• Hallo, en welkom op mijn website

    Hallo, en welkom op mijn website

    Ik geef hier boekentips, deel zinvolle informatie met mede pensionado's en je kunt meer lezen over mijn boek "Tijd van Onschuld"

Vorig jaar kwamen er 1 miljoen toeristen naar Oezbekistan, dit jaar zullen dat er twee keer zo veel zijn (vergelijk dat eens met Amsterdam 20 miljoen). De visumplicht zal afgeschaft worden en alles is gericht op het binnenhalen van toeristen. Probleem is dat bijna niemand Engels spreekt, behalve de gidsen. het Russische alfabet wordt steeds meer vervangen door ons alfabet. Dat zorgt nogal eens voor verwarring bij de taxichauffeurs. Je wijst op de kaart aan waar je naar toe wilt, maar ze kunnen het alfabet niet lezen. Met als gevolg dat we verkeerd worden afgezet. De taxi’s zijn hier trouwens supergoedkoop. Meestal betalen we 1 a 2  euro (in Oezbeekse sum 10.000 of 20.000). Er zijn veel officiële gele taxi’s maar ook veel snorders die nog goedkoper zijn. Geen wonder als de benzine maar 6 cent per liter is!! Het metronet werkt ook heel goed, simpel, snel en goedkoop. Het vreemde is dat je vaak de munt in het gleufje gooit, maar dat je daarna gewoon door kan lopen. Er is niet zoals bij ons een stang die omhoog gaat. Soms ook weer wel, maar meestal niet.

In restaurants zijn alle menukaarten nog in het Russisch, een enkele uitzondering daargelaten. Van onze reisbegeleider horen we dat alles razendsnel verandert.

Read more

Ik ben weer terug! Eindelijk het land gezien dat al zo lang op mijn verlanglijstje stond. En volgens kenners is deze tijd de beste om het land te bezoeken. In 1989 werden eindelijk de Russen er uit gegooid, Karimov heeft het land stabiel gehouden volgens onze vrouwelijk gids Leonora (geen burgeroorlog, geen honger) en het land begint eindelijk een beetje te stabiliseren. Het maandinkomen is sinds het begin van je jaren 90 gestegen van 35 $ tot 240 $ per maand. Als je aankomt in de hoofdstad Tasjkent rijden er veel behoorlijk nieuwe auto’s rond en krijg je een welvarende indruk.

Alle vooroordelen die ik van te voren over het land te horen had gekregen of waarover ik had gelezen, ook van onze eigen reisorganisatie, zijn de afgelopen weken gesneuveld. Het land is schoon! nergens afval op straat. Overal zijn mensen bezig omdat zo te houden. In de wijken wordt op de dinsdag schoonmaakdag gehouden waar iedereen aan mee moet doen, een geweldig systeem. Het land is vrolijk, overal lachende gezichten, honderden keren ben ik met Uzbeken op de foto gegaan. Ik ging toch uit van een dictatuur met veel politiemacht, maar de enige agenten en verkeerspolitie waren van papier!

Het land is niet streng in de leer wat betreft het geloof. Onze gids stoorde zich aan het feit dat zoveel Uzbeken zich in de heiligdommen niet hielden aan het voorschrift om je hoofd te bedekken. Ik heb zelfs korte broeken gezien in de moskee. Op straat was iedereen mooi gekleed, heel kleurig ook, de ouderen vrouwen wel met van die Russische bloemetjesjurken, maar het zag er vaak feestelijk uit. Nergens hebben we boerka ‘s gezien en hoofddoekjes alleen zoals onze moeders ze vroeger droegen. Tijdens de reis las ik het boek van Pieter Waterdrinker Tsjaikovskistraat 40 en daaraan maakt hij melding van het feit dat de naar Tasjkent gevluchte Russische adel zich vergaapte aan de kleurenpracht van de kleding van de  Uzbeekse bevolking.  Pieter Waterdrinker organiseerde trouwens als eerste reizen langs de Zijderoute in de jaren 80. Dat moet vast een verschrikking zijn geweest  want de wegen waren behoorlijk slecht. We hebben twee keer een treinreis gemaakt van Tasjkent naar Khiva en van Samarkand naar Tasjkent en dat was verre te verkiezen boven twee autoritten. Wat een gaten in de weg, maar het zal ook moeilijk zijn met dat klimaat om het wegdek goed te houden.

Ook opvallend, overal konden we onze mobiel opladen, zelfs in de Yurt. Bij de reisorganisatie adviseerden ze geen Ipad of E-reader mee te nemen, maar dat bleek geen goed advies. Wij hoorden van onze reisbegeleider dat dingen momenteel razendsnel veranderen, dus ze moeten de websites van de reisorganisaties snel aanpassen.

En nog even over de liefde voor bloemen (die behalve in de architectuur ook veel kledingstukken sieren), overal zijn vrouwen langs de kant van de weg bezig met het aanleggen en onderhouden van bloemperken. Dat doen ze niet alleen voor de toeristen (die er tenslotte maar 5 maanden per jaar zijn) maar vooral voor zichzelf. Het land bestaat voor 3/4 uit steppe en woestijn, maar zodra er water in de buurt is worden er bloemen geplant. Nog even wat grappigs, midden in de woestijn, waar we twee dagen verbleven, was een meer ontstaan van 300 bij 20 kilometer  door een dambreuk. Heerlijk in gezwommen. Ik ben vergeten waarom het water niet verdampt, maar het was kristalhelden en heerlijk fris. Dus het Aralmeer valt droog en hier zagen we ineens bijna een zee opdoemen, midden in de woestijn, een beetje hallicinerend.

De schoonheid van de drie steden, Khiva, Buchara en Samarkand was overweldigend. Maar daarover een volgende keer.

 

Read more

De eerste echte warme week, een bijna 103-jarige moeder die toch plotseling toch sterfelijk leek, de reden dat ik een week lang niets heb gepost. Afgelopen vrijdag hadden we de tweemaandelijks boekenclub en dit zijn de boeken die langs zijn gekomen naast Stegner’s De fundamenten van ons leven.

Marianne Thamm De ondraaglijke blankheid van het bestaan, een bewogen leven in het land van Mandela (ik zag haar in een interview  bij Buitenhof en was behoorlijk onder de indruk), Robert Kaplan Duister Europa, twee koude oorlogen en een reis door groot-Roemenië (omdat Gjalt, net met pensioen, een reis naar de Roemenië gaat maken), De stille diplomaat, Max van der Stoel 1924-2011, van Annet Bleich, Piet de Rooy, Een geschiedenis van het onderwijs in Nederland, Per Peterson, Paarden stelen, Russell Shorto, De botten van Descartes  en Jan van Aken, De ommegang.

De volgende bijeenkomst is 20 juli en we bespreken de twee beste boeken van Gerard Reve, Op weg naar het einde en Nader tot U, op verzoek van mij en Gjalt. Komen de anderen er eindelijk achter dat deze boeken tot de absolute wereldtop behoren.

Het voorstel was oorspronkelijk Jaan kross, Tussen drie plagen, een boek dat vijf sterren krijgt en wordt gezien als een van de mooiste historische romans ooit geschreven. Maar dat bewaren we voor de zomer, vanwege de omvang (1104 pagina’s). Ik ga de komende drie weken naar Oezbekistan en zal dan waarschijnlijk niets posten, omdat er ook helemaal geen mogelijkheden zijn.

Read more

Maandag verschillende schatten opgeduikeld uit de kisten. Allereerst Het einde van de rode mens; leven op de puinhopen van de Sovjet-Unie,  van Svetlana Alexijevitsj, twee jaar geleden gelezen naar aanleiding van de toekenning van de Nobelprijs voor de literatuur voor dit boek (geweldig boek), Pieter Steinz, Made in Europe, de kunst die ons continent bindt, Victor Broers, Thomas Piketty’s Kapitaal samengevat in Nederlands perspectief.  In Steinz las ik wat hoofdstukjes (de Russische roman, Montaigne) en vroeg me af voor wie dit boek bedoeld is. Het is allemaal zo summier dat het de ware kenner niet veel te bieden heeft en als naslagwerk is het voor de leek veel te specialistisch. Voor het boek van Broers lijkt een beetje hetzelfde te gelden. Niet geschikt voor economen, maar voor als leek als ik toch nog behoorlijk zware kost.

Waar ik wel in doorging vandaag in de trein was het boekje van Jan Knol,  En je zult spinazie eten; aan tafel bij Spinoza filosoof van de blijdschap (achtste druk 2014). Omdat De ethica van Spinoza zo moeilijk te lezen is heeft Knol dit werk herschreven voor jong en oud. De redenen om je verdiepen in Spinoza volgens Knol; mensen van nu kunnen zich zijn godsbeeld voorstellen, zijn filosofie van eenheid geeft het leven zin en zinsverband, zijn ethiek is bruikbaar voor onze tijd, zijn leven ons de soberheid en rust teruggeeft die wij zo ontberen tegenwoordig, uit zijn therapie zijn veel andere ontstaan die nooit die van hem overtreffen, en hij ons perspectieven laat zien die verder reiken dan dit leven en ons troost kunnen bieden. Ik heb de helft er al op zitten en krijg zin om het werk in origineel te lezen. Wat voor mij vooral belangrijk is dat Spinoza een persoonlijke God ontkent.

Ik kan me nu al niet meer voorstellen dat ik het zonder deze wekelijkse schatten-graverij moet stellen. Na raadpleging/lezing neem ik de boeken weer mee terug en gaan ze de winkel in. Wat ook een mooie ontdekking is; ik heb 42 jaar in een bibliotheek gewerkt, vele boeken gerecenseerd, vele boeken aangeschaft, maar wat was dat eigenlijk maar een druppel in een zee van nog veel meer boeken. Elke keer sta ik weer verbaasd over titels waar ik nog nooit van gehoord heb en schrijvers die aan mijn aandacht zijn ontsnapt. Na een jaar zonder bibliotheek vraag ik me regelmatig af of ik de bibliotheek nog wel nodig heb. Drie keer heb ik een boek waar ik al een half jaar voor op de reserveringslijst stond ( Alfred Birney De tolk van Java, Geert Mak, De levens van Jan Six en Miquel Bulnes De reconquista) , uit de kisten gehaald.  Mensen schenken hun bijna  gloednieuwe boeken dus aan de kringloop, omdat ze weten dat daar anderen weer van genieten voor een klein prijsje.

 

Read more

Vandaag voor het eerst Koningsdag gevierd in Alkmaar in plaats van Amsterdam. Dat viel niet tegen. Alkmaar werd vorig jaar al uitgeroepen tot de leukste stad om Koningsdag te vieren. Na een intensieve dag met vrienden en wandelingen door stad, tijd voor de  Groene Amsterdammer. Vooral het artikel van Jan Postma over Facebook had mijn interesse. Op 25 mei wordt in Europa de Algemene verordening gegevensbescherming van kracht. Europa loopt voor op Amerika waarin Facebook nog steeds te veel macht krijgt als het gaat om regulering. Want regulering, dat willen ze ook in Amerika.

Instituten als Waag Society (Amsterdam) houden zich bezig met de vraag aan welke principes het ontwerp van een nieuwe sociaal netwerk moet voldoen. Die naam ken ik nog van de Bibliofoontijd (telefonische inlichtingendienst van de bibliotheken). We kregen in 1994 op 15 janauari als eerste organisatie in Alkmaar toegang tot de zogenaamde Digitale stad van Waag Society.  Digitale Stad was vlak daarvoor in 1993 opgericht als eerste sociale platform in Europa, door Marleen Stikker. God, wat heb ik uren aan de telefoon gezeten (want je moest in die tijd nog inbellen) omdat het succes zo groot was, dat er files ontstonden.  Meestal ging ik dan gewoon door met het lezen van kranten of vragen opzoeken in gedrukte bronnen.

Op een informatieavond waar in De Groene verslag van wordt gedaan, wordt gesproken over ActivityPub, een gedecentraliseerd protocol waarvan men hoopt dat het het ouder internet in ere kan herstellen, ‘zonder de muren die nu overal zijn opgetrokken’. Marleen Stikker heeft ook Waag opgericht. Zij hebben Decode ontworpen, een Europees programma dat de basis wil leggen voor een internet waar mensen controle hebben over hun eigen data. Als grootste probleem voor hun ontwerpprincipes ziet Stikker de kloof die er is tussen mensen die vertrouwds zijn met de techniek en de mensen die dat niet zijn. Gebruikersvriendelijkheid zal een eerste vereiste zijn. Ik zie mezelf als ergens halverwege die kloof. Ik kan er goed mee werken, maar technisch hapert er wel eens wat.

Stikker ziet als grootste gevaren van internet tech-bedrijven, de centralisatie van data, filterbubbels, algoritmes (heb ik over geschreven in verband met collectievorming door computers in het vakblad Bibliotheekblad) en nudging (heb ik ook over geschreven in verband met overstap naar retail-principes in bibliotheken). De wetenschap moeten zorgen dat onderzoek en ontwikkeling in de commons blijven, buiten het bereik van venture capital, vindt Stikker. Het besef begint te dagen dat internet en sociale netwerken niet behoren tot het private domein. Op een sociaal netwerk zijn en individu en leden van een gemeenschap.

ttps://www.bibliotheekblad.nl/nieuws/nieuwsarchief/bericht/1000005647 (over nudging)

https://www.bibliotheekblad.nl/nieuws/nieuwsarchief/bericht/1000004445 (over algoritmen)

Read more

In het International Social Survey Program werd aan honderdduizend werknemers de vraag voorgelegd hoe zinvol we ons werk vinden.  De top drie van nuttige beroepen: brandweerlieden, bijstandsambtenaren, bibliothecarissen!!!. Het artikel van Dirk Bezemer in de Groene Amsterdammer gaat over deze uitkomst.  Hoeveel kinderen zijn er niet in de bibliotheek op het spoor gezet van de literatuur, hoeveel lege woensdagmiddagen zijn er niet gered door een bibliotheekpas, vraagt Bezemer zich af. Daar kan ik alleen maar mee instemmen. Hij maakt verder ook wel wat kritische kanttekeningen. Het subjectieve karakter bijvoorbeeld van het onderzoek; er wordt gerapporteerd wat werknemers zelf denken.

 

Zijn stuk eindigt met de vraag wat we nu echt leren van dit onderzoek. Hij ging kijken naar de verschillen tussen de top en de hekkensluiters (kunstenaars, pr-functionarissen, financieel managers, koks of bartenders en helemaal onderaan economen). Hij vond er twee. aan de top staan mensen die in hun werk direct contact hebben met andere mensen, onderaan zit men alleen te werken (behalve de horeca). En… aan de top zijn  duidelijke werktijden en weinig gelegenheid werk mee naar huis te nemen. Dus ..”wie al werkend in relatie staat tot de medemens, en wie het werk duidelijk afbakent, heeft sterker het gevoel zinvol bezig te zijn. En misschien is dat ook wel zo”.

Op de vierde en vijfde plaats stonden trouwens verpleegkundigen en docenten. Ook van die beroepen die de hele dag met mensen bezig zijn.

Read more

Ik las in de trein het kleine boekje (60 pagina’s) van Seneca De lengte van het leven (De brevitate vitae) in de vertaling van Vincent Hunink. Een mooie bespiegeling over het begrip tijd en waar je je in het leven beter niet mee bezig kan houden. De boodschap; ‘onze tijd is helemaal niet kort! Nee, wij verspillen juist veel tijd. Het leven is lang genoeg, we krijgen royaal de ruimte om de werkelijk grote dingen af te maken, als we al die tijd maar goed besteden’. Advies; houd je bezig met wezenlijke zaken zoals het beoefenen van filosofie, dan krijg je er eeuwen bij (aan wijsheid). Vooral omdat we in een tijd leven waarin mensen streven naar het verlengen van het leven zou dit boekje een zinvolle bijdrage kunnen leveren. Ik kreeg zin in meerdere deeltjes van Seneca. Allemaal vertaald door Vincent Hunink. Ik hoop dat ze de komende maanden voorbij komen bij het uitpakken van de boekenkisten.

Paulinus, degene aan wie Seneca zijn geschrift opdraagt, was verantwoordelijk functionaris voor de graantoevoer in Rome (48-55).Het grootste deel van zijn bestaan had Paulinus aan de staat gegeven, hij moest van Seneca ook wat tijd voor zichzelf gaan nemen. Misschien moet ik daar het komende jaar ook maar eens serieus over na gaan denken. Ik ben nog steeds bezig met geven, maar wanneer is de tijd gekomen dat ik voor mezelf mag leven.

Ik ben ook eindelijk begonnen in een boek waar ik al heel lang aan wilde beginnen, Elizabeth Costello van Coetzee. De thematiek, een zesenzestigjarige schrijfster (mijn leeftijd) roert in de voordrachten die ze naar aanleiding van een prijs door heet Australië houdt, allerlei onderwerpen aan die haar in haar leven echt hebben beziggehouden. Dit boek wilde ik juist lezen op de leeftijd die Elizabeth heeft in het boek. Ik heb al met veel plezier wat andere boeken van Coetzee gelezen. Natuurlijk zijn In ongenade (uitgekomen in 2003, het jaar dat hij ook de Nobelprijs voor de literatuur kreeg).en ook Wereld en wandel van Michael K.

Read more

Terwijl ik tussendoor lekker bezig ben in Uzbekistan (zie vorige blog), aantekeningen makend over de dingen die ik wil zien, ben ik gisteren in mijn nieuwe treinboek begonnen; De sympathisant van Viet Thanh Nguyen. (2017). Won de Pulitzerprijs,, Edgar Allan Poe Award, Asian Pacific American Literature Award, Center for Fiction first novel prize en zo kan ik nog wel even doorgaan. Nguyen is geboren in Vietnam en opgegroeid in Amerika en omdat mijn zoon in Vietnam zit had ik behoefte om iets meer te weten over de oorlog die in de jaren zeventig ook via de televisie mijn kamer binnen denderde.

Wat me vooral trekt aan het boek is de problematiek van mensen die met twee identiteiten en dus twee loyaliteiten opgroeien. Al die ferme uitspraken van mensen die eisen dat vluchtelingen of tweede/derde generaties Marokkanen of Turken hun loyaliteit jegens het land van hun ouders afzweren zullen hier kunnen lezen hoe moeilijk dat is.  Maar afgaande op de recensies is het boek veel meer nog dan dat, tegenwicht tegen de heroïsche blik van de Amerikanen op hun verloren oorlog, kritiek op het communistische regime na de val van Saigon in 1975 (waar het boek mee begint) en nog veel meer. Ik zal er later over berichten.

Read more

Over vijf weken zit ik in het vliegtuig naar Uzbekistan. Een paar maanden geleden las ik het boek van Peter Frankopan over de Zijderoutes, maar dat boek waaierde te veel uit over de hele regio om me voor te bereiden op de reis. Ik ga nu inzoomen op het land zelf. Ik ben gisteren begonnen in het boek Uzbekistan; Heirs to the Silk Road  (1997) van Johannes Kalter en Margareta Pavaloi.  Verder staan op de leeslijst voor de komende weken. De grote Dictator tour van Marten Blankesteijn, Sovjetistan van Erika Fatland, In Centraal Azië van Linda Otter, en de Lonely Planet gids  Central Asia (voor het laatst uitgegeven in 2011!!). Ik heb al een beetje zitten grasduinen in recensies van deze boeken en uit alles blijkt dat je absoluut niet op eigen houtje naar dit land moet gaan omdat corruptie, bureaucratie, criminaliteit en onduidelijke regelgeving de reis tot een ware beproeving kunnen maken. In het voorwoord van onderstaand boek lees ik dat de eerste president Karimov (overleden in 2016) hoopte dat met dit boek Uzbekistan weer op de kaart zou komen staan van toeristen. Volgens de jongeman die me te woord staan bij Djoser is dit een van de mooiste reizen die Djoser aanbiedt. En dat zal niet lang meer duren volgens hem, want de Chinezen gaan dit land volgens hem ontdekken en overnemen qua toeristische attracties. De voorpret kan beginnen.

.

Read more

Waar heb ik nou toch recentelijk die recensie gelezen over het werk van Giogio Bassani? Ik grasduin door de Edmund en De Groene Amsterdammers van de afgelopen week, maar kan het niet vinden. Het boek zit in de kist (Verzameld werk, Het verhaal van Ferrara) en ik besluit het mee te nemen, lees er een tijdje in en besluit toch, indachtig Montaigne, dat ik hier geen zin in heb, hoe mooi het ook geschreven is,. Het boek gaat te veel over een gedachtewereld waar ik geen zin in heb (begin 19e eeuw).

Dan maar naar Roger Martin du Gard, zit ook in de kist. Ik heb de afgelopen twee winters De Thibaults gelezen en was daar diep van onder de indruk. Terwijl dat ook over de wereld aan het begin van de twintigste eeuw gaat! Hij kreeg in 1937 voor dit boek de Nobelprijs voor de literatuur. Het gaat over een bourgeois milieu in het begin van de twintigste eeuw, in aanloop naar de Eerste wereldoorlog in het eerste deel en de dood van de twee zonen in het tweede deel. Nu heb ik Luitenant-kolonel de Maumort in mijn handen en ook hier grasduin ik wat in, maar besluit dit boek te bewaren voor de winter (het is namelijk 1000 pagina’s). Martin Du Gard werd voor dit boek grotendeels beïnvloed door Montaigne. Hij sloot zich net als Montaigne, na de dood van zijn twee zonen (De Thibaults!!) en vrouw, op in zijn landhuis en deed de jaren daarna een grondig zelfonderzoek. Interessant.

Ik was ook al weer bezig met de vraag wat ik op mijn vakantie naar Oezbekistan mee moet. Mijn zus gaf me Murat Isik Wees onzichtbaar. Ziet er veelbelovend uit als ik af ga op de recensies en prijzen.

 

Read more