• Hallo, en welkom op mijn website

    Hallo, en welkom op mijn website

    Ik geef hier boekentips, deel zinvolle informatie met mede pensionado's en je kunt meer lezen over mijn boek "Tijd van Onschuld"

Van de week Vrouw of vos van David Garnett (1892-1981) gelezen in een dag. Je bent er zo door heen. Schijnt een keer door het boekenpanel uitgekozen te zijn als beste boek van de maand. Het is prachtig geschreven met thema’s die eerder zijn verbeeldt in de literatuur. Een vrouw die van het ene moment op het andere in een vos verandert. Als je de analyses er op na leest kun je er van alles in lezen, een parabel over onvoorwaardelijke liefde van een man, een sprookje over een mens in de huid van een dier en wat al niet. Ik las het vooral als een verhaal van iemand die door het huwelijk iets moet  zijn wat ze niet wil worden, een keurige burgervrouw die thee zet om vier uur. Die besluit dat ze wil leven buiten de normen die haar worden opgelegd. En ik las het ook als een ode aan de natuur en hoe dun de scheidslijn is tussen mens en dier. Garnett schijnt een groot natuurliefhebber te zijn geweest die als kind al in jassen van konijnenbont liep.

Deze week ook begonnen in Kees Schuyt, Spinoza en de vreugde van het inzicht. Omdat ik ooit ben begonnen in het werk van Spinoza en het behoorlijk onleesbaar vond voor de leek, leek een inleiding van een kenner die veel cursussen geeft over de werken van Spinoza het proberen waard. Schuyt vertelt in de inleiding dat hij ook begon in Spinoza en werd ontmoedigd. Hij had als student een inleiding over Spinoza in het tweedelige boek over de Geschiedenis van de filosofie van Hans Joachim Storig, een boek waaraan ik  ook heel veel kennis te denken heb en nog steeds wordt gezien als het standaardwerk over de de filosofie. Schuyt  begint in ieder geval goed. De werken worden chronologisch behandeld, waardoor je er in kunt groeien. Het wordt evengoed nog taaie kost, maar dat moet naast al dat gemakzuchtige Netflix.

Een Netflix tip van mijn zus die nu ook overstag is gegaan: El catedral del mar, naar het boek van Ildefonso Falcones. Heerlijk op de late zaterdagavond als er niets op de televisie is. Ik had het boek vorig jaar (als dwarsligger) gelezen tijdens een vakantie en tijdens het oproer in Barcelona voor onafhankelijkheid. Het boek speelt in de 14e eeuw wanneer er een middenstand groeit in een land dat altijd door feodale wetten werd geregeerd. Als je als horige binnen de stadspoorten van Barcelona wist te komen werd je een vrij man. Heerlijk boek. In deze werd werd ook de beroemde kathedraal Santa Maria del mar gebouwd.  Voor de komende vakantie neem ik van Falcones, Koningin op blote voeten mee, ook als dwarsligger. Dit boek speelt in de 18e eeuw en gaat over de vrijheidsstrijd van de zigeuners die in die tijd achtervolgd werden.

Read more

Gisteravond hadden we de tweemaandelijks boekenclub over Jaan kross. Sommigen van ons geven Tussen drie plagen (de drie plagen zijn de pest, honger en geweld) zes sterren vanwege de historische kennis, het taalgebruik en het inlevingsvermogen. Ik heb uiteindelijk het boek toch nog met veel plezier uitgelezen omdat het tweede deel veel meer gaat over de persoonlijke perikelen van Balthasar met alle vrouwen in zijn leven. Maar het bleef een zware klus. Bram werd letterlijk doodziek  van dat taalgebruik en is er als enige eerder mee gestopt. Naast het gelezen boek werden gelezen, Juli Zeh Ons soort mensen, Kees Schuyt, Spinoza en de vreugde van het inzicht, Deborah Feldman, Onorthodox (recentelijk te zien in een interview bij VPRO-boeken) , Astolphe Marquis de Custine, Brieven uit Rusland, Mark Solms,  The brain and the inner world.

Verder ook nog; David Garnett, Vrouw of vos (heb ik nu op mijn nachtkastje liggen), Yuval Noah Harari, 21 lessen voor de eenentwintigste eeuw, Hugo Arlman, De eeuw van J.J. Heldring, een biografie, Thijs Lijster, De grote vlucht inwaarts, essays over cultuur, Daniel Kahneman, Thinking fast and slow, Lisa Doeland en Naomi Jacobs, Onszelf voorbij; kijken naar wat we liever niet zien, en als laatste Jeroen Koch, Koning Willem I (1772-1843).

Voor de volgende keer gaan we twee boeken van Murat Isik bespreken, Verloren grond en Wees onzichtbaar. Die heb ik allebei al gelezen zodat ik een paar boeken ga lezen die me interessant lijken, Spinoza en de vreugde van het inzicht en Vrouw of vos. 

 

Read more

Ik las een leuk artikel in de VPRO-gids over het Kinderboekenhuis in Winsum. Het is ‘een museum dat boeken uitleent en een bibliotheek die boeken vasthoudt’, een lieu de memoire De belangrijkste functie is dat mensen hier de boeken uit hun jeugd terugvinden. Wij hebben in onze kringloopwinkel ook een oude kast met allerlei oude kinderboeken die, toen ik begon, tot mijn verbazing veel werden gekocht. Behalve de verzamelaars van de boeken van uitgeverij Kluitman (Bakkertje deeg van Joop van de Haak ben ik al vele malen tegengekomen) zijn er ook veel mensen die echt oude jeugdboeken kopen om de herinneringen die er aan vast zitten. En daar gaat dit artikel vooral over. Over het boek bijvoorbeeld van W.G. van der Hulst’s Het grote voorleesboek, dat een klassieker schijnt te zijn waaruit nu demente bejaarden worden voorgelezen, omdat juist bij deze groep de vroegste herinneringen het sterkst zijn. Ik krijg heel veel zin om een keer naar Winsum af te reizen om een bezoek te brengen aan deze winkel waarin het personeel alles weet van oude kinderboeken zodat ik de komenden jaren ook de echt pareltjes er uit kan halen om ze naar verzorgingstehuizen voor demente bejaarden te brengen.

Van de week ben ik ook nog begonnen in het eerste boek van Murat Isik Verloren Grond. het verhaal van zijn grootvader en vader die als Zaza telkens werden verdreven uit hun huizen, maar daar volgende keer meer over.

Read more

Als elfjarige kwam ik op de markt terecht bij de beroemde Zaanse lappenkoning Klaas van de Brink (later ook beroemd geworden door zijn beeldentuin, kijk maar eens op die trefwoorden). Mijn zussen waren mij al voorgegaan maar hadden het niet lang volgehouden. Bij mij was het meteen liefde op het eerste gezicht, ik voelde me als een vis in het water, hier hoor ik thuis. Ik heb er uiteindelijk bijna vijftien jaar gewerkt. Toen kreeg ik mijn eerste echt baan en moest ik de markt opgeven. Afgelopen zaterdag las ik in het Volkskrant magazine een leuk stukje over documentairemaker Sinan Can, waar ik een fan van ben. Hij woont in Nijmegen. Hij komt zaterdag altijd op de markt, want waar zie je de mens mooier dan op de markt.  Can: “de markt is een plek waar al duizenden jaren mensen bij elkaar komen, of dat nu in Aleppo is of in Raqqa of Nijmegen. Waar leven is, is markt, het is een hoopvolle plek. Een wandeling over de markt zorgt dat je de moed niet verliest”. Dat voel ik precies zo. Ik heb daar al eerder in columns over geschreven. Want eigenlijk is de bibliotheek ook zo’n hoopvolle plek. Mensen van alle leeftijden en alle lagen van de bevolking komen er met elkaar in contact.

De kringloop waar ik nu als vrijwilliger werk is natuurlijk ook gewoon een overdekte markt. Ik werk er nu net een jaar, ik ben vorig jaar half september begonnen, en heb er nog steeds heel veel plezier in. De afgelopen zomer hebben we topdagen gedraaid, ondanks de warmte. Het was geen straf om op die snikhete dagen mensen te helpen die vanuit de camping met hun kinderen lekkere leesboeken kwamen halen (het enige wat je met die warmte nog kon doen). Er kwamen ook veel buitenlanders die hier op vakantie waren. gelukkig hebben we ook Duitse, Engelse en Spaanse boeken. Er gebeuren steeds weer onverwachtse dingen waar je heel vrolijk van wordt. Mannen die kledingadviezen gaan vragen (vind je dat ik deze jas moet kopen?), ik zoek geen boek maar een vrouw, heb je suggesties?, je moet dit boek eens lezen, echt iets voor jou). Na een jaar zijn er veel vast klanten waar je een band mee opbouwt en die het werk leuk maken. De kunstverzamelaar, de docent, de postbode met een passie voor boeken, de handelaar, het zijn er langzamerhand heel wat.

Mijn favoriete markt was natuurlijk het Waterlooplein, waar ik vanaf jongs af aan met mijn moeder naar toe ging. Ik kende er ook diverse mensen, zoals Ruud van de kleding. Twee jaar geleden kreeg ik nota bene een kaartje (!) van hem of ik niets een langs wilde komen in Purmerend, waar hij woonde. Ik vond dat heel vreemd en ben er toen tot mijn spijt niet op ingegaan. Vier maanden later hoorde ik op Koningsdag dat hij net was overleden. Hij was dus terminaal ziek en wilde nog een hele oude klant nog eens spreken. Voor mij is de e markt is nu niet meer wat het is geweest. Er zijn plannen om de markt te verplaatsen, maar dat zal de markt waarschijnlijk wel overleven. Er zijn diverse boeken op deze bijzondere markt verschenen. Vier eeuwen Waterlooplein van Cahen en ook Evert Werkman, Waterlooplein.

Zoals ik verslaafd ben aan de fysieke markt, zijn er veel mensen tegenwoordig verslaafd aan de de digitale markt, marktplaats.nl. Ik herinner me dat er ook een boekje over verscheen dat door de bibliotheek werd gekocht, Speurder op internet, kopen verkopen op het elektronische Waterlooplein van Emile Bode (uit 2006).

Read more

Gisteren zat ik naar Pauw te kijken en zag Freek de Jonge fulmineren tegen de VVD-coryfee Erica Terpstra. Zit daar maar wat te beuzelen over compassie en het bezoek van de Dalai lama terwijl de echte problemen in de wereld schreeuwen om een oplossing vond de Jonge. Ik moest hem gelijk geven. Ik verbaas me soms ook over al die oppervlakkigheid terwijl we met zijn allen zouden moeten nadenken over oplossingen van de crises (milieu, politiek, financieel). Wie ook nagedacht heeft over oplossingen van de crises is George Monbiot. Zijn nieuwste boek Uit de puinhopen; een nieuwe politiek in een tijd van crisis ligt hier voor me, vers van de bibliotheek. Deze week staat er in De Groene Amsterdammer een interview met de schrijver over hoe we deze problemen moeten oplossen.

Tien jaar geleden, in 2008!,  schreef Monbiot het boek Heat; how tot stop the planet from burning. Monbiot is zoöloog en journalist en maakte jarenlang natuurdocumentaires voor de BBC. In 2006 schreef hij How did we get into this mess? Uit de puinhopen was de onvermijdelijke opvolger van dit boek. Hij volgt in dit boek o.a.de Britse econoom Kate Raworth, die vorig jaar het boek De donut economie schreef. Hij noemt haar de John Maynard Keynes (gestoeld op idee van eindeloze groei, aangejaagd door een blind consumentisme) van de 21e eeuw. Na een crisis moet er een nieuw verhaal komen. Na de Grote Depressie van de jaren dertig kwam Keynes, daarna kwam de sociaal-democratie en weer daarna neoliberalen. Bij Monbiot moet het roer weer om, zijn trefwoorden; het basisinkomen, het belang van commons, participatieve democratie, lokale munten, met als overkoepelende bouwstenen saamhorigheid en gemeenschapszin. Volgende week in de trein wat grasduinen in dit boek, misschien dat het wat nuttige inzichten oplevert.

Read more

Sinds ik in 2008 mijn boek Tijd van onschuld heb uitgegeven krijg ik de vraag wanneer mijn tweede boek uitkomt. Dat schijnt een ijzeren wet te zijn, als je een boek schrijft moet er een tweede komen. Mijn zus Helena Klitsie schreef na haar voor de Socrates wisselbeker genomineerde boek Liefde’s logica, nog het boek Moeder India en Drie vrouwen en een monnik (over swami Vivekenanda, 1863-1902). Het eerste boek heeft goed verkocht, de tweede en derde veel minder maar dat had alles te maken met haar afwezigheid voor publiciteit.

Maar goed, dat tweede boek, het zit in mijn hoofd als project voor na mijn arbeidzame leven, maar het is er nog niet van gekomen. Maar ik zou het wel willen proberen! Dat betekent dat ik in ieder geval drie maanden rustig moet kunnen werken zonder sociale verplichtingen, vrijwilligerswerk  en afleiding. Ik had in mijn hoofd om drie maanden naar Salamanca te gaan, een studentenstad die ik ken en die goedkoop onderdak bied voor dit soort projecten. De eerste versie van mijn eerste boek had ik in drie maanden op papier. Ik had een sabbatical genomen van drie maanden van mijn werk en van mijn vader 10.000 euro gekregen om de financiële klap om te vangen. Daarna heeft het nog veel redactioneel schaven en correcties geduurd voordat het boek er lag. Maar alles begint met de intentie om het nu ook echt te doen. En heel veel mensen stellen dat uit omdat ze doodsbang zijn dat er niets op papier komt. De afgelopen tien jaar heb ik artikelen geschreven voor Bibliotheekblad en geblogd voor bibliotheekblad.nl. Alles om in de schrijfmood te blijven. Ik stopte toen ik niet meer betaald kreeg (ik heb daar nog een laatste chagrijnige blog over geschreven), maar ik merkte dat ik het miste om maandelijks mijn column te schrijven.  Daarom ben ik na mijn pensionering begonnen met dit blog. Je leest wat bewuster, je doet dingen bewuster, je blijft wat alerter. Een vriend van mij, Ed Groot,  is sinds deze week begonnen als columnist van het FD (financieel dagblad). Hij moet elke dag een stukje inleveren van 150 woorden. Ik heb vandaag de eerste gelezen. Ik ga kijken of ik ook dagelijks een klein stukje kan schrijven om mijn discipline wat op te voeren. Ik weet dat ik dat heb, maar jet moet het wel onderhouden. In 2007 moest ik binnen twee maanden vijftig portretjes van klanten inleveren voor het boek 1908-2008, honderd jaar bibliotheek Alkmaar van Hans Koolwijk.

Ik heb er nog wel de pest in gehad dat ik voor deze klus nooit betaald heb gekregen omdat ik die stukjes zogenaamd onder werktijd schreef. Maar ik was er best trots op, want zonder die stukjes was het boek saai geworden en door bijna niemand echt gelezen. Ik heb achteraf veel complimenten van collega’s gehad, die zeiden wel mijn stukjes te hebben gelezen, maar verder alleen foto’s te hebben gekeken.

Read more

Ik kwam deze week een boek tegen dat ik meteen heb gelezen. Het betrof het boek van Bart de Ruijter Keerpunt, van psychose naar herstel (3e druk 2009). Mijn zoon kreeg zijn eerste psychose toen hij 20 was, was daarna met medicatie stabiel tot vier geleden toen hij stopte met die medicatie, kreeg een derde psychose een jaar later en is nu al weer ruim drie jaar stabiel met medicatie. Met wat er allemaal in die tijd gebeurde kun je een boek vullen met ellende. In het boek van Bart de Ruijter krijg je maar een glimp van de ellende die patiënten en hun omgeving moeten doormaken. Maar alle initiatieven om de ziekte schizofrenie bespreekbaar te maken zijn meegenomen. En de ervaringsdeskundigen lezen het boek heel anders dan de mensen die het fenomeen niet kennen. Bart heeft ook een interessante website met veel informatie en tips voor mensen met psychoses.

Ik heb dat eerste jaar van de tweede psychose heel veel boeken gelezen, cursussen gedaan en trainingen gevolgd om met deze situatie om te gaan. Mijn zoon heeft drie jaar bij mij gewoond en dat waren vooral de eerste twee jaar zware jaren. Voor alle mensen die dit zelfde doormaken, ik heb vooral veel gehad aan het boek van Iris Sommer, Stemmen horen. Hierboven alvast een selectie van boeken die ik gelezen heb. Er  bestaat een website waarop mensen die deze ziekte hebben contacten kunnen leggen voor een liefdesrelatie, vrienstart.nl. Dat vond ik een nuttige tip, want mensen met schizofrenie hebben moeite met het leggen van gewone relaties. Ik hoop dat mijn zoon hier eens een kijkje gaat nemen. Van schizofrenie kun je niet genezen maar wel herstellen. Met mijn zoon gaat het nu weer goed, hij is hersteld. Hij sport drie keer in de week, werkt drie dagen in een restaurant waar mensen werken die een afstand hebben tot de arbeidsmarkt.  Met de huidige krapte in de horeca hoopt hij over niet al te lange tijd een echte baan te vinden.

Read more

Ik kwam De Amerikaanse prinses van Annejet van der Zijl tegen in de kist en kon het toch niet laten om het boek mee te nemen. Je begint er aan in de trein en kan eigenlijk niet meer stoppen terwijl je nog andere boeken moet lezen. Ik houd erg van boeken over Amerikaanse geschiedenis (daar voldoet het aan), ik houd van biografieën (daar voldoet het  aan) en ik houd van boeken over avontuurlijke vrouwen (daar voldoet het ook aan). Over heel veel grote historische gebeurtenissen in de geschiedenis wordt voor mijn gevoel wel behoorlijk heen gewalst, je krijgt niet echt een diep psychologisch inzicht in deze vrouw,  Allene Tew, en toch lees je zo’n boek in een ruk uit omdat haar leven een grote wervelstorm is door die wereldgeschiedenis wordt bepaald en die je juist daarom wilt volgen.

Ik moet nog tot het einde van de maand door in Tussen drie plagen en volg ondertussen met mijn zoon weer een waargebeurde Netflix serie in Unsolved , over de moord op Notorious B.I.G en Tupac Shakur. Ondanks de complexiteit van de verhaallijnen (er spelen twee onderzoeken naar de moorden met tien jaar verschil door elkaar heen), geeft het een mooi inkijkje in de manier waarop de LAPD wordt besmet met corruptie, de rassentegenstelling die speelt in het corps en een beeld van de oorlog tussen de rappers van de East Coast, West Coast met de platenmaatschappij Death Row Records als belangrijkste spin in het web. Russel Poole en Greg Kading, de rechercheurs die het eerste onderzoek en tweede onderzoek leidden schreven beide een boek over de zaak.

Ik heb nu The Keepers (moord op een non begin jaren 60), The Staircase (mysterieuze dood van een bekende Amerikaanse schrijver), Wild, wild Country (over Baghwan Sjhree Rasjneesh die een sekte begint in Oregon) en Making a murderer (een arme sloeber die een moord in zijn schoenen geschoven krijgt) en The people vs. O.J. Simpson.  Ze krijgen het label, Documentaire meets drama. Veel mensen kijken naar detectives, ik geef de voorkeur aan deze manier van benadering. De fantasie haalt het niet bij de werkelijkheid. En je staat iedere keer weer versteld wat er aam beeldmateriaal voorhanden is.

Read more

Ik heb in mijn leven maar vijf tweets verstuurd. Dat was in 2008 tijdens een cursus nieuwe media. Ik vond het geen fijn medium. Die 140 (nu 280) tekens die je moest gebruiken om een boodschap over te brengen, de hashtags, dat retweeten. Ik heb daarna nog verschillende pogingen ondernomen om me twitteraars te volgen, te kijken of het me echt veel informatie opleverde, maar ik vond 90% van de tweets totaal inhoudsloos en overbodig. Vandaag las ik de Groene Amsterdammer een artikel over de trollentweets van het Internet Research Agency in Sint Petersburg. Die blijken zich wel degelijk te bemoeien met onderwerpen als MH17, het racisme- en migratiedebat in Nederland (NRC onthulde deze zomer al een anti-islam tsunami aan tweets van Russische trollen). Er zijn 3854 Russische trollen actief, die worden bemand door veel verschillende personen.

De Amerikaanse historicus Timothy Snyder schreef er een boek over onder de titel, The road to unfreedom: Russia, Europe and America, waarin hij uiteenzet hoe Rusland sinds 2010 geleidelijk het Westen ideologisch is gaan beïnvloeden . Hij schrijft daarin dat een Russische trol de taak heeft om ongeremd radicaal te zijn, radicaler dan de meeste mensen van zichzelf zijn, omdat emoties zich makkelijker verspreiden dan feiten. Hij noemt dat dark globalisation,, waardoor niet liberaal-democratisch denken wordt verspreid, maar juist verdeeldheid moet worden gezaaid.

Rusland-expert Mark Galeotti zegt dat er zes a zeven bedrijven als het Internet Research Agency actief zijn, die zoeken waar de mogelijkheden van verdeeldheid zitten. Volgens Snyder is angst een verklaring voor de aantrekkingskracht van de Russische informatiecampagne op alternatief-rechts. Die groep heeft ook de meeste interactie met trollen. Rusland doet dit omdat het de middelen niet heeft om het Westen te verslaan en probeert zo een groter en sterker bondgenootschap van landen (EU) zwakker te laten lijken door chaos te zaaien.

Er wordt inmiddels actief ingegrepen. Vorige week verwijderde Facebook 652 accounts (die wilde de nieuwe Amerikaanse midtermverkiezingen beïnvloeden), Reddit, een populair internetforum verbande dit jaar duizend trollen van wie ze hadden ontdekt dat die opereerden vanuit het Research Internet Agency. De sociale media beginnen eindelijk hun rol serieus te nemen. De drie miljoen tweets en de 3854 Twitteraccounts die de Groene bestudeerden zijn inmiddels ook gesneuveld in een zogenaamd purge die Twitter al een aantal keer heeft uitgevoerd. Of dat zin heeft kun je betwijfelen want er zijn al weer nieuwe accounts aangemaakt, maar laten we als burger maar hopen dat het toch zin heeft om er boven op te zitten.

Read more

Ik las vandaag in de Volkskrant dat nieuw onderzoek uitwijst dat je van het lezen van literaire fictie toch niet empatischer wordt. Vijf jaar geleden deed de Amerikaanse onderzoeker David Kidd een onderzoek dat nu door de onderzoeker Brian Comer Nosek is overgedaan met vijf maal zoveel proefpersonen. David Kidd blijft echter vasthouden aan zijn theorie omdat zijn studie is gebaseerd op vijf deelexperimenten. In het herhaalonderzoek werd slechts een deelexperiment nagebootst.

A Good Read

Theory of Mind is the human capacity to comprehend that other people hold beliefs and desires and that these may differ from one’s own beliefs and desires. The currently predominant view is that literary fiction—often described as narratives that focus on in-depth portrayals of subjects’ inner feelings and thoughts—can be linked to theory of mind processes, especially those that are involved in the understanding or simulation of the affective characteristics of the subjects. Kidd and Castano (p. 377, published online 3 October) provide experimental evidence that reading passages of literary fiction, in comparison to nonfiction or popular fiction, does indeed enhance the reader’s performance on theory of mind tasks.

Maakt zo’n bericht  over  het onderzoek van Nosek wat uit voor ons lezers? Ik denk het eigenlijk niet. Wij weten zeker dat we ons beter in kunnen leven in anderen omdat we vaak in de hoofden van anderen bevinden.  Ik zal een voorbeeld geven.

Tijdens mijn studie Spaans las ik het boek van Carlos Fuentes, De dood van Artemio Cruz. Over hoe een eenvoudige plattelandsjongen in de loop van zijn leven zijn idealen (Mexicaanse revolutie) verkwanselt door hebzucht en hang naar luxe en macht. Op zijn sterfbed, terugkijken op zijn leven realiseert hij zich dat hij het niet meer over kan doen. Er bestaat een beroemd Duits spreekwoord wat ik regelmatig aanhaal als het te pas komt: erst am ende wird abgerechnet. Dat spreekwoord is van toepassing op het boek van Fuentes.  Als lezer voel je de wanhoop van Fuentes op zijn sterfbed waarom hij de dingen niet anders heeft gedaan. Hij heeft de wereld niet mooier gemaakt maar mensen bedrogen, is liefdeloos geweest voor zijn vrouw en kinderen. Het had ook anders gekund als hij zijn hartstochten in toom had gehouden. Ik moet nog regelmatig aan dat boek denken. Je kunt de dingen maar een keer verpesten of goed doen. Vooral het gevoel dat je op individueel gebied heel veel kunt doen voor de wereld is me heel sterk bijgebleven. Het maakt heel veel uit welke paden je kiest in het leven.

Ondertussen ben ik op nieuw begonnen in de 1000 pagina’s dikke pril van Jaan kross, Tussen drie plagen en begin er zowaar wat lol in te krijgen. Er komen wat liefdesverwikkelingen (altijd fijn) en er komt een stuk historie die me veel meer nabij staat, namelijk Spanje in de 16e eeuw. Een man uit de hogere klasse van Tallinn vecht mee in het leger van Hernan Cortes op het eiland Mallorca.

 

Read more