• Hallo, en welkom op mijn website

    Hallo, en welkom op mijn website

    Ik geef hier boekentips, deel zinvolle informatie met mede pensionado's en je kunt meer lezen over mijn boek "Tijd van Onschuld"

Ik kwam De Amerikaanse prinses van Annejet van der Zijl tegen in de kist en kon het toch niet laten om het boek mee te nemen. Je begint er aan in de trein en kan eigenlijk niet meer stoppen terwijl je nog andere boeken moet lezen. Ik houd erg van boeken over Amerikaanse geschiedenis (daar voldoet het aan), ik houd van biografieën (daar voldoet het  aan) en ik houd van boeken over avontuurlijke vrouwen (daar voldoet het ook aan). Over heel veel grote historische gebeurtenissen in de geschiedenis wordt voor mijn gevoel wel behoorlijk heen gewalst, je krijgt niet echt een diep psychologisch inzicht in deze vrouw,  Allene Tew, en toch lees je zo’n boek in een ruk uit omdat haar leven een grote wervelstorm is door die wereldgeschiedenis wordt bepaald en die je juist daarom wilt volgen.

Ik moet nog tot het einde van de maand door in Tussen drie plagen en volg ondertussen met mijn zoon weer een waargebeurde Netflix serie in Unsolved , over de moord op Notorious B.I.G en Tupac Shakur. Ondanks de complexiteit van de verhaallijnen (er spelen twee onderzoeken naar de moorden met tien jaar verschil door elkaar heen), geeft het een mooi inkijkje in de manier waarop de LAPD wordt besmet met corruptie, de rassentegenstelling die speelt in het corps en een beeld van de oorlog tussen de rappers van de East Coast, West Coast met de platenmaatschappij Death Row Records als belangrijkste spin in het web. Russel Poole en Greg Kading, de rechercheurs die het eerste onderzoek en tweede onderzoek leidden schreven beide een boek over de zaak.

Ik heb nu The Keepers (moord op een non begin jaren 60), The Staircase (mysterieuze dood van een bekende Amerikaanse schrijver), Wild, wild Country (over Baghwan Sjhree Rasjneesh die een sekte begint in Oregon) en Making a murderer (een arme sloeber die een moord in zijn schoenen geschoven krijgt) en The people vs. O.J. Simpson.  Ze krijgen het label, Documentaire meets drama. Veel mensen kijken naar detectives, ik geef de voorkeur aan deze manier van benadering. De fantasie haalt het niet bij de werkelijkheid. En je staat iedere keer weer versteld wat er aam beeldmateriaal voorhanden is.

Read more

Ik heb in mijn leven maar vijf tweets verstuurd. Dat was in 2008 tijdens een cursus nieuwe media. Ik vond het geen fijn medium. Die 140 (nu 280) tekens die je moest gebruiken om een boodschap over te brengen, de hashtags, dat retweeten. Ik heb daarna nog verschillende pogingen ondernomen om me twitteraars te volgen, te kijken of het me echt veel informatie opleverde, maar ik vond 90% van de tweets totaal inhoudsloos en overbodig. Vandaag las ik de Groene Amsterdammer een artikel over de trollentweets van het Internet Research Agency in Sint Petersburg. Die blijken zich wel degelijk te bemoeien met onderwerpen als MH17, het racisme- en migratiedebat in Nederland (NRC onthulde deze zomer al een anti-islam tsunami aan tweets van Russische trollen). Er zijn 3854 Russische trollen actief, die worden bemand door veel verschillende personen.

De Amerikaanse historicus Timothy Snyder schreef er een boek over onder de titel, The road to unfreedom: Russia, Europe and America, waarin hij uiteenzet hoe Rusland sinds 2010 geleidelijk het Westen ideologisch is gaan beïnvloeden . Hij schrijft daarin dat een Russische trol de taak heeft om ongeremd radicaal te zijn, radicaler dan de meeste mensen van zichzelf zijn, omdat emoties zich makkelijker verspreiden dan feiten. Hij noemt dat dark globalisation,, waardoor niet liberaal-democratisch denken wordt verspreid, maar juist verdeeldheid moet worden gezaaid.

Rusland-expert Mark Galeotti zegt dat er zes a zeven bedrijven als het Internet Research Agency actief zijn, die zoeken waar de mogelijkheden van verdeeldheid zitten. Volgens Snyder is angst een verklaring voor de aantrekkingskracht van de Russische informatiecampagne op alternatief-rechts. Die groep heeft ook de meeste interactie met trollen. Rusland doet dit omdat het de middelen niet heeft om het Westen te verslaan en probeert zo een groter en sterker bondgenootschap van landen (EU) zwakker te laten lijken door chaos te zaaien.

Er wordt inmiddels actief ingegrepen. Vorige week verwijderde Facebook 652 accounts (die wilde de nieuwe Amerikaanse midtermverkiezingen beïnvloeden), Reddit, een populair internetforum verbande dit jaar duizend trollen van wie ze hadden ontdekt dat die opereerden vanuit het Research Internet Agency. De sociale media beginnen eindelijk hun rol serieus te nemen. De drie miljoen tweets en de 3854 Twitteraccounts die de Groene bestudeerden zijn inmiddels ook gesneuveld in een zogenaamd purge die Twitter al een aantal keer heeft uitgevoerd. Of dat zin heeft kun je betwijfelen want er zijn al weer nieuwe accounts aangemaakt, maar laten we als burger maar hopen dat het toch zin heeft om er boven op te zitten.

Read more

Ik las vandaag in de Volkskrant dat nieuw onderzoek uitwijst dat je van het lezen van literaire fictie toch niet empatischer wordt. Vijf jaar geleden deed de Amerikaanse onderzoeker David Kidd een onderzoek dat nu door de onderzoeker Brian Comer Nosek is overgedaan met vijf maal zoveel proefpersonen. David Kidd blijft echter vasthouden aan zijn theorie omdat zijn studie is gebaseerd op vijf deelexperimenten. In het herhaalonderzoek werd slechts een deelexperiment nagebootst.

A Good Read

Theory of Mind is the human capacity to comprehend that other people hold beliefs and desires and that these may differ from one’s own beliefs and desires. The currently predominant view is that literary fiction—often described as narratives that focus on in-depth portrayals of subjects’ inner feelings and thoughts—can be linked to theory of mind processes, especially those that are involved in the understanding or simulation of the affective characteristics of the subjects. Kidd and Castano (p. 377, published online 3 October) provide experimental evidence that reading passages of literary fiction, in comparison to nonfiction or popular fiction, does indeed enhance the reader’s performance on theory of mind tasks.

Maakt zo’n bericht  over  het onderzoek van Nosek wat uit voor ons lezers? Ik denk het eigenlijk niet. Wij weten zeker dat we ons beter in kunnen leven in anderen omdat we vaak in de hoofden van anderen bevinden.  Ik zal een voorbeeld geven.

Tijdens mijn studie Spaans las ik het boek van Carlos Fuentes, De dood van Artemio Cruz. Over hoe een eenvoudige plattelandsjongen in de loop van zijn leven zijn idealen (Mexicaanse revolutie) verkwanselt door hebzucht en hang naar luxe en macht. Op zijn sterfbed, terugkijken op zijn leven realiseert hij zich dat hij het niet meer over kan doen. Er bestaat een beroemd Duits spreekwoord wat ik regelmatig aanhaal als het te pas komt: erst am ende wird abgerechnet. Dat spreekwoord is van toepassing op het boek van Fuentes.  Als lezer voel je de wanhoop van Fuentes op zijn sterfbed waarom hij de dingen niet anders heeft gedaan. Hij heeft de wereld niet mooier gemaakt maar mensen bedrogen, is liefdeloos geweest voor zijn vrouw en kinderen. Het had ook anders gekund als hij zijn hartstochten in toom had gehouden. Ik moet nog regelmatig aan dat boek denken. Je kunt de dingen maar een keer verpesten of goed doen. Vooral het gevoel dat je op individueel gebied heel veel kunt doen voor de wereld is me heel sterk bijgebleven. Het maakt heel veel uit welke paden je kiest in het leven.

Ondertussen ben ik op nieuw begonnen in de 1000 pagina’s dikke pril van Jaan kross, Tussen drie plagen en begin er zowaar wat lol in te krijgen. Er komen wat liefdesverwikkelingen (altijd fijn) en er komt een stuk historie die me veel meer nabij staat, namelijk Spanje in de 16e eeuw. Een man uit de hogere klasse van Tallinn vecht mee in het leger van Hernan Cortes op het eiland Mallorca.

 

Read more

Ik was gisteren zoals elke woensdag bij mijn moeder op bezoek en kreeg daar een boek in mijn handen gedrukt van de bevriende lesbisch buren De jongste is 92 (de oudste 98) is actief geweest als verpleegster in Iran toen het nog Perzië heette en had contact met Farah Diba. Farah Diba  was actief in de gezondheidszorg en trok buitenlandse verpleegsters aan om haar plannen te verwezenlijken. Ik heb net het boek van Kader Abdolah Het huis van de moskee gelezen en weet nu uit eerste hand dat er ook veel mensen in Iran achter haar stonden. Jannie, zoals haar naam luidt, weet van mijn moeder dat ik ongelovig ben (ze is zelf non geweest) en vond blijkbaar dat ze daar iets aan moest doen. Ik kreeg van haar het boek van Charlotte Rorth De dag dat ik Jezus ontmoette,  bekentenissen van een moderne ongelovige. Alsof de duvel er mee speelt krijg ik die middag in de boekwinkel een collectie religieuze boeken binnen van onder andere Johannes van het Kruis en Teresia van Avila.

Mijn hele studie Spaans trekt weer aan me voorbij. De gedichten van Teresia van Avila, de docent Jan Bakker, die daar begeesterd over kon praten. Ik was er behoorlijk van in de ban en had me voorgenomen om als ik met pensioen was me te storten op het gedachtegoed van de grote mystieken.

Búscate en Mí – Zoek jezelf in mijZiel, zoeken moet je jezelf in Mij,
en Mij moet je zoeken in jezelf.

Zo heeft, o ziel, de liefde
jouw beeld in Mij kunnen prenten,
dat geen wijs schilder,
met al zijn meesterschap,
dat beeld zou kunnen maken.

Jij werd uit liefde geschapen,
mooi, knap en zo diep
in mijn binnenste getekend,
dat, als jij jezelf verliest, mijn lief,
ziel, jij jezelf moet zoeken in Mij.

Ik weet, als jij je ooit zou vinden
getekend in mijn hart
en zo naar het leven uitgebeeld,
dat het je verheugen zou, bij het zien van jezelf,
je zo prachtig getekend te zien.

En mocht je soms niet weten
waar je Mij zult vinden,
dwaal dan niet van hier naar ginds,
maar, als je Mij vinden wilt,
moet je Mij in jezelf zoeken.

Want jij bent mijn onderdak,
jij bent mijn thuis en verblijf,
en daarom klop ik altijd bij jou aan,
wanneer ik vind in jouw gedachten
de deur gesloten.

Buiten jezelf hoef je Mij niet te zoeken,
want om Mij te vinden
zal het genoeg zijn Mij alleen maar te roepen;
Ik zal dan zonder talmen naar jou toegaan
en Mij moet je zoeken in jezelf.

Charlotte Rorth, een ongelovige journaliste, krijgt in een Spaans kerkje van een oud vrouwtje te horen dat ze is uitverkoren. Ze keert een paar maanden terug naar dat kerkje ziet dan een soort hologram van Jezus. Ze verdiept zich daarna in relevante literatuur (van de mystieken Johannes van het Kruis en Teresia van Avila), praat met wetenschappers (neurologische verklaringen, epilepsie, aura’s), geestelijken andere deskundigen, om maar te snappen wat haar is overkomen. Geloof speelde tot dan toe geen enkele rol in haar leven. Volgende week, als ik het boek heb gelezen, moet ik met mijn moeder op bezoek bij de dames Jannie en Mies en vertellen wat ik vond van het boek. Ik heb pas 25 pagina’s gelezen en zal verslag doen wat ik er van heb gevonden. In Denemarken was het boek een bestseller en ik herinner mij wel dat ik over dit boek heb gelezen, maar er is veel scepsis over haar openbaringen…. we zullen zien.

Read more

Vandaag precies een jaar met pensioen! Ik had van de week een reünie met mijn collega’s van RTVNH en hoorde van een van mijn collega’s dat hij het er best moeilijk mee had om de hele dag zelf structuur te geven.  Hij doet genoeg maar het valt nog niet mee om daar je dag mee te vullen. De dingen die je voorheen naast je werk deed blijken niet genoeg. Omdat hij net zestig was had hij besloten om weer te gaan solliciteren. Waar we het niet over hadden, maar waar ik achteraf aan zat te denken was het feit dat hij misschien het meest zijn collega’s miste. Want mensen om je heen betekent inspiratie, ideeën opdoen, zingeving. Hij snapte heel goed dat ik meteen weer in een werkomgeving was gedoken, waarin ik mijn kennis kon delen, mensen ontmoette en nieuwe ideeën opdeed.

Het afgelopen jaar heb ik voornamelijk geschreven over boeken die ik las, series die ik keek op Netflix, maar heel erg weinig over mode, wat ik van plan was, terwijl ik toch ook een dag per week in een kledingzaak werk. Vanaf nu ben ik van plan om ook observaties te delen over wat ik zoal waarneem op het gebied van koopgedrag ten aanzien van kleding.

Bijvoorbeeld deze uitspraak van vrouwen; vanaf nu wil alleen nog een basiscollectie kleding in mijn  kast want mijn kast puilt uit en ik draag toch vaak alleen de favoriete stukken. Basiscollectie betekent dan, een goede witte broek, een zwarte, wat t-shirts, een paar jurken, truien, maar ze werkt het natuurlijk helemaal niet. Ook die witte broek is na een aantal keren dragen wat groezelig, je komt een paar kilo aan en die jurk zit niet meer lekker, de mode verandert, je hebt een feest waar je je op je best wilt laten zien, je hebt zin in wat anders dan die saaie basisstukken. Er zijn zo veel redenen waarom vrouwen toch weer de deur uit gaan om iets nieuws (anders) te willen. De tweedehandszaak Pinokkio waar ik werk is dan een fantastische oplossing. Je koopt iets wat toch al gemaakt is, na dat feest ga je die jurk toch niet meer dragen en je geeft veel minder geld uit dan in een gewone winkel. We hebben net als vorig jaar zomer fantastisch gedraaid, ook vooral door de vele toeristen die Alkmaar bezoeken. We hadden net als alle winkels in de binnenstad een paar moeilijke maanden in het begin van het jaar door de extreme weersomstandigheden, maar dat is mooi recht getrokken door de de zomer. Vooral de jurken waren door het warme weer niet aan te slepen.

 

Read more

Ik ben deze week begonnen in Het huis van de moskee van Kader Abdolah omdat we eindelijk de reis naar Iran gaan maken in november. Dit boek gaat over de omwenteling van Iran in 1979 van een koninkrijk naar een islamitische staat. Ik was al eens eerder begonnen in dit boek en heb het toen vrij snel weggelegd omdat ik het wat saai vond door veel overbodige detials. Ook nu had ik dat weer na vijftig bladzijden, maar ik ben doorgegaan. Ik weet vrij goed de geschiedenis over hoe destijds de Sjah van Perzië is verdreven. Maar omdat ik toch wel wil lezen hoe dat voor de gewone liberale bevolking is geweest ga ik toch door en het begint me zowaar te boeien.

Het boek van de Baskische schrijver Aramburu Vaderland (over de strijd van de ETA in Baskenland)  heb ik ook uitgelezen en ook hier vond ik dat er veel overbodige details geschrapt hadden kunnen worden, wat het boek veel meer vaart had gegeven. Na lezing herinnerde ik me weer de desolate sfeer vijfenveertig jaar geleden toen ik voor het eerst in Bilbao was en schrok van de vele drugsverslaafden. De grote ommekeer is gekomen toen het Guggenheim museum daar werd geopend. Ik was toevallig in de buurt toen het museum net was geopend en ik moet zeggen dat ik nog nooit zo’n mooi gebouw heb gezien. Het was echt sprookjesachtig. Toen ik er acht/negen jaar geleden nog eens langs ging had de stad zo’n metamorfose ondergaan, het was ongelooflijk. Een prachtige stad, een energieke bevolking, een rijke culturele sfeer, het was geweldig. Ik heb ook nog nooit zulke lekker tapas gegeten als in Bilbao. Door Aramburu heb ik wel een kijkje achter de schermen gekregen van de ETA-beweging. Als je niet betaalde voor de onafhankelijkheidsstrijd als ondernemer ging je er aan. Daar draait het boek ook om. De vrouw van een ondernemer die het dorp heeft verlaten na de moord op haar man, keert terug naar het dorp om uit te zoeken of ze zoon van de buren, waar ze ooit dik bevriend mee waren, haar man heeft  vermoord. Het was een treurig stemmend boek.

Ik heb ook erg genoten van Zomergasten met Marleen Stikker, directeur van De Waag. Er kwam veel voorbij wat me wel bekend was, maar ook een aantal verrassende fragmenten. Bijvoorbeeld van die monnik van de bibliotheek van Monserrat, die Google toestemming heeft gegeven om de collectie te scannen (Google Books Library Project) en die stilvalt als de journalist vraagt of het niet raar is dat ze daar niets voor betaald hebben. Stikker liet ook iets zien van de Netflix serie The good place uit 2017. Een serie waar ik meteen aan wilde beginnen en ik moet zeggen, een geweldige serie waarin veel te lachen valt. Het gaat over het leven na de dood, waarin de (slechte) hoofdpersoon per ongeluk terecht is gekomen en die alsnog een plaatsje probeert te veroveren met behulp van een ethiek professor. Wat Stikker met deze serie wilde laten zien is dat algoritmen nooit waardevrij zijn, omdat de makers altijd hun eigen waardepatroon verwerken in het systeem. Daar had ik ook eens over geschreven toen de bibliotheken overgingen op aanschaf van collecties door middel van de computer en wat ook vervelend is,  je versterkt wat al sterk is en verzwakt het andere.

 

Read more

Vandaag is het tussen de 30 en 37 graden en moet je overdag wegblijven uit de zon. Dan maar even achter de computer, want ik ben de afgelopen dagen begonnen aan een ander meesterwerk dat vele prijzen heeft gekregen en waar ik heb even over moet hebben. Op mijn twintigste kwam ik al liftend in een middeleeuws Spanje terecht en ik was meteen verkocht. Franco was nog aan de macht en het was fout om naar Spanje te gaan, maar daar had ik niet zo’n boodschap aan. Ik herinner me dorpen zonder verlichting s’nachts, een kasteel met een ridderuitrusting in de hal, Pamplona met de fiestas tijdens stierenrennen, een klooster waarin we overnachten met door de gangen schrijdende nonnen, hier zou ik zeker terugkomen. En dat is gebeurd, tien jaar later ging ik Spaans studeren, in plaats van naar het conservatorium om piano te studeren. Want mijn pianoleraar had mij  kennis laten maken met de Spaanse muziek van De Falla, Granados, Mompou, Soler en Albeniz. Zijn leraar had weer les gehad van Alicia de Larrocha, dus het was toeval dat ik via deze omweg ook werd bekoord door de muziek van Spanje. Ik probeerde op het conservatorium te komen. Maar ik werd niet aangenomen. Dan maar Spaans studeren, kwam ik toch nog een beetje in de buurt.

Door die studie heb ik me natuurlijk moeten verdiepen in de Spaanse geschiedenis en dat is een grootse geschiedenis (vanaf 1492 werd het een wereldmacht), maar de laatste honderd jaar een hele tragische geschiedenis met veel geweld en burgeroorlogen. Een van die oorlogen was die van de politieke partij ETA van Baskenland, die streden voor een onafhankelijk Baskenland. Dit staat erover op Wikipedia…

De Euskadi Ta Askatasuna (Nederlands: Baskenland en Vrijheid), beter bekend onder de afkorting ETA en onder de naam Baskische Afscheidingsbeweging, was een organisatie die een onafhankelijkesocialistische Baskische staatwilde stichten. De ETA stond op de Europese terreurlijst.

ETA voerde een strijd tegen wat zij de Spaanse en Franse bezetting van Baskenland noemde en beschouwde zichzelf in staat van oorlog met alle in Baskenland aanwezige politie– en legereenheden. Net als bij de Ierse IRA, werden meestal wel waarschuwingen gegeven, waardoor de aanslagen meestal beperkter van schaal waren.

Het symbool van de ETA was een slang gewikkeld rond een bijl. Het motto van de beweging is Bietan jarrai (Nederlands: we gaan door met beide), namelijk met de gewapende strijd, gesymboliseerd door de bijl, en met de politieke strijd, gesymboliseerd door de slang. De politieke tak van de ETA was Batasuna.

Op 20 oktober 2011 kondigde de beweging aan alle activiteiten te staken, en dit werd op 8 april 2017 gevolgd door het eenzijdig overdragen van alle wapens. Op 2 mei 2018 publiceerde de Spaanse pers een brief van de ETA, waarin die haar ontbinding afkondigde.[2]

Afgelopen maart kwam de Nederlandse vertaling uit van het veel bekroonde boek Vaderland van Fernando Aramburu. In dit boek worden de verwikkelingen  van twee bevriende families gevolgd die door de terreur van de Eta uiteen worden gedreven. In een van de eerste geschiedenislessen tijdens mijn studie werd ik op de hoogte  gebracht van de term ‘patria chica’. Deze term staat voor de liefde van de Spanjaard voor zijn dorp en direct omgeving. In een interview met Aramburu vertelt hij over dit fenomeen. Als enige constante in de Spaanse geschiedenis ziet hij de strijd van het ene dorp tegen het andere dorp, Spanjaarden vechten elkaar altijd de tent uit. Afgelopen jaar las ik nog een boek over deze streek in de ETA-periode van de schrijver Bernardo Atxaga, De zoon van de accordeonist. Een prachtig boek waarin uiteindelijk toch de vriendschap tussen twee vrienden overwint. Ik denk dat het boek van Aramburu minder goed gaat aflopen. Maar daar kan ik later nog wel eens over berichten.

Read more

De hitte is de oorzaak van het al langer dan een weekuitstellen van een post op deze site. Vandaag was het de perfecte dag, 25 graden, briesje, watertemperatuur 23 graden, fijne golfslag, dus lekker naar zee, veel in het water gesparteld. Vorige week donderdag was het bijna 39 graden (38.6), een Nederlands record. Het hele eerste jaar van mijn pensioen trouwens veel extreem weer, een winter met snerpende koude, veel wind en veel regen, daarna vanaf mei een extreem droge zomer met zeer hoge temperaturen en (bijna) geen neerslag. Deze week is code oranje ingegaan, wat betekent dat er niet meer gesproeid mag worden en er boetes worden uitgedeeld aan overtreders. De drinkwatervoorziening is gelukkig niet in gevaar. Gek genoeg is het op onze boekenafdeling  drukker dan normaal met hoge omzet en ook in de kledingwinkel lopen de zaken beter dan normaal door de toeristen die Alkmaar bezoeken.

Maar nu ter zake over de gelezen boeken van de afgelopen tijd. Afgelopen week genoten van Paolo Cognetti’s  De acht bergen. Een boek over zoveel meer dan de verhouding van een vader en zoon, of een jeugdvriendschap tussen een stadsjongen en een boerenzoon. Ik moest aan verschillende andere boeken denken die hetzelfde thema hebben, dat van een dwingende sterke vader die zijn kinder(en) dwingt om hem te volgen in zijn zucht naar het ‘pure’, echte leven. In Cognetti’s boek moet de zoon zijn vader volgen die de toppen van de bergen wil beklimmen in de Val D’Aosta. Ondanks het leeftijdsverschil en zijn weinige klimervaring mag de zoon niet vragen hoe ver het nog is (ik moest aan mijn eigen zoon denken die ook zo klaagde als ik te veel van hem vroeg, ook toevallig in de bergen).

Die andere boeken met een soorgelijk thema zijn bijvoorbeeld Pia de Jong‘s Lange dagen, waarin een vader zijn kinderen meesleept naar Lapland om een nog niet in kaart gebracht gebied te gaan verkennen. Ook om de kinderen het pure van de natuur te laten beleven en ze sterk en weerbaar te maken. Nog zo’n boek is dat van David Vann. Legende van een zelfmoord. Een vader gaat met zijn zoon overwinteren op een onherbergzaam eiland in Alaska om zichzelf te bewijzen dat hij daar toe in staat is, maar sleurt daarmee zijn zoon ook bijna de dood in.

Het thema van de boekenweek 2018 was ook Natuur, Ik zag op de site nog een stukje over Rousseau die als eerste het terug naar de authentieke natuur predikte……….

In OVT aandacht voor Jean-Jacques Rousseau, de eerste natuurliefhebber. Terug naar de natuur, dat was het ideaal van Rousseau, die de mens uit zijn verdorven maatschappij wilde bevrijden en terugleiden naar het ‘authentieke’ leven. Hij leerde ons van de natuur te houden, en het is die gedachte waarvan bijna alle natuurliteratuur van de afgelopen 250 jaar doortrokken is: van Thoreau tot Van Eeden en van Nescio tot Wolkers. OVT keert samen met cultuurfilosoof Maarten Doorman terug naar de eerste grote natuurdenker en onderzoekt wat de waarde van zijn kijk op de natuur nog is in een tijd waarin de planeet opwarmt en tegelijkertijd de liefde tussen natuur en mens bekoelt.

In de drie boeken die ik nu heb besproken niets van dat alles. Daarin vooral de verwoestende kracht van de natuur en het onvermogen van de mens om er in te overleven en dat spreekt me enorm aan. Ondanks het geluk dat mensen ervaren die echt helemaal worden opgenomen in dat landschap. Toch heb ik het niet zo op een al te romantische benadering van de natuur. Toen ik kennis maakte met de Zuid-Amerikaanse literatuur was ik voorgoed genezen van het idee dat natuur romantisch moet worden benaderd. Vooral de boeken van Juan Rulfo, Pedro Paramo en De Vlakte in vlammen zijn me bij gebleven als boeken met een onverbiddelijke natuur. Onvruchtbare grond en verzengende hitte spelen een hoofdrol in het leven van de ploeterende boeren. Boeken die enorm veel invloed hebben gehad op bijvoorbeeld Gabriel Garcia Marquez en Carlos Fuentes. Maar daarover later.

Read more

De heetste week ooit in de geschiedenis van het weer in Nederland. Ik herinner me het prachtige vierdelige boek van Jan Buisman over het weer, Duizend jaar weer, wind en water in de lage landen.  In de bibliotheek belandde het in de vuilnisbak omdat we uitsluitend digitaal zouden gaan. Ik heb het zoals zoveel boeken meegenomen naar huis en het later aan een liefhebber gegeven, zoals zoveel boeken.Ik lees ook dat er al weer drie nieuwe delen zijn verschenen en dat het laatste deel in 2019 moet verschijnen bij leven en welzijn. Jan Buisman is van 1925! Maar waarom over het weer beginnen? Omdat ik elke dag van plan ben om het verslagje van mijn boekenclub te schrijven, maar daar steeds maar niet aan toe kom omdat het te warm is (vandaag gaan we in Nederland het record halen van 39 graden). Ik lag al op mijn yogamatje toen ik besloot om toch maar even eerst dit verslagje te schrijven.

Welke boeken zijn er voorbij gekomen.  Marcel ten Hove, U bevindt zich hier (gesprekken tussen mensen over verschillende heikele onderwerpen), Zadie Smith, Witte tanden en NW, Roger Martin du Gard, Lieutenant-kolonel du Maumort, Ger Groot, Geest uit de fles (over de verlichting), Leila Slimani, Een zachte hand, Marita Mathijsen, Jacob van Lennep, Annet Bleich, De Stille diplimaat, Max van der Stoel.

En er komt ook nog een Netflix serie voorbij, The last kingdom, gebaseerd op de boeken van Bernard Cornwell, The saxon stories. Over de legendarische Alexander de Grote. In Oezbekistan zag de restanten van een fort uit de derde eeuw voor christus dat gebouwd was door Alexander de Grote. ga ik zeker kijken.

Read more

Geen nieuwe titels te melden, want bezig met titels die de afgelopen keren voorbij kwamen, bijvoorbeeld Orwell, maar vooral Karel van het Reve. Daarom af en toe titels van boeken die van invloed zijn geweest op mijn leven die ik de afgelopen vijftig jaar heb gelezen. Een boek wat ik eens voor RTVNH besprak en me bij is gebleven is  van Masaaki Imai die het boek Kaizen (letterlijk “uiteenhalen en opnieuw in elkaar steken op een betere manier) schreef (1997). Alhoewel het boek vooral in het bedrijfsleven wordt gebruikt, kan het ook op het persoonlijke vlak worden gebruikt om je leven te verbeteren.

De aantekeningen die ik destijds maakte; niets in het leven wordt makkelijk verworven, alles moet met hele kleine stapjes veroverd worden, mentaliteitsveranderingen vergen veel geduld, staat tegenover “the american way of life”, waarin alles snel moet gaan, in een dag van het roken af, in twee maanden slank. Bij grote taken waar je als een berg tegen op zag (een boek schrijven bijvoorbeeld, of stoppen met roken ) had ik veel baat bij deze filosofie door alles op te delen in hele kleine onderdelen. Imai verklaart onze angst voor grote veranderingen door het evolutieproces van ons zenuwstelsel, dat weerstanden opwerpt tegen ingrijpende veranderingen. Veel mensen worden ontmoedigd door de grootte van iets, maar als je gewoon begint en elke keer kleine stapjes zet ben je verbaasd wat je kan bereiken.

Samenvatting

De gedachte is eenvoudig:
Grote veranderingen komen tot stand door kleine stapjes te nemen in de richting van je doel.De techniek is even eenvoudig:
Stel eenvoudige vragen
Denk eenvoudige gedachten
Voer simpele acties uit
Los kleine problemen op
Geef jezelf kleine beloningen
Herken kleine momenten

Het bewijs is onomstotelijk:
Kleine stappen omzeilen de automatische weerstand van de hersenen tegen nieuw gedrag.

Het doel:
Veranderje leven zonde angst en tegenslag.

Het resultaat:
Verbijsterend!
Robert Maurer is hoogleraar aan de medische faculteit van UCLA en hij geeft wereldwijd lezingen en seminars over de techniek van Kaizen.

Read more