wist was Oezbekistan niet aan de rand van de beschaving lag maar er behoorlijkmiddenin. In deze streken ontstond de beschaving, de hof van Eden was de vruchtbare streek tussen de Eufraat en de Tigris.  De streek ook waar de grote wereldreligies zijn ontsproten, waar wegen werden aangelegd  als centrale zenuwstelsel om mensen en plaatsen te verbinden. Maar ik lees in Frankopan ook dingen die ik nog niet wist en die me verbaasden.

In de 4e eeuw brak er een periode aan waarin het milieu veranderingen onderging. In Europa kwam dat tot uiting in een zeespiegelstijging en in een uitbraak van malaria in het Noordzeegebied, in een gewijzigde vegetatie op de steppen en van andere patronen in de gletsjerverschuivingen in het Tiensjan-gebergte; er was sprake van een fundamentele, wereldwijde klimaatverandering. In een brief van een koopman kun je lezen dat voedselgebrek en hongersnood een zware tol hadden geëist. Het waren apocalyptische toestanden. De Hunnen verdreven alle andere stammen en tussen 350 en 360 vond een grote volksverhuizing plaats doordat een aantal stammen naar het Westen werden verjaagd. Door de klimaatverandering ontstond een felle concurrentiestrijd om de bestaansmiddelen (!). Perzië en Rome sloten in die tijd een alliantie om de Hunnen terug te drijven.

In het hoofdstuk De route naar een christelijke ‘oost’, is er in de 7e eeuw in Azië sprake van een zegetocht van het christendom, ten koste van het zoroastrisme (Iran), het jodendom (midden Oosten) en het boeddhisme (India) als er een vernietigende oorlog uitbreekt die de belangrijkste religies ondermijnt en kansen biedt aan een nieuwkomer, de islam. Frankopan spreekt er over ‘alsof internet werd losgelaten op de oudheid; op slag dreigde een nieuwe stroom ideeën, theorieën en trends de bestaande orde te ontregelen en te profiteren van de netwerken die in de loop der eeuwen was ontstaan.’ Vanavond verder in het hoofdstuk De route naar revolutie.

Read more

Ik zat afgelopen zondagmiddag naar Buitenhof te kijken naar Viktor-Mayer Schonberger over zijn boek De data-economie. De belangrijkste boodschap, niet geld (banken, multinationals), maar data zijn het nieuwe goud van de economie. Hij deed uitspraken die ik zo moeilijk te bevatten vond dat ik toch maar eens kijk of ik dat boek te pakken kan krijgen. Zoals dat pensioenen binnenkort verleden tijd zijn.

Hij sprak ook over het bedrijf Stitch Fix, een modebedrijf voor mensen (ook mannen) die geen tijd hebben om kleding te kopen. Ik ben daar eens gaan rondneuzen en verbaasd dat dat al zo’n grote vlucht heeft genomen. Als je deelneemt krijg je op basis van een uitgebreid ingevuld profiel maandelijks vijf mode-items toegestuurd (gemiddelde prijs 55 dollar) die ook weer teruggestuurd kunnen worden als ze niet voldoen aan je smaak. Je betaald ook nog 20 dollar per fix, dus ben je per maand, als je niets terugstuurt, 300 dollar kwijt, en op jaarbasis 3600 dollar. https://www.stitchfix.com/women

Ik heb een paar jaar bijgehouden wat ik aan kleding uitgeef, dat was 600 euro. Waarbij aangetekend moet worden dat ik alleen tweedehands of in de uitverkoop koop. Ik koop ook kleding voor mensen die geen geld hebben (mannen) of die wat extra kleding voor bijna niets altijd leuk vinden (vrouwen) Het Nibud rekent voor een compleet pakket voor kinderen rond de 50 euro, dat is dus 600 per jaar. Voor volwassenen zal dat wat meer zijn. Heel wat minder dan Stitch Fix je wil verkopen. Jaarlijks verkoop ik kleding op de straatrommelmarkt voor ongeveer 500 euro, en voor 500 euro in de tweedehandswinkel Pinokkio en op United Wardrobe. Ik verdien dus aan mijn hobby in plaats van dat mijn hobby geld kost. Toch mooi meegenomen.

Read more

Zaterdag in de trein naar Deventer ruim vijf uur de tijd om het boek Een trouwe vrouw van Jane Gardam uit te lezen, waar ik de avond daarvoor aan was begonnen. Een paar maanden daarvoor had ik al het eerste deel van de trilogie over Raj-wezen, Een onberispelijke man, gelezen. Raj-wezen zijn kinderen van Britten die in het koloniale Engeland posten in Azië vervulden, die hun kinderen op vierjarige leeftijd terug stuurden naar Engeland voor hun opleiding,  waar ze letterlijk verweesd raakten. In deze trilogie belicht ze een huwelijk vanuit drie posities, de man (Edward), de vrouw (Betty) en de buitenstaander (Terry) waarmee de vrouw een keer overspel pleegt. Het verhaal speelt zich af in Hongkong en Engeland (pensioen).

Waarom is die Jane Gardam toch zo goed? Al lezen ga je je steeds meer dingen realiseren en afvragen. Twee levens die zo met elkaar verweven zijn en toch lijkt het alsof je over twee verschillende levens leest. Een misstap beheerst bijna altijd een heel leven. Is een leven zonder liefde of passie is een gemankeerd leven? Is trouw niet hetzelfde als liefde? De eerste vier jaar van een leven zijn cruciaal voor de rest van je leven.En ga zo maar door.

Ik heb nog deel drie van de troligie, Laatste vrienden, te goed. Daarin het verhaal van de tegenpool en opponent van Edward Feathers (rechter), Terry Veneering (advocaat). Ik vond het wel een zwakte van Een trouwe vrouw dat niet duidelijk werd wat de magnetische kracht was van Terry Veneering, de man waar Betty overspel mee pleegt als een willoze puber en waar ze haar hele leven naar blijft smachten. Aan het einde van het boek is hij niet meer dan een kalend oud mannetje, terwijl Edward nog steeds een statige oude man is, onberispelijk gekleed, een echte Engelsman. De passie van Edward zat aan de buitenkant, die van Terry aan de binnenkant, zo iets maak ik er uit op.

Read more

Ik krijg in de boekenafdeling regelmatig mensen die alle delen van het prive-domein van de Arbeiderspers verzamelen. Ik houd deze apart voor deze klanten, maar van de week nam ik er een mee omdat de titel me aan sprak. Het ging om deel 199 Bergman De tijd te lijf. Want dat is wat veel pensionado’s als ze veel hebben gewerkt overvalt, hoe ga ik de rest van mijn tijd vullen. Je moet de tijd te lijf.

Ik zat regelmatig te lachen tijdens het lezen. Wat een ontdekking die Aart Kok (Bergman). Het boek staat helemaal vol met aforismen over de tijd en begint meteen met een mooie “Tijd, een doorlopende filmvoorstelling zonder scenario”. Terwijl ik zelf nogal opgewekt van humeur ben, kan ik genieten van schrijvers die (met veel humor) alleen maar somberheid over je heen storten zoals Bergman (die bekend is geworden als dichter!). Het boek is verdeeld in een aantal thema’s als geboorteschreeuw, Ouderhuis, Kralingen, met allerlei korte fragmenten zonder verdere structuur en is heel geschikt om er af en toe een paar bladzijden in te lezen.

Ik heb de afgelopen jaren diverse keren keren de uitspraak ……als ik met pensioen ben dan….gehoord. Dan ging het soms over reizen, maar ook een paar keer over lezen (ga ik alle belangrijke filosofen lezen, dan ga ik me verdiepen in het soefisme). Ik heb er zelf ook last van dat ik een structuur wil aanbrengen in mijn leesgedrag. Jarenlang boeken recenseren voor RTVNH en adviezen geven aan klanten van de bibliotheek hebben van mij een lezer gemaakt zonder specialisme (ik ken Proust kenners, Roth kenners, Almudena Grandes kenners). Ik heb wel een paar schrijvers die ik meteen lees als er een nieuw boek van uitkomt zoals Houellebecq, Lanoye, maar daar houdt het op.

Het verbindende element van al die favoriete schrijvers is de humor en het absurdisme (Reve staat bij mij op nummer 1) en dat komt ook bij Bergman weer te voor schijn. Er zit geen enkele logica achter het bestaan, dus probeer dat er ook niet in te leggen.

Ik ga nog wel alle boeken bespreken die mijn leven hebben veranderd, want dat zijn er niet zo veel. Alvast een paar titels: Carlos Fuentes, De dood van Artemio Cruz, Kobo Abe, De vrouw in het zand, Kenzeburo Oe Het eigen lot, Masaaki Imai Kaizen, Fjodor Dostojevski De gebroeders Karamazov, Gerard Reve Op weg naar het einde en Nader tot u, Albert Camus, en nog wat schrijvers die me nu ontschieten.

Ik eindig met een paar mooie uitspraken uit een dagboek dat ik regelmatig bijhoud:

“literatuur beschermt ons tegen overmoed”

“pas door schrijven word je vertrouwd met je eigen gedachten”

Read more

Ik ben gisteren weer begonnen aan een boek waar ik halverwege in was gestopt, het vuistdikke Het ijzig Hart van Almudena Grandes (2010)Een lezer in mijn omgeving was er helemaal weg van en omdat ik van 1982 tot 1987 Spaans studeerde interesseert het thema mij meer dan gemiddeld. Het ijzig hart gaat over de gevolgen van de Spaanse Burgeroorlog in de levens van de twee gezinnen die met elkaar zijn verweven. Daarover schrijven was lang taboe, maar er is een nieuwe generatie Spaanse schrijvers die in het verleden is gedoken van deze traumatische periode van de Spaanse geschiedenis.

Grandes schrijft prachtig, heeft zich grondig verdiept in de geschiedenis (veel gebeurtenissen in het boek zijn gebaseerd op waargebeurde dingen), ze weet heden en verleden op een mooie manier door elkaar te vlechten en toch zijn er een paar dingen die me storen in haar boek. Zo treedt ze vaak op als alwetende verteller die een personage waarschuwt dat hem/haar iets vreselijks gaat overkomen …..hij wist nog niet…zij had niet kunnen weten dat binnenkort…. Dat haalt de vaart uit een boek. Ook de liefdesgeschiedenis van de hoofdpersoon, die na de dood van zijn vader op zoek gaat naar zijn verleden, met de jonge minnares van zijn vader, die als teruggekeerde balling uit Frankrijk wel alles weet van haar familiegeschiedenis haalt de vaart uit het verhaal.

Toen ik het halverwege had weggelegd bleek ik het toch niet van me af te kunnen zetten omdat je wilt weten hoe gebeurtenissen zich gaan ontwikkelen. Dat betekent dat Grandes toch een geweldige verhalenverteller is. Recentelijk las ik ook van Bernardo Atxaga De zoon van de accordeonist (2005). Ook een prachtig boek met hetzelfde thema dat zich afspeelt in Baskenland. En ook hier een minpuntje wat betreft het verknopen van heden en verleden. Ik had het al weggelegd, ging op advies van een lezer toch door en werd rijkelijk beloond. Misschien zou een goede redacteur wonderen kunnen verrichten, daar schijnt de laatste decennia flink op te worden bezuinigd.

Read more

Dertien juni was mijn laatste werkdag op de bibliotheek, veertien juni begon ik in de tweedehandskledingwinkel Pinokkio. Oorspronkelijk opgezet als tweedehands kinderwinkel kwam ik daar al vanaf het eerste moment dat ik in Alkmaar ging wonen. Later kwam daar ook kleding voor volwassenen bij, waar ik ook dankbaar gebruik van maakte. Omdat ik bij Linda, de eigenaresse had aangegeven  dat ik daar graag wilde werken na mijn pensioen kon ik vanwege drukte op vrijdag vanwege de kaasmarkt meteen aan de slag.

Nergens is zo´n uitgebreid netwerk van tweedehands winkels als in Nederland en dat heeft alles te maken met onze welvaart. Omdat ik op de vrijdag werkte als de Alkmaarse kaasmarkt veel buitenlanders trekt, kon ik mijn talen weer eens oefenen. Meer dan de helft van de klanten waren Duitsers, Italianen, Fransen, Spanjaarden, Zuid-Afrikanen en Britten. We kregen veel complimenten vanwege de kwaliteit van de kleding, vaak met de kaartjes er nog aan. Dat werd allemaal weggedaan?

Nu is het winter is zijn er geen toeristen en zitten we met smart te wachten op de kaasmarkt. Onze klanten zijn mensen die meer kleren inbrengen (daar 35% over vangen als het verkocht wordt) dan ze kopen. Overal is het uitverkoop en dan is het lastig concurreren. Voeg daar de kringloopwinkels aan toe en je moet echt onderscheidend zijn om het te redden in deze markt. Pinokkio onderscheidt zich door het houten speelgoed (een magneet voor vooral mannen!), de mooie etalages, met o.a. een elfendeurtje en als onderdeel van eerlijkwinkelen.nl.  Linda heeft de winkel even voor tien dagen dicht gegooid en kan even genieten van een fijne vakantie. Ik heb even tijd voor andere dingen op vrijdag.

(3) Elfendeurtjes

PS Mensen die mijn boek Tijd van onschuld hebben gelezen weten dat ik een paar zomers als kaasmeisje heb gewerkt in Duitsland. Ik lijk ook een beetje op het meisje van de foto. Je moest lange vlechten hebben en je talen spreken. Er was een strenge selectie want het verdiende heel veel voor die tijd (100 gulden per dag).

Read more